Zalmtrip 2010 - "Terug op aarde..."

door Jelle Westerhuis

Zit nog behoorlijk vol met adrenaline van hetgeen we vorige week hebben meegemaakt. We hebben genoten van een weekje Noorwegen, het noordelijke deel ervan en de start was stroef. Stroef in die zin dat we pas zaterdags boekten om de dag erna al te vertrekken. Een latertje dus… het ging even niet anders.

We hebben een weekje genoten van Noorwegen… Als vanouds levend aan een rivier, lekker stukgaan op de prachtige visserij op zalm.

Na bijna de doorvlucht gemist te hebben konden we gelukkig toch nog mee en onze reis voortzetten richting eindbestemming. Ook hadden we nog een meevaller omtrent de ‘odd-size luggage’, deze keer kwam ie wel aan! Dit keer geen stilstaande bagageband waar maar geen welbekende hengelkokers op verschijnen… Dit keer kwamen ze er snel en vrolijk vanaf rollen. Yes!

Uiteraard was een gesmeerde start teveel gewenst en zo was het deze keer de huurauto van Europcar die het liet afweten, althans niet de auto, maar wel de verhurende tussenpersoon. Na enkele keren bellen werd gewoonweg de telefoon erop gegooid en daar moesten we het maar mee doen…

Zonder vervoer richt je in dit gebied niet geweldig veel uit...

Gelukkig was er nog een andere gedupeerde, een Noor die wat behendiger de weg in de telefoon wist te vinden en de tussenpersoon - half dronken - toch via een omweg kon bereiken en zover wist te krijgen dat ie naar de luchthaven kwam… Met populaire woordjes en gemaakte excuusjes konden we uiteindelijk toch met z’n allen een auto pakken om verder te trekken naar de definitieve eindbestemming… zucht… gaat het toch nog een keer op normale manier gebeuren, dacht ik bij mezelf.

’s Avonds dus later aangekomen bij de vooraf besproken cabin en we konden eindelijk de vermoeiende reisdag afsluiten door de slaapzakken in te kruipen, de ogen te sluiten en te dromen over aankomende dagen. Wat zou het gaan brengen? Hoe ziet de rivier eruit? Wat zijn de condities? Komt er verse vis op? En al dat soort dingen. Ik geloof dat ik zelf al bij de tweede vraag lag te snurken na een tweetal glazen van de op de vluchthaven gekochte alcoholische versnapering in literfles.

De volgende ochtend bijtijds uit het stapelbed gekropen en met trillende vingertjes van haast kinderlijke spanning - of door de verkeerd gevallen borrel - de spullen in orde gemaakt, vliegen geselecteerd, schietkoppen geknoopt, verbindingen getuned en vergunningen gehaald die ons legaal aan de rivier zouden maken vanaf zes uur die avond.

De vliegen gaan met enige vertraging door de vingers, een stilte valt en vervolgens wordt beslist of hij mee mag of in de wacht wordt gezet.

Vroegtijdig vertrokken we uiteraard naar de rivier, terug naar eenzelfde stek die we, of beter gezegd Wimsema, vorig jaar met succes had gevonden. Toen was er volop activiteit, maar nu? In geen velde of wegen een visje te bekennen, geen spatje van dattum, op een zachte aanbeet - waarschijnlijk een proever - na in de tweede run. “Nou… we staan in ieder geval weer met beide beentjes op de grond…”, aldus Wimsema aan het einde van de avond…

Hij had natuurlijk ook honderd procent gelijk en zo was het ook goed, het moest zo zijn. Even terug op aarde en beseffen dat het geen normale gang van zaken is dat je maar aan een zalmrivier verschijnt en je lang verwachte wens vervult in slechts een paar geviste uurtjes… waanzin ook om dat in je hoofd te halen, maar ja, je bent zo ‘eager’!

Eindelijk mag je dan en hoop je zo snel mogelijk een verlossende beuk op die dubbele te krijgen... toch nu eerst even weer terug op aarde.

We trokken terug naar onze kleine hut met krakkemikkig stapelbed, overdachten het gebeurde en verdwenen weer in onze slaapzakken… morgen een nieuwe dag met…?

Door naar deel 2.

- terug -