Zilver op een gouden dag

Door Theo Bakelaar

Zilver op een gouden dag, flitsend nylon in het zout, spuitende boten, ‘lelijke’ omgeving met mooie vissen en auw-roepende, chartreuse/witte Clouser-streamers… Al met al weer zo’n dag die je bijschrijft in de analen van een heerlijke dag vliegvissen met fijne mensen.

Zilver op een gouden dag...

“Vooral die zinklijn meenemen Baak en een glaslijntje is ook niet verkeerd.”
“O ja joh… wat gaat het worden?”
“Mooi weer, dikke boot en hopelijk gave zeebaarzen man.”
“Altijd voor in man, hoe laat vertrekken we… nu soms?!”
“Nee man, zondag.”
“Jeetje, dat duurt nog lang man.”
“Tot zondag man en neem nu niet weer 9 dozen met vliegen mee man.”

En zo staan we die zondagmorgen weer tegen een enorme hoeveelheid van dat vocht aan te kijken. Jeetje… wat hebben wij veel water als je het eens nuchter bekijkt. En er springen nog vissen in ook! Het zijn de finten die hun schoonheid laten zien. Het zijn er nog velen ook.

Voor velen een bekende krib.

Dan maar snel die hengels optuigen en wachten op de boot die hier ons zou komen ophalen. Nee, het zou geen fintenjagen worden, maar lekker op die knallende sportvis zeebaars. “Hoe laat komt die boot hier man?” “Om 11.00 uur man. Kom op, dan knallen we die lijnen nog even in die plas hier tegen die zeeboten aan, daar liggen misschien ook wel een paar van die jagende baarzen…”

Geloof er niet veel van, maar uiteindelijk hebben we nog een half uur voordat de boot arriveert die ons mee zou nemen naar die verwachtingsvolle stekjes met dikke baarzen en dus proberen we het nog even van de kant. Tja, hier naar beneden gaan langs die steile dijk is wat lastig, dus worden de casten van hoger af gedaan. De zinklijn klapt de diepte in - weet niet hoe diep het hier is - en wordt met felle strips naar binnen gehaald. Lekker makkelijk gooien van zo’n hoogte, het knalt ook lekker de diepte in en door de slinger van de hoogte waarop de lijn hangt, krijgt deze nog een extra klap na… Hmmm, beweegt echt lekker.

“Hoppaaa… hangen!”, hoor ik links naast me en kijk vol verbazing naar die heftig schokkende hengel. ’t Is nog waar ook, en dat op de tweede of derde worp. Niet te geloven dat daar vissen liggen… Echt wel dus. Na een kort gevecht hangt er beneden op zo’n 5 meter onder ons, een dikke zeebaars te spartelen.

Hoppaaaa...

“Is wel naar boven te halen man, heb er 50/00 aan zitten.” Inderdaad, het gaat perfect en nog geen 5 seconden later mag de gelukkige man zijn vis zich een mooie zeebaars rijker voelen. “Gewoon hoppa, op roze man”, is het enige wat er gezegd wordt, “Gewoon roze.” Na een paar trotse platen krijgt de vis de vrijheid terug en mag daar beneden nog een paar dagen wat kleine visjes gaan plagen.

Aan roze man!

Dus het schijnt dat je er gewoon een roze streamer aan moet hangen volgens dokter No. Goed zo, dan knoop ik er mooi een Clouser aan in de kleur Chartreuse….hihihi. Toch een gave vis zeg, een schitterende zilveren jager met wilde ogen en lekker dat die zijn! Nou, deze zwemt weer in die plas hoor, naast die grote zeeboot.

Onze schipper verschijnt keurig op tijd, de tassen verdwijnen in de boot, de richting gaat westwaarts naar de stekken waar de mooie zilveren rakkers aan het jagen zijn, hopen we althans. Bootje ziet er gelikt uit en heeft een behoorlijke power, van deze boot gaat het best lukken vandaag (hopen we wederom).

Met de nodige pk's wordt nieuw water opgezocht...

We komen na een poosje varen bij een kop aan waar een redelijke stroming langs staat. Een belangrijk gegeven is dat er beweging in dat water zit en hopen dat we een van de eersten zijn die op die plaats gaan vissen. De vissen tussen de reusachtige blokken kunnen zomaar weggevist zijn als er een paar boten je voor zijn geweest. Het water is aan het afgaan en de boot krijgt een plaatsje zo’n dikke 20 meter van de blokken vandaan. De lijnen suizen vol verwachting naar de blokken toe en zinken snel. De chartreuse Clouser verdwijnt met een laatste glimlach naar verwachtingsvolle diepte. Een paar seconden wachten… en dan met een rotgang die streamer terugvissen lijkt mij de meeste kans hebben. Hoe sneller hoe beter, hoor je altijd zeggen dus rammen maar, want het zijn snelle rovers.

Hmmm… schijnen toch wat blokjes daar onder die waterspiegel te liggen. De eerste streamer kan vervangen worden door een nieuwe chartreuse rakker. Dik vast aan zo’n blok. Niet zo erg hoor, doosje vol met die knallers. Reusachtige tankers passeren het kleine bootje waar we in staan. Whauw… wat een gevaartes zeg, wat zijn we klein vergeleken met die grote knoeperts. Een vriendelijke golfslag laat ons lekker dansen op die grote plas. Prettig gevoel hoor, en niks mis mee.

Kleurrijk verkeer op het water.

De strips gaan veranderen… De streamer ligt weer diep en krijgt drie snelle rukken voor zijn oren en dan komt er even een stop zodat hij vallen kan om daarna weer met snelheid binnengestript te worden. Als uit het niets wordt de lijn weggetrokken met een grote snelheid. Een duidelijke aanbeet en niet zo’n kleintje ook. Uit automatisme gaat de hengel omhoog en blijft mooi krom staan… “Yes… hangen.” Roep nog tegen de schipper dat de vis wel niet van zo’n groot formaat is daar de power nogal meevalt.

“Ja ja”, komt het terug, “Wacht nog maar even af, komt nog wel…” En of ie gelijk had: een stevige dril en vlakbij de boot gaat meneer baars met een takkengang recht naar beneden en wil echt niet omhoog komen.

Met een takkengang recht naar beneden!

Oei oei oei… hij wil echt niet. Een bruin gebrand gezicht staat het spektakel lachend aan te kijken. De schipper had dit wel verwacht. Hij herhaalde de oei-oei-kreet een paar maal. “Had ik je toch gezegd man…” “Ja ja… het is goed man.” En sterk zijn ze inderdaad. Ook al is de vis niet spectaculair groot, een stevige knokker is het wel. Hij doet alles wat ik even net niet wil om van die chartreuse streamer af te komen, maakt de laatste klappen in het oppervlak om toch nog van die piercing af te komen.

Laatste poging om de chartreuse clouser te lossen.

Eindelijk geeft hij zich gewonnen en een mooie, gave, zilveren vis wordt voorzichtig naar de boot gevoerd om met een duimgreep uit die plas getild te worden. “Whauw schipper, dit ziet er fraai uit man, wat een mooie vis.” “Knokken mooi hè?!”, kwam het terug. Bewonderend wordt de schoonheid voorgesteld aan het oog van de camera in verschillende standen om daarna toch maar mee te mogen voor een speciale behandeling thuis, namelijk op de huid gebakken met een snufje zeezout erop… Hmmm.

“Knokken mooi hè?!”

Zijn ze eindelijk los of was dit een toevalstreffer? Het gaf de burgers aan boord in ieder geval wel weer de nieuwe moed en hoop zelf op misschien nog wel zo’n knallende aanbeet. De stek wordt zorgvuldig afgevist in verschillende drifts en de chartreuse clouser danst vrolijk enkele meters onder de wateroppervlak. “Toch mooi helder water hier op dit stuk, die streamer moet toch van grote afstand te zien zijn voor die mannen daar beneden. Of zijn ze heel voorzichtig?!” Lang had ik niet te denken over dit gebeuren… Ruw wordt het verstoord door een heftige knal op de lijnhand en hoppaaa…

Ja hoor, weer hangen. Ruw spuit wederom de lijn weg, het gevecht kan opnieuw beginnen. Helemaal niet erg hoor en helemaal geen bezwaar hebben tegen dit. Ook de sleepboot geeft een spuitende straal water als waardering aan het vangen van een dikke vis, zijn straal knalt de lucht in als teken van groet naar ons… Leuke kapitein… toch?!

Zijn straal knalt de lucht in als teken van groet naar ons… Leuke kapitein… toch?!

Opeens klinkt het naast me in de boot: “Johoo… ook hier hangen man!” Inderdaad, de tweede hengel staat ook hoepeltje rond, Wim staat glunderend met een kromme hengel. Haha… de boys hebben kennelijk dus even zin in een hapje.

“Johoo… ook hier hangen man!”

Enkel minuten later liggen er twee vissen binnenboord en trots gaan deze beide zilveren rakkers op de plaat. Zo is het niet veel, en plotseling lopen die mannen. Het zijn allemaal vissen van een pondje of 3 ongeveer. Dik tevreden worden ze getoond aan het oog van de lens.

Twee grijnzen, twee zilveren rakkers.

Het dode tij valt erin dus weet je dat het even rustig zal zijn met het haken van een vis. De schipper verkast naar nieuwe gronden die misschien wel aantrekkelijk zijn om een streamertje te water te laten. We komen bij een prachtige blokkenpartij aan en ik had hier hoge verwachtingen van omdat ze als schuilplaats kunnen dienen voor die zilveren rakkers. Echter, dan moet er wel een stroming staan, anders is het weinig aantrekkelijk. Een lange, lekkere drift langs die metersgrote blokken leverde niets op.

Zo fishy, je ziet ze er gewoon voor en tussen liggen, maar helaas... Geen enkele aanbeet... Ongelooflijk.

“Tja, dan nog maar even langs de kop van die pier mannen…”, klinkt het in de boot. Nou dat was dus gelijk Bingo. De laatste mooie zilveren rakker spartelde alsof zijn leven ervan afhing. De laatste kanjer werd gedrild en binnen gehaald… Gaaf… Nog een keertje het genot van die o zo fraaie vis.

Gelijk bingo!

Afsluiten van de dag. Het moest er van komen, eens hoor je die kreet door de boot gaan: “Binnendraaien mannen, we gaan terug.” Ik had het liever niet gehoord. De dag was over… uit… en afgelopen. Maar wat een heerlijke dag met 3 gelijkgestemden op zo’n bootje, waar een ieder elkaar begreep, waar alledrie genoten van die zonnige dag, waar ieder genoot van elkaar… Met of zonder vis, het was helemaal niet belangrijk geweest vandaag.

Dag schipper. Bedankt voor je stuurkunst, bedankt voor je delen van die stekken, gewoon bedankt man. Wel thuis en rijdt voorzichtig terug. We spreken…

Cheers,
Theo

- terug -