Zalmvissen, zo taai als drie jaar oude Sinterklaaskoek

Door Chris Strik

Het vertrekmoment kwam steeds eerder. Eerst was het 24.00 uur, daarna werd het 23.00 uur en toen stonden ze dus om tien uur 's avonds bij mijn achterdeur om door te rijden naar Noorwegen… Toen pas besefte ik dat het hommeles was: ze moesten weg dus het zou nog spannend worden. Wist ik veel, ik ging voor de eerste keer mee om te vissen op zalm…

Op weg naar een nieuw avontuur.

Veel te vroeg waren we aanwezig bij de boot, logisch, maar in ieder geval tijd genoeg voor een slaapje... We kwamen in de haven al snel in contact met twee mannen uit Den Haag, die ook op hetzelfde stuk als wij zouden gaan vissen op de zalm, zone 3 van de Mandalselva. Altijd gezellig om te ouwehoeren met ‘medezalmgenoten’.

Joop en Albert zouden ook bij de boot verschijnen met eigen vervoer. Albert bleek toen al van goede humor voorzien te zijn en Joop werd door hem klaargemaakt voor de overtocht met de lipstick die hij om een of andere duistere reden in zijn auto beschikbaar had. Een paar avonden heb ik toch wel een zere buik van Jelle en Albert gehad, maar daar kom ik nog wel op terug.

Even mooimaken voor de overtocht...

De eerste…

Na een lange oversteek en een kort ritje kwamen we aan bij het eerste stuk van de Mandalselva waar er van alles uitgelegd werd door Wimsema. Na een poosje kijken werd ik getrakteerd op de eerste springende zalm die ik ooit met eigen ogen zag. Mijn hart ging tekeer en ik ben weggelopen om te zien of de vis dit schouwspel nog eens wilde vertonen, maar helaas.

Ik werd geroepen: “ga je mee of niet?” Wat is dit mooi om te zien, dacht ik en wat zal er deze veertien dagen nog allemaal gaan gebeuren? Tussentijds vlot alles in het huisje uitgepakt en weer teruggekeerd naar de rivier om weer een kijkje te nemen.

Vissen kon helaas nog niet, want de vergunningen konden pas de volgende dag geregeld worden. Bij terugkomst in het huisje nog een paar drankjes en op tijd naar bed om uit te rusten voor de dagen die komen.

Ik moest eerst het werpen onder de knie krijgen.

Nadat de vergunningen ’s ochtends waren geregeld, snel naar het water om te vissen. Dit was niet echt voor mij weggelegd, ik moest eerst het werpen beter onder de knie krijgen, wat ook aardig is gelukt moet ik zeggen, maar dan met dank aan die mannen van FlyFever. Wederom dank mannen!!!

Lege handen

In de eerste week was ik getuige van de dril met een zalm die Wimsema wist te vangen. Mooi moment was dat en ik was eigenlijk al tevreden, wat niet wil zeggen dat ik kans maak, maar de vis is in ieder geval aanwezig! Dat gaf me genoeg moed om door te gaan.

Weer moed om door te gaan.

Ook moet vroeg opstaan geen probleem zijn, want vroeg in de ochtend werd nog wel eens een poging ondernomen om aan de zalm te komen. Dan weer even slapen en de avond doorvissen tot het te donker wordt.

Een item wat ik toch wel even kwijt moet is dat Albert een karakteristiek wollen petje droeg. Super vond ik hoe hij eruit zag, als een waar zalmvisser… hij miste alleen nog de schotse ruitjurk.

... alleen nog de schotse jurk...

Joop was veel zelf onderweg om in de zalm te komen en wat een doorzetter. Joop, ik heb respect voor je... je hebt gelijk, het is k*tvisserij, maar heb je de eerste... dan…!!! Ook onze kok Ruudjetuutje heeft staan werken als een dolle hond, maar moest, net als ik, helaas met lege handen naar huis.

Doorzetters.

Natte oogjes

Ik heb niet de illusie dat ik dus wel wat vang terwijl Jelle ook met (maar) één vis blij moest zijn. Het is zaak de moed niet te verliezen en dat is me gelukt. Veel om me heen kijken en genieten van alles eromheen, dat was mijn bedoeling... en vangen, ik zie het wel. Genieten van andere dingen is voor mij van enorm belang!

Jelle moest ook blij zijn met (maar) één vis op een beroerd vroege ochtend.

Zoals onder andere van het heerlijk bereidde eten door Ruud, die ook altijd voor je klaar staat om bijvoorbeeld een prachtig oogje te fabriceren aan je vliegenlijn.

Prachtige loopjes in je vliegenlijn, Ruud maakte het.

Dan die laatste avond voor Albert... Wist hij stiekem toch nog een zalm te vangen! Zonder twijfelen pakte ik mijn cameraatje en heb het schouwspel als filmpje vastgelegd, genieten. Al klinkt het wat raar, maar ik had toch wat natte oogjes door deze gebeurtenis.

Ik ken dat gevoel o zo goed, dat je uiteindelijk en uitgerekend op het allerlaatste momentje in de week toch nog die vis vangt! Er valt een ware last van je af… je bent klaar! Je kunt eindelijk naar huis met het gevoel dat het is gelukt!

Dan die laatste avond voor Albert...

Bodempjes

We sloten de eerste week af, en zoals ik eerder al schreef heb ik regelmatig een zere buik gehad van Albert en Jelle. De filosofische gesprekken die ’s avonds de revue passeerden waren echt hilarisch. Er werd na een paar bodempjes whisky al snel gefilosofeerd over nieuwe methoden om vis te vangen en het begon allemaal met het maffe idee van Jelsema om te gaan vliegvissen op paling… toen was het hek van de dam…

Albert compleet maf in alle opzichten... regelmatig kuste hij zijn hengel ondermeer... bijgeloof?

Albert haakte hier razendsnel op in en raakte meer en meer geïnspireerd: “Wat te denken van een tweehandig drietje voor de vliegvisserij op paling?” Al snel was de paling een gepasseerd station en het moest spectaculairder. Albert stelde de vliegvisserij op Orka voor… Maar dan wel met een 25 foot, #26 hengeltje…

Uiteraard wel tweehandig om de vliegen, van meer dan bizar formaat, lekker makkelijk weg te kunnen zetten…”Nog een bodempje? Ach, waarom ook niet…” Hoe meer bodempjes, des te lachwekkender werden deze vliegvisgedachten… Je had er bij moeten zijn…

Terwijl de bodempjes vloeiden kwam er alsmaar slechter weer binnen...

Tweede week, nog moeilijker

Toch nog een avondje voor mezelf gevonden. Even geen vissen maar de armpjes rust gunnen, vrouwtje bellen, douchen, vliegen binden enz.. Soms moet je jezelf even tot rust roepen en wat anders gaan doen om uit die sleur te komen. Ook nog even lekker een filmpje gekeken. De mannen kwamen weer terug met het bericht dat ze weer niets hadden gevangen.

Er bekroop me iets van, waarom doe ik dit eigenlijk? Maar ja, al snel concludeerde ik dat geen vlieg in het water ook geen vis op de kant bracht voor mij, dus ik ben toch weer aan de gang gegaan de volgende dag, wie weet gebeurt het dan toch nog.

... en nog even vliegen binden.

Kabels over het water

Samen met Ruud ben ik naar het stuk van de stroomdraden gegaan en ik mag er eigenlijk niet om lachen, maar wat daar gebeurde is toch wel heel grappig. Je moet weten dat er rechts van mij, op respectabele hoogte, kabels over de rivier hangen en links van mij, iets lager, ook een stel. Nu wees Ruud mij erop hoe hier mee om te gaan met het werpen: mocht je met de vlieg verwikkeld raken in één van de kabels, doe dan niets en de laat de waterdruk hem rustig er van af trekken…

Het beruchte kabelstuk...

Na een poosje lukte het Ruud om mij te laten zien hoe dit tafereel dan moest aflopen… Er roerde zich echter niets en de vlieg bleef tegen de verwachting in, in de kabel hangen. Rukken en trekken deed hem uiteindelijk zijn vlieg kwijtraken. Zo bleek dat de theorie niet altijd werkt in de praktijk… Niets aan te doen. Nieuwe vlieg eraan knopen en weer vissen met die hap.

Toch kon Ruud het niet laten om me dit nog eens te laten zien. Ditmaal aan kabel nummer twee en wel na de eerste worp met zijn nieuw aangeknoopte vlieg. Hetzelfde schouwspel herhaalde zich… Geen punt, nogmaals een nieuwe vlieg dan maar… Je gelooft het niet, maar hij wist voor de derde keer zijn vlieg in de kabels te landen en Ruud vloekte en zuchtte het dal in zijn totaliteit compleet vol. Wat heb ik ontzettend en in stilte gelachen!

Hij moest terug de doos in, weer een nieuwe aanknopen.

Ik besloot toen maar iets verderop te beginnen zodat Ruud in ‘alle rust’ zijn stek kon afvissen. Eerst even een sigaretje roken om vervolgens weer het water in te stappen. Ook mij trof toen zo’n moment. Ik sta tussen deze bewuste kabels, serie links en rechts van mij. Na een paar lullige worpen wilde ik toch even de vlieg controleren en met een Snap T, zo heet dat geloof ik, schoot mijn lijn mooi hoog door de lucht…

Niet over mijn hengel, maar richting het rechter setje kabels. Zo rustig als ik normaal ook ben dacht ik aan wat Ruud mij had verteld en nu maar afwachten of ik het wél in praktijk kon brengen… En ja hoor, met een sierlijke boog kwam de vlieg los van de kabel en vervolgde zijn weg in het water, Ruud had toch gelijk…

Toepen en adrenaline

De volgende dag en de dagen erna zou het water alleen maar stijgen door de vele regen die viel en we hebben het geweten. Zeiknat uit de regenjas komen is me tot twee keer toe gelukt, maar toch blijft de zalm trekken en wil je vissen, of het nu hoogwater is of niet…

Veel regen...

Toch was de tweede week voor mij een week van betere worpen en dus meer kans op vis, een week van elke avond toepen, veel regen en alsmaar stijgend water, weinig slaap en veel vissen, veel humor en veel kijken naar het water.

Ondanks alle moeilijkheden omtrent de huidige waterstand kwam dan toch ook voor mij hét moment van stress… Een aanbeet … Wat getrek aan de lijn… Toch maar snel de lijn op de reel draaien, hengel voorzichtig heffen en de spanning in je lijf loopt op tot onkenbare hoogte, je voelt de adrenaline door je aderen heen schieten… Al vlot kwam ik erachter dat het een Forelletje was… Zo heb ik nog twee van die tikken gehad die misschien wel veroorzaakt konden zijn door zalm? Het mocht helaas niet zo.

Hij bezorgde me stress... het gevoel van dichtbij zijn.

… ik had het voor geen goud willen missen

Hoe dan ook heb ik weer iets geprobeerd en het verlanglijstje is nog lang niet af, ook al komt de eerste zalm in mijn handen te liggen. Roofblei is de volgende op de lijst die ik wil bejagen en terwijl ik dit schrijf is er aan een afspraak gemaakt om te gaan. Zal deze wens sneller in vervulling gaan?

En ook ondanks de vele regen die we voor de kiezen hadden gekregen.

Beginnen met de zalmvisserij was voor mij veertien dagen van vallen en opstaan. Het ene moment gaat de speycast perfect en bij de volgende zakt je de moed weer in de waadschoenen, het gevoel is weg en het is tijd voor een rokertje. Nog maar eens proberen, nee, het is weg… Je maatjes vragen wat er fout gaat en die helpen je dan weer op de been, doorgaan nu en de worp vasthouden.

Doorgaan en vasthouden...

Het is niet simpel te leren maar door het te doen maakt het een meester van je. Met aan de kant zitten is geen visser groot geworden. Eén aanbeet… en je bent verkocht… daar twijfel ik niet aan.

Ik had het voor geen goud willen missen. Jongens bedankt.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.