Terugblik zeeforel Denemarken, april 2011

Door Chris Strik

Al een aantal jaar ga ik met de mannen naar Denemarken voor de Zeeforel, maar dit voorjaar slaat de kroon voor mijzelf. Ik moet even terug naar af en daar is niets mis mee. Sterker nog, het is goed voor je donder. Ook al doet het toch een klein beetje pijn. Gelukkig ga ik niet alleen voor de vis, maar ook voor het samenzijn en alles wat daarbij komt kijken.

Even met de maatjes op stap, even weg uit de dagelijkse rommel. Zoals menigeen al heeft begrepen, voor mij was het niet echt om feest te vieren qua vangsten. Na de aankomstdag op zaterdag de rommel in het huisje te hebben gegooid, hebben we verder niets meer ondernomen.

Zondag was voor ons de eerste visdag. Wel hebben we ons die avond natuurlijk moed ingesproken en alles mooier aangekleed in onze gedachten dan dat de werkelijkheid ons nadien liet zien. Ach, we wisten nog niet beter, dus eigenlijk waren we zeer positief begonnen aan de zeeforellenjacht. Zondag maar eens gaan vissen, want tenslotte zijn we hier nu toch.

Kolding fjord was de beste optie met het koude water, dat naar schatting een graadje of 5 was, aan de koude kant dus. Wat ons opviel was dat er geen leven op de bodem te bekennen was. Warme plekken zoeken zal wel ons in de vis brengen. Toch was het water nog niet helder maar er zou vast wel vis zitten.

Na wat klooien op de plek die mij vorig jaar een 60-er bracht, was de stemming toch iets gedaald. Het water was troebel en koud. Een stuk verder weer geprobeerd, hier stond de wind op, dus was het lastiger werpen, maar daarentegen was het water wel wat minder troebel. Stond daar te kijken, wordt me opeens door een stem achter mij gevraagd of ik wel en vergunning heb. Draai me om, staat Jesper voor mijn neus. Even bijgekletst.

De eerste sessie vissen bracht direct een aanbeet, maar het kan ook groen zijn geweest. Even later hing er dan toch een zeeforel van zo’n 30 centimeter aan de lijn. De eerste is binnen en hopelijk volgen er nog meer. Het weer was grijs met soms een schuchter zonnetje die dan ook weer snel verdween. Die avonds tot toch nog tot 2 uur zitten kleppen met Marco en dus ook de wereldproblematiek weer even opgelost.

Maandagmorgen waren de eerste regendruppels een feit. We zouden wel zien wat de dag zou brengen. Het plan was om met de bellyboot te gaan prutsen dieper het fjord in, waar het dan ook wat warmer zou moeten zijn. Na het standaard bezoekje aan Jesper, zijn we vol goede moed vertrokken naar het fjord en hebben de hele dag met de bellyboot op het binnendeel van het fjord gevist. Messcherp hebben we gevist, maar we hebben geen vis weten te vangen.

Lekker met de bellyboot prutsen, dieper het fjord in.

“Hier bijvoorbeeld het klittenbandje om de hengel onder te leggen...”

Nu moet u weten dat ‘koning Marco’ een iets andere bellyboot heeft als ik en hij dan even fijntjes uit de doeken doet wat er zo handig is aan deze, en wat niet aan de mijne. “Hier bijvoorbeeld het klittenbandje om de hengel onder te leggen,” dit is mij vele malen duidelijk gemaakt. Nog maar niet te spreken over al die handige opbergvakjes waar je niet bij kunt als je in de boot zit.

Humor die ik begrijp en kan waarderen, een echte eikel. Met gepaste teksten smijten die een ander aan het denken en lachen zet. Marco, weer geweldig. We zagen een visser iets in het water terugzetten. Nu toch maar eens kijken hoe hij aan de vis komt. Hopelijk heeft hij meer succes dan wij, want bij ons is het nog 1-0 voor de zeeforel.

Dinsdag begon met redelijk weer, maar uiteindelijk viel toch ook deze dag regen. Op naar het fjord om toch maar even de hengel uit te werpen. Sbirulino misschien, om eens te kijken of de vis iets verder uit de kant ligt. Na aankomst toch eerst de vliegenlat maar even uitproberen en je raadt het al, Marco loopt in de vis. Eén laat hem zonder vlieg achter, echter er volgen er direct 2 mooie direct achteraan: één van 44 en één van 41cm, dus de moeite wordt toch weer beloond.

Marco loopt meteen in de vis...

... de moeite werd dus toch weer beloond.

De spinhengel bracht niets, terwijl het maar steeds donkerder wordt. Marco had nog wel een ideetje voor de sbirulino, want na verwoede pogingen met natte vingers de gevlochten lijn door dit attribuut te manoeuvreren, gaf hij de moed op. Ik schoot hem te hulp, maar van het lachen lukte het mij in eerste instantie ook niet. Marco heeft de oplossing voor dit probleem: een Ritssluiting op een sbirulino is handig voor het doorvoeren van de gevlochten lijn die nat is…

Mensen… moet ik iets toevoegen? Geen dwangbuis in de buurt? Laat maar… dacht ik. Oké, het is nu mooi geweest. Boodschappen doen en terug naar het huisje, wachten op Bert, want die arriveert vanavond om ons te vergezellen de laatste dagen. En natuurlijk gaan we ervan uit dat hij eerst bij de Chinees langs is geweest.

Die avond werpen we ons voor de leeuwen. Wij als nieuwbakken opa’s gaan toetjes testen en dan wel op smaak en sterkte. Nu zijn wij erg selectief en hebben voor deze eerste test dan ook niet de minste uit het schap getrokken. Voor ons kroost alleen het beste van het beste. Al kletsend over onze nieuwe taak in het leven van de opa’s, werpt nu al leuke verhalen af. Alleen dit is misschien al wel een artikeltje waard. Ik zal er eens over denken.

De nieuwe opa's storten zich op de toetjes...

Resultaat van de test is dat de smaken verschillen en de sterkte net goed genoeg is.

Woensdag is een dag die erg goed verloopt voor Bert, want hij weet een zeeforel te pakken van 42cm en wat later op de dag een vis van 58cm, die verbazingwekkend genoeg niet erg veel weerstand biedt. Hij wist hem te pakken te krijgen door strak langs de oeverzone te vissen. Supermooie vis voor Bert die direct zijn persoonlijk record verbetert.

42 cm. Voor Bert...

... En eentje van 58!

Voor Marco startte de dag met een kleinere vis en vrij snel daarna een volger, maar dat was dan ook alles. Ik kon niet aan de schubben komen, maar vind het wel even goed om tijdelijk - hoop ik - visloos te zijn, dat zet je weer met beide benen op de grond.

Donderdag is ook weer een dag die niet veel goeds voorspelt, maar we gaan er toch uit om het te proberen. Plan is om het Odense fjord zelf eens te proberen. Een winterstek, maar je weet maar nooit als het hier nog zo koud en troebel is, zit de vis daar misschien nog te wachten op betere tijden net als wij op hun. Nou wel veel kleine aasvis, maar geen forel te vinden! Voor we erheen gaan maken we even een kijkje op Flyvesandet, maar daar is het water veel te wild.

Aasvisjes zat!!!

Na een paar uurtjes hier te hebben vertoefd nog een paar stekken bekeken, Stavres Hoved en Hverringe skoven. Wel weer een aantal mooie stekken gezien, maar geen vis. De wind was te hevig en niet erg prettig, dus na thuiskomst echt genoten van de kitchenchef die speciaal over was gekomen uit Nederland. Ons keukenprinsesje Bert had weer iets lekkers voor ons gemaakt. Hmmmmm.

Genoten van de kitchen chef.

Vrijdag moet het Helneas strand het goedmaken. Op de heenreis komen we over het dijkje en schrikken toch wel van de wilde zee. We zullen zien wat er gebeurt. Het schuim van de zee slaat wild over de straat…

Het schuim van de zee slaat wild over de straat…

Heel de dag hier gevist en geen aanbeet of tik weten los te peuteren. Even zijn we de weg kwijt en zitten dan ook elkaar enigszins raar aan te kijken en dromen wat voor ons uit. Wat ons wel opviel is het water wat hier zo schoon en helder eruit ziet, een heel ander water is dan tientallen meters naar rechts, want daar stroomt iets geel/bruin kleurend water door de Kleine Belt. Is dit de algengroei waar men het steeds over heeft? Prima, maar hebben ze hier dan geen fjordvissen. Gedachten worden uitgesproken enz. Hoe kan dit toch? Waarom?

Even zijn we de weg kwijt en zitten dan ook elkaar enigszins raar aan te kijken en dromen wat voor ons uit...

Kleurverschil in het water.

We zijn ten einde raad, allen de eerste of tweede dag een vis en voor 2 personen een mooie vis, maar verder niets. Er wordt nog met de gedachten gespeeld dat we gewoon niet vissen kunnen, maar dat wordt snel van de wereld weggedragen. Nee, het zijn de omstandigheden. We hebben genoeg geprobeerd. Dat is het niet, rustig maar. Ik proef langzaam stress opkomen bij mezelf en de rest. Dit is goed… even met de poten terug op de grond.

Die zaterdag geef ik me gewonnen en vind alles prima, als ik maar op de kant mag blijven zitten. Vind het goed en ben klaar. Niet droevig of ontstemd of zo, nee, ben er even klaar mee. Snap het niet en hierdoor geniet ik extra van de mooie vissen die Marco en zeker Bert wisten te vangen. Ergens is er een grens en die is voor mij nu bereikt. Tot overdaad van ramp is mijn waadpak ook gaan lekken. Heb ik weer een goede reden om iets nieuws voor mezelf te kopen.

Klinkt raar, maar dat geeft me wel weer een goed gevoel. Een nieuw waadpak om in Noorwegen op de Vlagzalm te gaan. En ook de pollak aan de kust weten te vangen is weer de uitdaging die voor juni gepland staat. Ooh, wat heb ik het slecht dat ik nu maar 1 visje weet te vangen… Nee hoor, juist niet. Dit is zoals het moet zijn en het komt goed in Noorwegen… Al denkend schiet mijn oog weer richting het water en zie een vis draaien, k*t, ik stond er niet. Nou ja, het was toch te ver uit de kant, denk ik maar.

Nou ja, het was toch te ver uit de kant, denk ik maar...

Bert en Marco maken nog diverse sessies op Vejbyskov, echter zonder resultaat. Bert komt naast me zitten en we maken een blikje los, kijken elkaar aan en het is goed zo. Volgende keer beter, het was gezellig en daar gaat het om.

Groet van Strikkie.

- terug -