Op zoek naar Zeeforel in Denemarken...

door Chris Strik

De berichten over zeeforelvangsten op het internet waren goed dus niets stond ons in de weg om het weer eens te gaan proberen. Useless is van de partij en Bert komt later deze week om ons te vergezellen. Zaterdag spullen pakken, heenreis… blabla…, je kent het wel.

Onze eerste dag gingen we naar Kolding fjord. Een stek die altijd vis oplevert in onze beleving. De eerste worpen werden gemaakt over een geijkte stek, maar dit leverde ons alleen hangers in het wier op. Blijkbaar was dit flink doorgegroeid in onze tijd van afwezigheid. Dan maar de volgende stek die 200 meter verderop voor ons lag. Na een uurtje werpen wist Marco zijn eerste vis te verzilveren. Een mooie, 58cm lange zeeforel.

Na een uurtje werpen wist Marco zijn eerste aanbeet te verzilveren...

... een mooie vis van 58 centimeter.

Veel zon en de wind was rustig. Niet echt de goede omstandigheden om vis te vangen dacht ik, maar dit moest ik al snel bijstellen, want een uurtje later, staande op de zelfde plek waar Marco er een ving, knalde er ook een op mijn lat. Weer een mooie van rond de 55. We waren in onze sas met deze eerste verrassingen. Wat zal deze week ons nog meer brengen? Voor ons kon het eigenlijk al niet meer stuk.

Ook op mijn lat knalde er eentje op...

Plaatje van een vis van rond de 55.

Al met al een bizarre dag. Tijdens een van mijn worpen achterwaarts wist de schietkop zich los te maken van de volglijn en lag al wachtend netjes gestrekt achter mij. Dit weer gerepareerd en dan 30 minuten later deze vis gehaakt. Zou er niet aan willen denken dat hij nu nog rond zou zwemmen met die lijn achter zich aan sleurend… Deze dag werd afgesloten met vliegbinden ondersteund door Marco op de gitaar.

Sta je toch raar te kijken...

De tweede dag eerst maar eens naar Båring Strand. Hier was het water erg troebel en we hadden er geen goed gevoel over. Toch maar weer naar Kolding fjord. Hier leek het eerst oké, maar al snel na aankomst, werd het oppervlak zo glad als een spiegel. Deze dag bracht voor ons geen vis, maar we teerden nog op de vangsten van gisteren, dus erg was het niet.

Zo glad als een spiegel.

Vejlbyskov was met draaiende wind op de 3e dag ons begin, maar ook hier was weer niets te zien of te bespeuren wat ook maar enigszins naar vis rook. We gingen verkassen naar Strib. Deze stek gaf mij een kleine zeeforel op de Sbirulino. Tijdens het eten vroeg Marco: “Zou Bert al onderweg zijn Chris?” “Ik denk het wel.” Zegt Marco weer zo lekker nuchter als hij is: “Ik hoop dat hij nog bij de Chinees staat, vorig jaar was dat ook zo lekker.” Bert arriveerde die avond dus ook inderdaad met Chinees eten voor de volgende dag. We hebben hem dan ook graag binnengelaten.

Dag nummer 4 op naar de stek Helneas Lighthouse. Mooie stek maar voor ons geen vis. Nu toch maar even terug naar Vejlbyskov alwaar Marco toch nog een erg kleine vis wist te vangen. Moesten we hier nou wel vis verwachten? Al kijkend naar deze overwoekerde boottrailer begon ik toch wat te twijfelen. Blijkbaar hebben bootvissers de moed al opgegeven en wij maar zwiepen met die lat.

Kansloze stek?

Dag 5 bracht ons terug in Kolding fjord. Er stond veel wind en de vis is niet te vinden. Ik ving er een op de sbirulino van ongeveer 30cm, maar ver uit de kant. Daarna een kleine op de vliegenlat. Voor Bert nog steeds geen vis. Marco pakte een kleintje en toch weer een redelijke vis. Dus het was niet super en we probeerden toch echt alles uit. Een troost hadden we wel, want koffiedrinken in de morgen kon heerlijk in de zon, met een trui aan dan wel. Tegen de middag een bizarre omslag van weer en wind. Zou dit onze spelbreker zijn?

Marco naast een kleintje toch weer een mooie vis te pakken.

De zesde dag naar Flyvesandet en dit was niet verkeerd, want Bert had er 7 , Strikkie 3 en Marco 1, maar wel weer de grootse, die het jammer genoeg niet overleefde tot grote ergernis van hem. We vonden het een akelig moment, maar het is natuurlijk niet zo verwonderlijk dat het eens een keer mis kan gaan. We wisten wel dat het niet lag aan de dril of het plaatje dat werd gemaakt. Waarschijnlijk had hij zich aan de kieuwboog bezeerd tijdens het springen.

Ook Bert in de vis!

Na het slachten en het hangen van de vis op mijn rug, stonden we nog wat na te dromen over het net gepasseerde. Zegt die Brook ineens, al turend naar het water: “Wat is dit een mooie stek… het ruikt hier gewoon naar vis.” Vervolgens tikte ik hem op de schouder en zei dat dit goed mogelijk was met een net geslachte vis liggend in het netje op m’n rug… Marco gaf aan dat het wel eens een vis met suïcidale neigingen zou kunnen zijn geweest.

Sommige stukken begroeiing waren maar een aantal meter breed en lagen direct voor je voeten. Al wadend spurtte er een vis voor mijn voeten terug het diepe water in. Dit zette mij aan het denken en al snel maakte ik worpen direct langs de kust op 1 meter van de kant, meer was het niet. Tot mijn verbazing kwam er een grote vis achter de vlieg aan totdat de vlieg voor mijn schoenen belandde en er geen lijn meer over was. Met een grote klap probeerde hij alsnog de vlieg te pakken, maar ik bleef met niets aan de haak staan loeren. Bizar maar mooi.

Zaterdag de 7e dag eerst naar Wedelsborg Hoved. Echter daar stonden al 10 mannen te vissen en deze waren allen net als wij voor de wind gevlucht naar deze plek. Toch even geprobeerd, maar al snel werd de trip verder afgemaakt bij Strib, een goede zet. Marco wist er 2 van 50cm te vangen. Bert 1, Strikkie 0 en Marco uiteindelijk 4 vissen. Het mooiste moment was wel dat Marco aanstalten maakte om het water even te verlaten en zwiepte zijn lijn nog een keer uit en rolde deze netjes op de reel.

In zijn ooghoek zag hij een zeeforel aan komen zetten en knalde op zijn haakje. Een vis van 50 en Bert riep hem toe “Dit kan toch waar zijn!” en daarbij zette hij zo’n verbaasd smoelwerk op waardoor Marco al drillend in een deuk lag en Bert nog even vertelde dat je het dus zo moest doen. Even daarvoor had Bert dus al ruim een uur op deze plek staan smijten.

Terug in de visstand gingen de hengels weer driftig heen en weer in ieder geval waren Bert en ik alweer in het water gerend om de beste stekken voor ons te claimen. Na het sigaretje van Koning Brookman gaf hij te kennen even achter mij langs te willen lopen en ik gaf hem de ruimte. Maakte weer twee van die nietszeggende worpen en kwam met de volgende 50-er uit het water stappen. Hij heeft de leeftijd niet meer om hem te verdrinken, maar ik heb er wel aan gedacht.

Verticalen, dippen, nietszeggende worpen... ook dat is vissen...

Toen meneer terug in het huisje was vertelde hij: “Even was ik bang dat ik mijn troon af moest staan, maar gelukkig kan ik het nog…” Gepaste arrogantie die bij ons de lachspieren losmaakte. Hij heeft het verdiend deze oude Indo.

Een aantal zaken die ons telkens weer plagen en vermaken:

• Het vuurtje in de haard met als gevolg een te hoge kamertemperatuur voor Bert.
• Kookkunsten van Bert met het altijd lekkere ontbijtje van eitjes met spek, hamburgers om te smullen enz.
• Elke morgen thee en koffie buiten op het terras omdat het zo lekker warm was, totdat de zon weg was brrr...
• Goede humor, allen om de beurt aan de beurt om geplaagd te worden. Maar ook goede zelfspot.
• Elke dag toch weer te laat naar ons nest.
• Wisten jullie dat Marco kan verticalen met de sbirulino maar ook kan dippen met een zeeforelstreamer? Vraag hem maar eens als je hem ontmoet, een te bizar verhaal.

Het was weer een toffe week.

Het was weer toffe week met zware visserij, wisselende wind en in de ochtend mooi weer om koffie te drinken. Ik kom snel weer eens terug om het over te doen. Het blijft toch kriebelen deze vorm van vis zoeken, vinden en vangen.

Eenieder een strakke lat en dikke vis toegewenst.

Strikkie

- terug -