Zomaar even weg...

door Theo Bakelaar

Zomaar even weg om een luchtje te happen op de zaterdagmiddag. De camera mee, want je weet het maar nooit waar je terechtkomt en er is misschien wel iets vast te leggen op de digiplaat van dat kastje. Waarheen?!

Ongemerkt draai ik de snelweg op richting Oss. De bocht naar deze weg staat gegrift in mijn geheugen, nare herinneringen, de bloemen liggen nog tegen de betonnen wand die als geluidswal bekend staat. De slipsporen staan nog op de weg en de krassen tegen deze betonnen wal zijn nog goed zichtbaar. Een jonge motorrijder liet hier het leven en het verdriet was enorm bij zijn vriendin, waar ik met de kleintjes altijd een bakkie leut ging drinken op mijn ‘Opa dag’. Een jong leven weg. Brrrrr.

Hordes met meerkoetjes

Och… waarom niet even bij ‘t Mun gaan kijken? Ben er al een tijdje niet meer geweest. De winter was nou niet bepaald gunstig geweest om er een lijntje te gaan smijten en surrogaat toch wat flinke rukken te voelen aan dat lijnhandje. Alweer een tijdje geleden dat de stok uit het foedraal was geweest, alhoewel het toch niet zo lang geleden was dat er nog voorntjes van wat ruimer formaat aan de tippet hingen op die grote oceaan.

De veerpont brengt de auto naar de overzijde van de Maas. Je kunt bijna niet anders, je moet dat ding nemen. Ach het is ook wel leuk. Wat een vogelwereld daar zeg. Een grote V snijdt door de lucht van wilde ganzen, hordes met meerkoetjes gaan driftig achter elkaar aan om de liefdesperikelen zachtjes aan weer te verzilveren en de aalscholvers laten op de paaltjes zittend hun veren drogen voor de volgende vreetpartij. Aan die Maas is altijd wel iets te zien.

Naar de overzijde van de Maas

Kom rond de klok van 13.00 uur aan op het parkeerplaatsje van ’t Mun. De wisseltijd van de groepen is geweest en de nieuwe mensen zoeken een plaatsje bij een van de vele visputten. De vijvers gaan gevuld worden met een nieuwe vracht forel voor de betalende gasten die met of zonder kinderen een middagje plezier en spanning willen.

De vijvers gaan gevuld worden met een nieuwe vracht forel

Het net gaat door de voorraadbak heen en vult zich met spartelende zilveren vissen die zodadelijk weer mogen zwemmen in een grotere omgeving. Ennn… waarschijnlijk nog diezelfde middag aan een geel propje kleverige kneed met glittertjes gaan hangen… einde zwemtijd dus.

’t Is grijs en kil daar in die polder dus een opwarmertje in het restaurant is welkom. De koffie glijdt naar binnen en steelse blikken gaan richting die grotere put daar achter op dat terrein. “Wat is dat in hemelsnaam!” Er staan grote gele gevaartes daar aan de kant van dat vismeer. “Whaaaauuwww, even een kijkje nemen.” De koffie gaat mee naar buiten en loop richting vijver 7, de ‘Vliegvisvijver’.

“ Shit… de laarzen thuis laten staan, liggen niet in de auto… Wel, dan maar op de naaldhakken naar die vijver toe.” Sop, sop, sop is het dus, ze zijn aan het graven geslagen en de modder ligt werkelijk overal… "Sakkeju… heb ik een kwartier voor niks staan beuken op die mooie zwarte spatoes (schoenen)." Je kent het wel denk ik, insmeren, spugen en uitpoetsen en glimmen met die hap.

De grote vliegvisvijver ligt er verlaten bij en het waterpeil is zeer laag. Modder en nog eens modder langs de randen van de vijver. Twee grote, geel/zwarte machines staan me stom aan te kijken…

‘De veroorzakers van al die modderzooi’

Ze hebben hun werk gedaan daar aan die mooie ruime plas die altijd mooie grote forellen herbergde, echter niets meer van al dat moois is nog over. Weg, geen visserij meer op die fel gekleurde rakkers, niemand aanwezig daar. De vijver is ook wat groter geworden en de ronde stukken zijn recht geworden. De mooie stekkies zijn weg… Phoe... geen gezicht.

Samme, wat is hier gebeurd en wat is de bedoeling van dit alles? Gaan we een diepere, grotere vijver krijgen hier en misschien nog meer variatie van vissen of zo? Even terug naar binnen voor de volgende bak leut en vragen aan de eigenaar, hier wil ik toch wel meer van weten. Koffie was er zat en de eigenaar ook, en al snel werd alles uitgelegd.

“Kijk, zie je, als ik een beetje de wekelijkse stand bijhield, kwam ik tot een zeer laag scoren van het aantal vliegvissers op die vijver. Het is een schitterende plas met water die ook anders gebruikt kan worden. Het is en blijft natuurlijk een bedrijf hier waar geld uit moet komen, dat snap je wel. En dat gebeurde nou niet echt, dus heb ik de kanten recht laten maken om meer plaatsen te creëren voor de karpervisserij. Ga er een Karperplas van maken en dat zal ongeveer in maart al klaar zijn, dan gaat het open voor deze groep vissers.”

Verbouwereerd blijf ik zitten staren naar hem… “Hoe durft ie,” schoot het door me heen, weer een plekkie weg waar je af en toe eens naar toe ging met iemand om een lijntje te gooien, of gewoon alleen een beetje relaxen. (Beetje surro, maar ja). Tuurlijk snap ik het… die man moet zijn centjes verdienen en aan die karpervisserij is natuurlijk meer te verdienen als hij het aantrekkelijk maakt voor hen.

“Kom mee, dan lopen we even langs het meer en kijken we nog even over het dijkje daarachter, daar gaan we ook iets mee doen namelijk.”

Achter hem aan hobbelend zie ik onderweg wat grote dooie vissen liggen die de winter waarschijnlijk niet overleefd hebben. Ze zijn redelijk van formaat en zien er niet meer zo fraai uit.

Op de vijver die nog over is om te vissen op wat grotere forel, nummer 6, zie ik de man met het net een nieuwe vracht vis te water laten voor enkele vliegvissers die het toch wilden proberen.

Een vader of oom is met een kleine man om het te gaan proberen… straks even kijken.

Over het dijkje geklommen zie ik in de polder erachter de plaats waar hij een heuse stromende rivier gaat creëren. Er ligt nu een mooi groot meer met glashelder water en is ongeveer 3 meter diep. “Kijk, hier ga ik een speciale vliegvisvijver van maken, mooi helder en zorgt ervoor dat de vliegvisser meer in de natuur staat denk ik.”

Inderdaad het ziet er fraai uit, dus toch nog iets extra’s voor de vliegvisser. Ben benieuwd.

Terug langs de vijver waar de vliegvisser staat, zie ik een kromme hengel… Oei, even kijken en een paar plaatjes nemen. Hij heeft er eentje gescoord, de hengel buigt flink door. Hij vist met een zinklijntje en een mooie vette witte Stinger. Wat ook niet gek is dat hij een stripping basket gebruikt, niks niet meer op die lijn gaan staan of zo of ergens achter blijven hangen.

Hij heeft er eentje gescoord, de hengel buigt flink door.

Een fraaie vis komt binnen en wordt met een net geland. Ziet er mooi uit en zal best smaken.

Hij viste zijn zinklijntje strak langs de kantjes, peuterde als het ware iedere meter langs de glooiing af. Inderdaad ligt de vis op zijn trektocht door de plas tegen de kantjes aan. Zijn neefje aan de andere zijde, staat naar hartenlust te casten. Schat de jongeman op een jaar of 12 á 13. Gooit een fraaie lijn en staat hevig geconcentreerd te vissen. Even bij hem kijkend zie ik dat ie met een popper staat te vissen. Grappig, maar of het op die forellen werkt twijfel ik aan.

Hij bindt zijn vliegjes allemaal zelf en is er totaal aan verslaafd.

Hij bindt zijn vliegjes allemaal zelf en is er totaal aan verslaafd. Mooi zo… zie ze graag zo… Die staat beslist niet op de hoek van de straat een joint te roken met zijn vriendjes, maar heeft een schitterende hobby. Gezegend als je zo’n zoon thuis hebt rondlopen.

Mooi zo… zie ze graag zo…

Er staat een reservehengeltje met glaslijntje tegen het houten huisje aan en of die even geleend mocht worden, dat was helemaal geen probleem. Nou de eigenaar had gezegd dat er in die vijver waar ze aan het graven waren, nog vis op moest zitten “Dus als je wilt proberen ga je gang dan.” Niet echt tegen dovemansoren gezegd.

Het water was grijzer dan grijs van al dat gegraaf. Een zwarte, vette goudkop dan maar aan de punt en even een paar worpjes doen dan. Het water leek wel dood, geen beweging te zien. Toch ging er een vette baars aan hangen en even later stond de hengel zo krom als een hoepel… dikke vette Steur. Nou, daar sta je dan even mee. Toch leuk om zo even weg te zijn, je ziet waar het allemaal toe kan leiden.

Maar het is toch voor mij de vraag of ik hier de aankomende tijd zal gaan vissen. Zal liever wachten totdat het nieuwe water ingeluid kan gaan worden, want dat ligt toch wel wat gunstiger en fraaier in dat land van Maas en Waal.

Het begint te regen en het wordt killer en killer, ’t is ook tijd voor de hap thuis.

Nadenkend over de wilde plannen van de eigenaar, rijdt de wagen richting pontje om me af te gooien aan de andere zijde van die mooie Maas… Begin toch echt trek te krijgen… snel naar de gezelligheid thuis en alles op papier zetten en jullie laten weten dat het daar in het Mun niet helemaal over is met de forellenvisserij met een vliegenlat en een volle doos met knappe vliegen.

Cheers,
Theo

- terug -