Zomaar een paar uurtjes...

door Jelle Westerhuis

… met de boot op het water. Beetje smijten met plastic en rubber spul op rovers met angstaanjagende tandjes. Nog niet met vliegen. Nee, we zijn op dit water nog kleutertjes. Hebben nog een hoop te leren en te verkennen, maar wat ruikt het hier op formidabele wijze naar snoek...

Fuut heeft het ook naar z'n zin en neemt duik na duik.

Er is niemand, op een enkeling na die een balletje probeert te slaan. De man klinkt duidelijk geïrriteerd naar zijn vrouw. Heb het vermoeden dat deze mensen al eeuwen getrouwd zijn en hun vertier zoeken in dit spelletje. Wederom blijkt zij het niet naar zijn zin te doen. Hoor zijn diepe zucht zelfs vanaf het water.

“Dat wordt tot drie tellen”, denk ik bij mezelf. En ja hoor, bij drie komt de man met de volgende emmer van profi-tips, die hij vrij ongenuanceerd over zijn vrouw leeggooit. Ze draait zich om, kijkt hem wat wars aan en loopt verder. Ze heeft er zichtbaar geen zin in. Lekker, zo’n doordeweeks dagje samen op pad…

De Vlaamse Gaai denkt er het zijne van, kruipt nog wat over de stam en vliegt verder.

Godzijdank zit ik nu op het water en loopt het ‘gezellige’ stel al snel uit mijn zicht. Het is genieten. Een klein middagje vrij en op het water zijn voelt als herboren. Het moet ook wel, want er zijn barre weersvooruitzichten gegeven. Sneeuw, regen, vorst en meer van dat soort verschijningen die het vissen er voor mij niet geweldiger op maken. Nu nog even genieten dus van een paar uurtjes onder relatief normale omstandigheden.

Gisteren nog een tweetal beruchte Elfstedentochtgangers aan tafel in DWDD… beiden blijken uitgeloot. “Maar hij gaat er dit jaar komen”, zijn ze het wel over eens. De ‘voorspellingen’ van even eerder ondersteunen dat, het wordt een winter die nog langer en strenger is dan de afgelopen editie die we al met moeite voor onze kiezen kregen.

Je mag gerust weten dat ik daar als een berg tegenop zie. Kunnen we er weliswaar rekening mee houden met ons vertrek naar Denemarken – dit jaar dus een keertje niet te vroeg gaan – maar mensenkinderen, wat moet je met al die tijd, ik ben een buitenmens! Fotograferen is natuurlijk een superoptie. Maar als je de honderdste kristal of het duizendste wintertafereeltje gefotografeerd hebt, ben je er ook wel een keertje klaar mee. Misschien toch maar weer gaan vliegbinden…?

Nu nog prachtig al die herfstkleurtjes.

Enfin, terug op het water. Even niet denken aan de mineur van weermannen. Het is zo’n zes graden, best koud, maar zonder straffe wind en met het zonnetje in het gezicht, is het meer dan prima uit te houden. Lekker wat smijten met ‘snel spul’. Altijd wel handig om een water relatief snel uit te kammen en beter te leren kennen. Ik geloof erin, heb het stik naar m’n zin en iedere worp wordt vol overtuiging afgewerkt.

Wimsema verschijnt even later ook. Gaat eveneens met zijn bootje het water op om het succes van afgelopen weekend te herbeleven. Toen had hij een mooie negentiger en een leuk aantal aanbeten. Actie dus, en daar doen we het voor, er moet wat te beleven zijn. De hele dag voor niks smijten is ook niet alles.

Een krakkemikkig getik op de shad, afwijkend van de af en toe zacht pakkende waterpest die langzaamaan afsterft. Moet een snoekje zijn. Nog een paar keer eroverheen gooien levert niets op. Shad verwisselen en weer gooien. Binnen enkele meters draaien wordt ie gepakt. Dit keer geen kluit waterplanten, maar een leuk snoekje. Hij hangt maar net. Mijn paar uurtjes zijn in orde, helemaal goed. Maak een paar fotootjes en pak de onthaaktang. Veel gepor is er niet voor nodig. De drietand wordt gepakt en na één keer een beetje kracht zetten kan de jongeman zijn weg terug gaan zoeken.

Zachtjes ging ie eraan hangen.

Hing maar net.

Wimsema krijgt rare taferelen langs zijn boot. Tot vier keer toe volgen diverse snoekjes en pakken bij de boot, na het versneld binnenhalen en vervolgens compleet stil laten hangen van de shad. Eén weet hij er van te verzilveren, de andere drie – neem aan dat het drie verschillende waren - hebben de rubberen staart slechts geproefd en zijn er weer vandoor gegaan.

Stil laten hangen... en hangen. Zo kan het dus ook.

Apart, maar goed om te horen. Ik maak de simpele beredenering dat ik minder actie heb gehad dan hij, dus ga ook over om dit te proberen. Geen resultaat. Dan maar een Jerkbait eraan. Ook geen resultaat na een drie kwartiertjes vissen. Ook Wimsema ervoer de ‘stilteperiode’. Terug naar de shad. Wimsema vangt er ondertussen twee direct achterelkaar. Geen grote, maar wel dikke pret en in ieder geval wat actie weer! Ik vaar nog een keertje terug, maak een tiental worpen en vis het eerdere stukje af. Niets meer.

Maakt ook niet uit, het was lekker zo even met de pootjes in het water.

- terug -