Zalmtrip 2010 - "De Climax"

door Jelle Westerhuis

Zoals eerder beschreven, de spanning was er totaal vanaf. Wimsema had een supervis in handen gehad en een prachtig gevecht genoten met een kleinere kerel die hem toch een paar hoeken van de rivier had laten zien. Ik zat echter nog wel met een klein gevoel van tekortkoming.

Beetje blij en dik verwend.

Eigenlijk te verwend voor woorden na het vangen van een mooie zilveren vent en een verfexplosie in de vorm van een bruine forel, maar toch, die echte, toch wel graag gewilde fat boy was nog niet verschenen, en dat jeukte eerlijk gezegd toch wel een beetje. Ik wilde gewoon nog even heel erg graag in contact komen met een zwaarder exemplaar uit de rivier.

Al was het alleen maar om te kunnen blijven dromen en een reden te hebben om de volgende jaren weer terug te gaan. Dit dus.

We gingen nieuwe vergunningen kopen, dit keer gelijk voor de laatste twee dagen omdat de laatste dag weleens een drukke kon zijn (deze viel in het laatste weekend van het zalmseizoen). We besloten de komende 24 uur op een nieuw stuk rivier door te brengen om de daarop volgende 24 uur op de vertrouwde zone door te brengen. Geen idee wat er zou gaan gebeuren, gingen we toch nog maar ’s avonds laat naar de andere zonde om hem alvast even te verkennen.

Meerdere parkeerplaatsen werden aangedaan en water werd bekeken. We waren het er over eens dat bepaalde stukken duidelijk kansrijker waren dan andere en de volgende dag zouden we het gaan meemaken. Eerst terug naar ons verblijf waar we weer in onze slaapzakken terugkropen om de koppen voor een paar uren tot rust te brengen.

Wimsema aan het bier - wat hij normaliter nooit doet - en ik aan het resterende bodempje uit de literfles met tevens alcohol bevattende inhoud, wisselden we nog lang van gedachten over hoe we het de volgende dag het beste zouden kunnen aanpakken. De avond kroop richting de kleinere uurtjes en het licht ging op een gegeven moment als vanzelf uit. We waren allebei doodop, kapot moe.

Uitzicht op het meer. Prachtig. De 'rendierenhond' liep langs de waterkant en ik kon het niet laten hem te fotograferen. Een lief maar zeer zelfstandig en eigenzinnig dier dat jaren had gediend als rendierenverzamelaar. Hij was het klaarblijkelijk zat, besloot met pensioen te gaan en kwam aanlopen op deze camping. Nu houdt hij de wacht over de campers, caravans en verblijvende gasten en wordt gevoerd door de eigenaar van de verblijfplaats. Knakworsten behoren tot zijn lievelingsmaaltijd en met -30 ligt meneer gewoon lekker buiten te slapen zonder ook maar iets te zeuren. Schijnt het zonnetje, dan verkiest hij toch liever de koude schaduw boven de warme zonnestralen. Een prachtig dier met duidelijk zichtbaar karakter. Ook prachtig!

We gingen, ondanks dat het vertrouwen in de vroege ochtend er überhaupt niet was, toch bijtijds naar de waterkant en beleefden direct actie in de vorm van meerdere springende vissen. Het haken ervan kun je vergeten, maar het zien houdt je toch in de scherpste modus. De vis is blijkbaar in een andere ‘state of mind’ en dus niet ‘taking’. Ziet er voor de visser weliswaar bemoedigend uit en stimuleert tot doorzetten, maar dat is nog steeds iets anders dan vis vangen.

Heb een knap eindje rivier staan afvissen, maar één pool bleef jeuken, teasen en prikkelen. Het was er eentje waarvan ik zo ontzettend overtuigd was dat er vis uit zou kunnen komen. Heb er na kort bezoek van wat andere pools, grofweg staan vissen van 10 uur in de ochtend tot 4 uur in de middag, zonder enig antwoord. Alle mogelijke vliegen aan het fluorocarbon geknoopt, en alles geprobeerd. Ik wist dat het tevergeefs kon zijn, de vissen in deze pool waren niet vers, hadden geen zin en maakte alleen maar een motiverende, maar misleidende show voor de vliegvisser.

Er moet een vuur gemaakt worden. Het is slechts een graad of vijf en dat gedurende de hele dag. Een koude wind doet de vingers verkrampen en vragen om warmte. Het kost wat moeite het vuur aan de gang te krijgen omdat het merendeel nat hout is. Toch gaat het branden en de pauzes tussen de runs worden doorgebracht aan een aangenaam vuur. De 'pool cabin' biedt beschutting tegen de kouder wordende wind en geeft een welkom gevoel.

Rond 4 uur sloeg het om. Ik kreeg een onverwachte en rare aanbeet. Het leek wel een klein forelletje dat aan de vlieg snoepte en zich bij het liften van de hengel per ongeluk aan één van de haakpunten had vastgeprikt. Door langzaam de hengel verder te heffen - aanslaan doen we allang niet meer gelukkig - voelde ik dat het iets meer moest zijn dan dat. De hengel kon bijna niet verder omhoog en de druk bouwde zich exponentieel op. Het kopstompen begon en het bleek een serieuze, kakelverse zalm te zijn die volgens voorspellingen van locals binnen was gekomen.

Het kopstompen begon en het bleek een serieuze, kakelverse zalm te zijn die volgens voorspellingen van locals binnen was gekomen.

Dit creëerde denk ik dan ook de omslag in de pool. Nieuwe vis van redelijk gelijk formaat, maakte de reeds aanwezige, niet happige vis zenuwachtig, en dat hadden we exact nodig: herrie in de pool. De zilveren vis gaf een goed gevecht en knokte er een flink potje op los. Wist hem binnen niet al te lange tijd te landen en was er gigantisch blij mee. Voor het eerst een 'nibble bite' verzilverd! Had het nog niet eerder meegemaakt en dat het mogelijk was, dat werd me nu duidelijk.

Voor het eerst een 'nibble bite' verzilverd! Zie de haak voorin de bek... Geen volledige draaier.

We lieten de pool even voor wat het was en ik ging er nog een keertje overheen met dezelfde vlieg, niets verwachtend, maar gewoon een run makend om het laatste halfuur uit te vissen. We zouden tenslotte over een half uurtje vertrekken richting bovenliggende stretch, om daar verder te vissen. Een knalharde ram op de hengel en de zware lijn stond direct onder hoge spanning…

Vrijwel direct begon de vis meermaals te springen. Had vorig jaar al kennisgemaakt met het gevoel en herkende het direct, ’t is een knappe. Naar mijn idee een vis die ik de hele dag al had zien lonken, zonder te happen. De pool explodeerde en de vis liet me letterlijk alle hoeken van het stuk rivier zien. Moest hem proberen in het rustigere water te krijgen, dan zou het makkelijker drillen worden.

Voorzichtig de vis in rustiger water proberen te krijgen. Het werkt en de uitvallen zijn minder heftig dan in de stroom.

Een heftig potje touwtrekken volgde, maar de vis legde het, eenmaal aanwezig in het rustige water, vrij snel af. Kon hem tailen en wat ik zag overtrof mijn verwachtingen, gaf direct een smile van oor tot oor. Zo’n vis in handen… Gewoon perfect, kan niet het niet anders zeggen.

Beer van een kerel. De kaak is in aanbouw en hij zoekt naar de juiste partner om te zorgen voor meer van dit soort geweldige wezens. Als vliegvisser mág je hiervan genieten en ik hoop het nog jaren te doen. De ontmoeting is prachtig, gewenst en dankbaar. Geen vragen omtrent wel of niet terug gaan. Jij gáát terug, hoe dan ook. Ook al staan de locals de wijsvingers op het voorhoofd te drukken. Hoop dat ze er hoofdpijn van krijgen... en over een paar jaar begrijpen waarom ik de vis terugzet. Zoveel fantastische zalmwateren zijn er niet meer... Ach, misschien begrijp ík het wel niet helemaal...

Tilde hem uit het water en merkte dat ik snel verzuurde, kon hem niet lang houden. Hij was ook nog zo levendig dat ie met zijn harde staartklappen m’n arm binnen een paar seconden compleet uitputte. Hij vroeg om weer terug in het water gehouden te worden en ik deed dat. Een paar plaatjes schieten en deze dikke kerel ging weer terug in het haast zwarte water. Hij nam waarschijnlijk daarna een flinke pauze. Hij en ik vonden het allemaal wel even best zo.

Een prachtige man gaat levendig en wel terug naar zijn domein, wachtend op een lekker ding dat hem aanstaat en waaraan hij zijn hom wil geven. Hij hoeft geen disco te bezoeken om een meisje op te pikken, nee, hij domineert de pool en wacht rustig af. Thanks man, you make me come back again.

Het was uiteraard een enorm joepie-moment. Was stomverbaasd over het afgelopen uurtje. Eén mooie vis voor je kiezen krijgen... oké, maar twee? Dat gaat er in mijn brein niet helemaal in en veroorzaakt kortstondige kortsluiting, het is te mooi om waar te zijn en daar moet ik van bijkomen. Het heeft even tijd nodig te beseffen dat je zoiets meemaakt.

De dag erna... een grotere dooddoener kun je niet verzinnnen, écht! Geen fluit te beleven aan de hele rivier. Her en der een springende vis, totaal niet in de aantallen die we eerder gezien hadden. Dooddoender eerste klas. Nachtkaars? Ja inderdaad. Uit was ie in no-time. Eigenlijk mag ik dat wel. We hadden ons moment gehad en je wordt even teruggeworpen naar de meest simpele waarheid; het is niet vanzelfsprekend.

Back to reality...

Ben blij, zijn blij - als ik ook voor Wimsema mag spreken - dit te hebben meegemaakt. Met niet-ingevulde, maar wel degelijk aanwezige verwachtingen, zijn we ernaartoe gegaan. Een schim in het hoofd concretiseerde zich aan het water, simpelweg door de vlieg te water te laten. We gingen terug, tevreden, de laatste dag had dat duidelijk bevestigd. Wij hadden/ hebben van onze momentjes genoten... Zitten nu weer thuis en kijken terug op een ding dat het ultieme gevoel geeft: "Been there, done that, got the video... and the T-shirt!

The end of a memorable season...

Eerder verschenen: deel 1, deel 2 en deel 3.

- terug -