Zalmtrip 2010 - "De spanning is er vanaf..."

door Jelle Westerhuis

Een nieuwe dag met beide benen dus weer op aarde. Dit keer geen uitgebreide voorbereidingen, maar gewoon met de zooi kant-en-klaar richting rivier. Geen geneuzel meer aan lijnen of wat dan ook, hooguit een vlieg wisselen tussen de runs door, that’s all. Heerlijk… Gewoon vertrouwen hebben in je set-up.

Niks prettigers dan met vol vertrouwen de stroom af te vissen. Alhoewel... het moment dat het antwoord komt is toch wel het beste.

We startten de dag en besloten allebei een ‘eigen’ stukje water te pakken, wel zo lekker ook om een verse pool te pakken en weten dat je in ieder geval blanco start en vissen bevist die nog niet helemaal aan gort gevist zijn en haast panisch op de bodem liggen met een helm op voor de zoveelste overdrijvende kabel.

Vliegen worden zorgvuldig – voor zover je daarvan kan spreken – uit de doos gepikt en aangeknoopt. Met een gezonde dosis vertrouwen worden ze delicaat te water geduwd op eerst kleine afstand om vervolgens op langere afstand geswinged te worden. De eerste run brengt niets en ach, dat zijn we inmiddels wel gewend… De tweede run wordt gemaakt en halverwege een dof, maar duidelijk en massief antwoord. Een directe hanger.

De tweede run wordt gemaakt en halverwege een dof, maar duidelijk en massief antwoord. Een directe hanger...

Met de telefoon op de loudspeaker en op de hengel bel ik Wimsema: “heb er een aan hangen!” “Oké, kom eraan!” De vis blijft in de pool en blijkt op een klein momentje na, niet de behoefte te hebben om de pool te verlaten. Gestaag blijft hij doorknokken in de knallende stroom voor mijn neus en het voelt weer fantastisch aan, die doffe knal en dat stompende geweld in die volle stroom… ’t Is zó immens verslavend.

Wimsema komt aangelopen en pakt de camera uit m’n op de kant liggende rugzak. De eerste plaatjes zijn geschoten en binnen niet al te lange tijd kan ik de vis tailen. Een zilveren pijl ligt strak in de vuist en ben zo blij als een klein kind die zijn eerste speen krijgt. De man wordt rustig onthaakt, in het water gehouden en langzaamaan weer teruggezet. De spanning is grotendeels weggeëbd, weg uit m’n lijf en hoofd.

De man wordt rustig onthaakt, in het water gehouden en weer teruggezet. De spanning is grotendeels weggeëbd, weg uit m’n lijf en hoofd.

De inmiddels gebruikelijke high-five vliegt door de lucht en we staan tevreden maar stil op de kant. Het voelt als het begin… De eerste is eruit… de lading is weg. Nu Wimsema nog… en die kwam aan de beurt… en hoe.

Ik verliet de pool en Wimsema besloot nog even te blijven. Telefoon… Wimsema Mobiel… “Hangen!” De mobiel verdwijnt weer in één van de waadjackzakken en ik ga in grote, bijna rennende passen naar ‘m toe. Kom een kromme hengel tegen, een hele kromme. De vis hangt al een tijdje in de pool en heeft meermaals gesprongen, maar houdt zich nu voorlopig nog eventjes gedeisd.

Enkel de flat beam hangt uit de top, tot dusver niets spannends. Toch bleek het al snel uit de hand te lopen. De vis ging zenuwachtiger bewegen en trok meer richting de uitloop van de pool, kort in de richting van de volgende pool… en de volgende… en de volgende… Het werd een gevalletje zwaar meelopen. De backing laat zich inmiddels ruimschoots zien en we moeten stappen gaan maken… veel stappen.

De backing gaat zich nu na het verlaten van de flat beam zich tonen en het wordt tijd om letterlijk en figuurlijk stappen te ondernemen.

We lopen de bocht om, uitkomend in een diep en snelstromend pooltje. De hengel wordt tussen de bossen takken doorgewurmd en het blijkt goed af te lopen, de hengel breekt gelukkig niet en de vis zit er nog aan… De hengel is terug in handen van Wimsema en we lopen rustig van pool naar pool naar beneden. De laatste pool is kansloos voor hem; er zit een haast stille uitloop achter en daar moet ie het dan ook na een kwartiertje naknokken afleggen.

De vis kan uiteindelijk getailed worden en verschijnt heerlijk op de digitale. Het is ronduit een prachtige, een fantastisch gekleurde dame die op zoek is naar de juiste man op de juiste plek in de rivier.

Zo'n vis is voor mij onmogelijk in woorden te omschrijven. Iedere keer wanneer je er weer naar terugkijkt krijg je weer een glimlach. Zegt genoeg...

Wimsema is zo gegrepen door deze prachtige vis dat ie - volgens mij zonder dat ie het in de gaten had - zomaar in de rivier ging zitten om de vis te reviven, en ook dat leverde mooie plaatjes op. Genot ten top. De spanning is er nu voor ons beide af en we kunnen verder. Ik moet echter wel zeggen dat ik, toen ik de vis van Wimsema zag, wel de enorme wens kreeg om een keer zo’n vis te vangen. Zo mooi, zo kleurrijk, zo waanzinnig gevormd…

Kleurrijk, solide, hoog, zwaar, levendig, vechtlustig... Met zo'n dame in de pocket val je met bijzonder tevreden glimlach in slaap.

Een ander kleurrijk wonder verscheen later die dag...

Eerder verschenen: deel 1. Door naar deel 3.

- terug -