Zin en onzin over vliegen...

Je kan het zo gek niet bedenken of het is wel eens gebonden. De één vindt een nieuwe vlieg uit die bestaat uit het materiaal van kontharen van Bertus de kater, die ook nog eens geweldig vangt, de ander zweert bij de oude bindwijze en bindt enkel met conventionele, natuurlijke materialen. Wie heeft er gelijk en doet het het beste? Ik weet het na al die jaren vissen niet meer. Iedere situatie blijft uniek en plots blijken vliegen te werken waar je nooit het vertrouwen in hebt gehad. Maar ja, op sommige dagen ben je zo gruwelijk hopeloos dat ik de meest gekke dingen eraan knoop en werkelijk alle uithoeken van de vliegendoos uitkam om maar weer één of andere vlieg eraan te knopen waarvan ik het bestaan niet eens afwist... en het blijkt opeens de ware te zijn. Vast geen onbekend fenomeen...

Het kan geen toeval zijn dat, wat je vaak hoort, de meest kaalgevreten vliegen juist beter gaan vangen. Of dat tijdens de meest heftige hatches niets gepakt wordt omdat de vis zo kieskeurig aast en je beste imitatie simpelweg ongemoeid wordt gelaten terwijl je er vervolgens iets compleet anders op gooit en het is in één keer bingo! Ook de meest rare vliegen op reservoirs die de meest fantastische resultaten boeken waar men nog steeds niet helemaal van kan verklaren waar dat nou precies door komt. Een vliegendoos is dan eigenlijk ook niet meer dan een doosje vol met geloofjes, soms bouw je wat meer op de ene dan de andere en soms bouw je helemaal nergens meer op, behalve op de haken 's avonds achter de bindklem! Het is het fenomeen dat de sport van vliegvissen dan ook zo gruwelijk interessant houdt. Enkele situaties, iets anders dan bovengenoemde staan hieronder beschreven. Bizarre ervaringen waartegen je normalerwijze niet tegenaan loopt en toch werkt het!

Vlaggenschepen in Zweden

Zo stonden we enkele jaren geleden in Zweden. Ontzettende hoeveelheden vis, volop stijgen en activiteit all over the place! Maar happen? Ho maar. 4 Uren klooien totdat je eindelijk een vis te pakken hebt. Typisch zo'n moment dat ik denk, waar gaat dit nog over... doe mij nu maar een borrel en een goed ouwehoerverhaal bij een kampvuur om weer in betere stemmingen te komen...

's Avonds ben je dan bijeen gekomen aan het kampvuur en de dag wordt doorgesproken. Wat moet je met die kieskeurige vissen? Ze moeten toch ergens mee te pakken zijn of niet soms? Wimsema, mijn vismaatje, is in dit soort gevallen een topper, die lult niet maar hij doet. Na enkele biertjes achterover geslagen te hebben wordt de bindklem boven de tafel getrokken en het kampvuur wordt voor niet belangrijk achtergelaten. Gedurende de dag hadden we met allerlei meivliegen lopen smijten. We probeerden zo nauwkeurig mogelijk de voorbij zoevende vliegen te imiteren om aan de vis te komen. Stom, stom, stom. Ik had beter kunnen weten. Tijdens mijn gidsen in Amerika had ik nog zo geleerd van de oudere cracks om nooit te proberen een hatch te matchen. Ga altijd een stadium eerder of een stadium later aan je tippet knopen en dan komt het vaak wel goed. Dit was dus ook mijn pleidooi naar Wimsema, maar ja, dit gezegd hebbende tegen hem verviel hij in zijn meestal succesvolle uitspraak: we moeten het gewoon helemaal anders aanpakken! O jee, wat bedoel je precies? Wimsema kroop achter de bindklem en begon hier en daar wat dingen in elkaar te flansen. Het moesten meivliegen voorstellen, alhoewel ik de gelijkenis niet echt kon zien... Vleugels gemaakt van complete eendekontveren. Eén veer, één vleugel. Die dingen staken huizenhoog erboven uit, dit zag er niet uit man! Een extended body had ie er ook nog aan gemaakt... om daar maar over te zwijgen. Iedere vliegbinder zou de tranen in zijn ogen krijgen. Enfin, ik heb er nog maar een paar biertjes op genomen en de beste kerel maar gelaten, voor mij was het geen haalbare kaart meer... Ik had even geen geloofjes meer in mijn vliegendoos en dit zou er niet aan bijdragen, dacht ik...

De volgende dag, met een kleine, dubbele kater in de nek, vertrokken we weer naar de stek waar we de vorige dag hadden staan blanken. Wimsema staat vol vertrouwen bij de auto zo'n vlaggenschip eraan te knopen. Ik kon niet anders denken; dit wordt lachen, die vent is compleet lijp! Na nog geen paar minuten te hebben staan gooien op een stijgende vis, en Wimsema stond al met een kromme stok, hmmm, het zal toch niet weer hetzelfde liedje zijn? De misplaatste grijns op zijn gezicht vertelde al hoe laat het was... en dan zit ie te wachten op het moment dat je naar hem toekomt en vraagt; hé pik..., heb je toevallig misschien nog zo'n vliegje voor mij over...? (Uiteraard met licht schaarood op de kaakjes...)

Het vlaggenschip zwoegde over het water, oogde voor geen ene meter, maar, trok toch alle vis naar zich toe. Weliswaar relatief veel missers, maar we hadden volop actie! Vlagzalm op vlagzalm wilde dat ding gewoonweg naar binnen werken! Wederom een week goedgemaakt door zo'n debiele vlieg!

Stadiaverschil in Amerika

Zoals ik al schreef heb ik een poosje mogen rondwandelen in Amerika als winkelmede-werker bij Orvis in Jackson Hole, Wyoming. In die tijd viste je haast elke minuut die je vrij had, mits je niet in de kroeg hing, en gidste je je helemaal wezenloos om een paar extra centen binnen te halen. Ik kwam toen in aan-raking met menig ouwe rot. En ouwe rotten zitten vaak vol wijsheden! Die ouwe die ik daar toen tegenkwam, Lesley was zijn naam, vertelde een heel verhaal over hoe hij een rivier beviste. Hij ging er altijd vanuit dat je een stadium eerder of later aan de lijn moet knopen. Zeker op het moment dat je in een hatch staat te vissen. Nooit proberen te imiteren, dat lukt toch niet. Altijd afwijken was zijn motto en na de vele zwart-wit foto's gezien te hebben was ik er ook wel van overtuigd... Ik heb menig rivier daarna nog kunnen bevissen en die ouwe Lesley bleek inderdaad gelijk te hebben. Heel vaak kreeg je toch de dikkere forellen wel aan de haak als dit principe werd toegepast. Wat zeker ook goed werkte op langzaam stromend en helder water was het smijten van bijvoorbeeld chernobyl ants. Echt een waanzinnig lompe vlieg, maar super effectief op het moment dat de dikkere vissen op dat kleine grut liepen te azen. Terwijl iedereen zwoer bij het matchen van de hatch trok de chernobyl ant de dikste vissen uit het water! Destijds heb ik ook veel gevist met de Mahogany Dun, een donkerrood, hatchend meivliegje maatje 18 , die altijd geweldig werkte met een hatch. Ik heb tijdenlang met adult versies gevist met amper resultaat en toen ik een stadium vroeger, de emerger, eraan knoopte knalde ze er in één keer vol op... Zeg het maar!

Zilverkoppen in Duitsland

Nog zo'n typische ervaring. We komen al vele jaren in Duitsland en vissen dan ondermeer veel aan de Diemel. Super watertje met prachtige vlagzalmen erop. Toch kwamen we de laatste tijd moeilijker aan die dikkere exem-plaren. Was het misschien overbevissing? Stomtoevallig knoopte Wimsema er een keer een oude hare's ear zilverkop aan. Een, wederom, onooglijke vlieg, maar ja, het wanhoopsniveau zal wel zijn hoogte hebben bereikt. Na intensief afvissen van de diepere plekken kwam de een na de andere vlagzalm van serieus formaat tevoorschijn. Zou het nu echt alleen aan die zilverkop liggen? Even teste door een dropper eraan te hangen met een goudkop. Gek genoeg bleek dus alleen de bruine forel te pakken op de goudkop en de vlagzalm ging enkel voor de zilveren. Toeval? Probeer het maar eens. Het zal je verbazen!!! Onlangs bleek zelfs nog dat het gebruik van doffe koppen vaak beter werkt dan glanzende, met name op druk beviste rivieren als de Soca in Slovenie.

Koop- en-Sloopvlieg

De rode lijn is inmiddels wel duidelijk, niet? De Koop- en Sloopvlieg blijft toch nog de meest sterke van allemaal! Ooit kwam Wimsema een hengelsportzaak binnen en kocht een stel onverzwaarde, olijfkleurige Wooly Buggers. En daar begon de ellende mee. Hij rekende keurig netjes af en zag een bindklem in de hoek van de winkel staan en vroeg, vriendelijk en bescheiden als hij is, of hij even de vliegen mocht aanpassen. Hij kocht daarbij nog een zakje met grijze foam en begon naar hartelust de Bugger te verbouwen. Eenmaal aange-komen, enkele dagen later, aan het Oostvoorne Meer bleek dat dit ding echt een waanzinnig vangstkanon was! Zodra je vis zag draaien en de vlieg erop smeet, knalde de forel er binnen enkele seconden op! Zoals ze ze zo mooi kunnen zeggen in Amerika, "He took it like there's no tomorrow!" Enfin tot zover was het allemaal nog te hebben. Komen we enkele maanden in Denemarken aan en Wimsema staat wederom met dat kreng op de zeeforel te harken. En succesvol ook nog! Ik heb er nog vele malen mee op het Oostvoorne Meer gevist en ik heb zelden een vis zo rustig en natuurgetrouw deze vlieg zien pakken, zo vol en kalm! Dit is gewoonweg een regelrechte topper die je absoluut op zak moet hebben als je op brak of zout water vist!!! Meer.

Conclusie? Welke?

Inderdaad, welke? In mijn optiek is die er ook niet. Het plezier van het binden ben ik al jaren geleden kwijtgeraakt, simpelweg om de reden dat ik te vaak aan het water kwam en de gebonden vliegen niet bij de betreffende situatie pastte. Ik had meer succes met het terplekke binden van vliegen dan dat ik daar met mijn creaties uit Nederland aankwam. Natuurlijk zijn er wel rode lijnen in het binden van vliegen. Dat het inbinden van het ene materiaal beter werkt dan het ander dat is inmiddels ook wel wereldwijd bewezen. Toch kan ik er steeds harder om lachen, niet lullig bedoeld, om bijvoorbeeld die vliegvissers die naar Amerika gaan met hun volgebonden dozen. Dan staan ze daar en vangen? Ho maar. Ik ben er zo van overtuigd dat je maar beter de euro's in de zak kan houden en terplekke de dollars op de counter kan gooien en zeggen: Would you please load me up with the best tickets you have for this area?

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.