N.v.d.r.: We hebben de mannen (Bert, Evert en the gang) uitgenodigd om hun verhaal op FlyFever te plaatsen, simpelweg omdat dat zulke verhalen en beelden niet weg mogen ebben in het doolhof van internet. Het was eerder geplaatst op de zeer informatieve website van vliegvissers.nl.

Juist omdat de visserij zo moeizaam en taai kan zijn, zijn juist dit de momenten waar je het voor doet. Het was overigens al een knap taaie week, daar zijn we het allen over eens, maar dat betekent dus niet dat een week opgegeven moet worden, en dat hebben deze fanatieke Zwolse vliegvisboys wel weer meer dan bewezen! Het woord is aan Bert.

Denemarken 2010

Door Bert Jans. Foto’s Arno, Evert en Bert.

Zaterdag 10 april

We mochten weer! Net als vorig jaar vertrokken we met vijf man. Dick moest verstek laten gaan i.v.m. zijn gezondheid en zou met ons in contact blijven om onze verrichtingen op het vliegvissersforum te plaatsen.

Om 02.45 uur reden we weg uit Zwolle en om 08.10 uur stonden we alweer in Denemarken aan het fjord, waar we volgens traditie de eerste dag doorbrachten, tot we ’s middags de sleutel van ons huisje op konden halen.

We mochten weer!

Het zonnetje scheen lekker en er stond een mooie kabbel op het water. Al snel werden de eerste vissen gevangen. Ik ving de eerste zeeforel van 40 cm. aan de pattegrissen. Later ving ik nog een kleintje en had ik nog twee losschieters.

De eerste van 40.

Hein was er met de bellyboot opuit getrokken en ving een mooie 55-er aan een maraboe garnaal.

Auke ving drie zeeforellen van middelmaat en verspeelde een mooie vis, ook aan de pattegrissen. Evert ving een mooie 40-er aan de pattegrissen en had later nog een lijnbreuk op een mooie vis. Ook miste hij nog vier aanbeten.

Aan de pattegrissen.

Arno pakte er drie, waarvan de grootste 40 cm. was. Hij ving ze aan een groene juletrae, en aan een fluorroze garnaal. Ook kreeg hij nog vier aanbeten die hij niet wist te verzilveren. Op een gegeven moment ving hij er twee tegelijk! Dit hadden wij nog niet eerder meegemaakt. Dit was meteen een mooie kans voor Evert om zijn nieuwe onderwatercamera uit te proberen.

Zeldzaam mooie plaat van een dubbele.

Nog een best gerommel om de boel goed onthaakt te krijgen!

Aan het einde van de visdag kwamen we bekende gezichten tegen bij het fjord. Jelle Westerhuis en Wim Wimsema (van Flyfever) en Ruud Kremers. Deze mannen hadden al een paar dagen gevist en hadden al enkele zeeforellen weten te vangen. Een onverwachte, maar leuke ontmoeting.

Hein heeft die avond bij het huisje nog even aan het strand gevist, maar heeft geen beet gehad. Al met al een goede eerste dag voor ons met tien vissen. Een lekker begin! ’s Avonds bij de borrel vertelde Hein over zijn andere hobby: voetballen. En dat zijn medespelers een bijnaam voor hem hadden. Die bijnaam was: ‘één tempo’. Dat moet je natuurlijk niet aan ons vertellen. De rest van de week heette Hein dan ook ‘één tempo’!

Al met al een goede dag met tien vissen.

Zondag 11 april

Deze dag waren we van plan om meerdere stekken te bevissen, die gunstig lagen t.o.v. de wind. Arno had speciale stoelhoezen aangeschaft, zodat we het waadpak en de schoenen aan konden houden in de auto. Dit werkt perfect. Je hoeft je niet steeds weer om te kleden bij een nieuwe stek.

We hebben bij Wedellsborg gevist en bij Asnaes, maar jammer genoeg bleven de aanbeten uit. De wind stond totaal verkeerd en kwam uit de noordoostelijke hoek. Ook de andere spin- en vliegvissers hebben we niets zien vangen. Die middag hebben we nog even de winkel van Go Fishing bezocht in Odense. Thuisgekomen hebben we nog een uurtje aan het strand gevist.

Prachtige stek, helaas zonder aanbeten.

Hein, die terug kwam lopen, zag onze blonde, Duitse buurvrouw van enkele huisjes verderop, naakt uit het water komen… (5 gr. watertemperatuur)! Ze schrok behoorlijk toen ze Hein zag en vroeg gelijk een handdoek aan haar vriend. Had Hein toch nog iets moois gespot, al was het geen zeeforel.

Maandag 12-4

I.v.m. de wind een paar nieuwe plekken bevist. Het Gamborgfjord, Fonskov en Husby strand. Maar wat we ook probeerden, niemand kreeg beet. Auke en Hein hebben na het eten nog even bij het strand gevist en Auke pakte zowaar nog een kleine zeeforel aan de pattegrissen!

Diep waden...

Dinsdag 13-4

’s Morgens vroeg zijn we naar Sonderbyklint geweest.

Imposant Sonderbyklint.

Mistige ochtend.

Een prachtige stek met een hoge kliffen en veel (gladde) keien. Alleen een pokke-eind lopen. De dag begon met mist, maar later kwam de zon er door. Auke ving vanaf de kant een mooie vis van 46 cm. aan een witte garnaal.

Met het terugzetten van de vis bleek dat hij voor de kant bleef liggen en dat er weinig leven meer in zat. Dus heeft Auke hem meegenomen voor de pan. Na het schoonmaken van de vis hebben Evert en Auke een stukje rauwe zeeforel gegeten. Ze vonden de smaak wel meevallen. “ Net sushi “ zeiden ze. Brrr… Ik eet zelf geen vis, laat staan rauwe…

Sushi...

Later die ochtend zwommen er meerdere bruinvissen voor de kust langs. De Denen noemen ze Marsvin. Wat een prachtig gezicht is dat toch.

Wat een prachtig gezicht is dat toch.

Verdere aanbeten bleven uit, dus tijd voor een andere stek in de buurt. Daar aangekomen pakte ik met de tweede worp al een kleine zeeforel. Ik viste met een zalmkleurige Havkanin.

Al op de tweede worp.

Toen ik even naar Arno keek, die rechts van mij stond, zag ik zijn hengel krom staan. De vis zat gelijk bovenin. Ik liep naar hem toe om foto’s te maken. Dit was een beste, hij vocht stevig, maar toen de vis een meter van het net was, veerde de hengel weer recht. Losschieter, shit! Enkele krachttermen schalden door de Deense lucht. De zeeforel was zo rond de 60 cm, schatten wij. Arno haakte hem aan een zandkleurige garnaal.

Krachttermen klonken na het lossen van de geschatte zestiger...

Nu was het Evert zijn beurt. Hij ving een mooie 57-er aan een bruine garnaal van vossenhaar. Deze dril heb ik nog gefilmd met mijn fototoestel, zo goed en kwaad als het ging. Prachtig!

Evert pakte een 57-er.

Prachtige, puntgave kop.

Hein had een zeehond gespot. We noemen hem Sammy, the seal. Het beest liet steeds zijn nieuwsgierige koppie zien om weer weg te zakken en even later een eindje verder weer boven te komen. Hoogstwaarschijnlijk was Sammy de oorzaak dat verdere aanbeten uitbleven.

Sammy the Seal.

Hein heeft ’s avonds bij het strand nog even de kantjes (er) af gelopen, maar zonder resultaat. ( ik verdenk hem ervan dat hij weer op de buurvrouw uit was)

Woensdag 14-4

Deze dag zijn we weer naar het fjord geweest. Met de resultaten van zaterdag in gedachten, was de verwachting hooggespannen. Ik had mijn warmteboek vergeten aan te trekken onder mijn ademende pak en daar kwam ik snel achter. K-k-k-koud!

De wind bleek helemaal verkeerd te staan. Hij blies hard het fjord in uit noordoosten richting. Er was bijna niet te vissen met de vliegenhengel, dus een volgende stek gezocht. Het werd Damsbo, een mooie stek met veel zeegras en wierbedden. Na een paar uur zwiepen had ook hier niemand een tikje gevoeld, dus hup weer de auto in en naar Sonderby klint. Het was er druk met Deense en Duitse vissers. We hebben één zeeforel zien vangen door een vrouwelijke spinvisser, verder was het niks.

Wel een prachtige avond...

Donderdag 15-4

We hadden een stek vlakbij ons huisje uitgezocht. Via Google Earth had ik gezien dat daar mooie, donkere bodem was. Het was bijna windstil en zonnig toen we het water in stapten. Al snel zagen we enkele vissen draaien en springen aan de oppervlakte. Dat gaf vertrouwen! Het bleek een goede dag te worden.

Arno ving een kleintje aan de pattegrissen, een 60-er aan de groene juletrae, een 37-er aan een bruine garnaal en een 43-er wederom aan de juletrae. Voor dat we de 60-er op de foto konden zetten, glipte hij het water in, helaas.

Zo'n dril geeft toch altijd weer een kick.

Terug in zijn element.

Evert ving er twee. Beide vissen waren 40-ers aan een bruine garnaal van kangoeroehaar.

Aan een bruine garnaal van kangoeroehaar.

Ikzelf had er drie. Een 36-er een 55-er en als klap op de vuurpijl een 72-er aan een gehandicapte pattegrissen zonder oogjes. Hij vocht niet bijzonder hard, daarom had ik niet meteen in de gaten dat het om een recordvis ging. Arno had hem al wel aan de oppervlakte gezien. “Beste vis” zei hij.

Pas toen de vis het net in gleed zag ik dat ie toch wel erg groot was! Arno moest de staart nog in het net drukken, omdat hij er nog buiten stak. Een Deen stond ons van een afstand te bekijken. Wij werden even helemaal gek. Arno schreeuwde het uit en sloeg me op de schouder. Een nieuw pr. voor mij: 72 cm! Mooier kon het haast niet worden voor mij.

Een nieuw pr voor mij; 72 centimeters...

Mooier kon het haast niet worden voor mij...

We werden even helemaal gek!

Tijdens het onthaken lagen Arno en ik met de knieën in het wier, maar daar lagen ook stukjes mosselen tussen. Later zagen we dat we allebei een scheurtje in ons waadpak hadden, precies op de knie. Gelukkig alleen in de buitenste laag. Straks thuis maar plakken.

Arno had zijn pak geleend, maar na een telefoontje met de verzekering bleek dat de schade gelukkig gedekt was. Deze dag hebben we met ons drieën nog een paar aanbeten gemist en nog enkele losschieters gehad. Hein had met de belly-boot niks gevangen en ook Auke kon ze niet te pakken krijgen.

Vrijdag 16-4

De laatste dag. Huisje opruimen, sleutel inleveren en nog een paar uurtjes vissen op de stek van gisteren. Al vlot zagen we een paar vissen draaien aan de oppervlakte. Maar beet, ho maar! Toen Sammy the seal weer ten tonele verscheen en even later ook nog twee bruinvissen, waren de zeeforellen helemaal verdwenen. Jammer, “Dan trappen we hem aan,” zeiden we.

Op de parkeerplaats spraken we nog twee Denen. Eén van hen was Claus Eriksen, die van de dvd’s Hemmeligheder. Hij had twee kleintjes gevangen.

Het was genieten met dit mooie weer, ondanks een paar visloze dagen. We hebben samen 23 zeeforellen gevangen, waaronder die 72-er, twee 60-ers, en een paar 50-plussers. Het kan slechter!

Groet, Bert Jans

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.