Bijzonder Finnmark (deel 3 - slot)

Door: Jelsema

De derde dag: ‘judgement day’. Ik vertrok vrij vroeg naar de rivier, Wimsema nam even de tijd om bij te komen en ging even wat boodschappen doen. Alleen aan de rivier, heerlijk, en dan ook nog eens aan de poel waar Wimsema veel actie had beleefd. Ik maakte vol zelfvertrouwen een eerste run. Het werd warm, de zon kwam door. Jasje uit, camera erin, even geen gewicht aan m’n schouders en relaxed vissen.

Geen reactie van de vis… even een kwartiertje laten rusten, vlieg wisselen en weer rustig een nieuwe run starten. Dan die ene knalharde beuk, iets dat je verteld dat het echt serieus is en nu eindelijk eens vol en goed in je haak hangt…

Voor mij een heel bijzondere plek.

Ik keek nog even achterom, zal ik teruglopen om de camera te grijpen? Nee, dat is al eerder fout gegaan. Dit voelde als een topvis en die wilde ik niet door een lullige fout kwijtraken. Ik kon ook niet anders. Na enkele sprongen van de vis was ik er helemaal van overtuigd dat ik me moest blijven concentreren. Hij bleef nog binnen de poel… te laat, hij vliegt eruit... met een noodgang stroomafwaarts! Ik kon hem niet bijhouden en had inmiddels een kleine honderd meter lijn uitstaan. Zou de veertighonderdste dit gaan trekken? Als een idioot loop ik met de vis mee en wurm onderweg m’n backing uit de takken en tevens uit de stenen die bij het eiland aan de overkant liggen. Eindelijk weer contact… of zit ik vast en heeft de vis zich van de haak ontdaan?

Naarmate ik dichterbij de plek kom waar mijn tippet het water insteekt beweegt er nog steeds niets. Nog dichterbij dan. Ik zie een donkere streep en de tippet schuift een stukje op… Oh Yes! Hij zit er nog aan, eigenlijk compleet ongelooflijk! De vis trapt er dan weer vele meters vandoor en vlucht nog een pool lager. Eentje die absoluut kansloos is voor hem, teveel stil water achter hem en hier moest ik hem dus kunnen landen. Na nog een kwartiertje touwtrekken op bizarre wijze kan ik hem dan eindelijk tussen de stenen dirigeren… Pfff… dit kan niet waar zijn. Een gigantisch hoog mannetje, een beetje afgekleurd, ligt voor me. Dit bestaat niet, een absolute topvis die ik nog nooit eerder had gezien.

De dreg zit perfect in de hoek en valt er redelijk makkelijk uit. Ik pak de vis op, leg hem langs de hengel en kras met de dreg de lengte in de blank. Dan weer oppakken en terug de stroming in, hij moet goed terug, dat is het enige dat door mijn kop speelde. Een minuutje zuurstof was genoeg om met een staartklap mijn handen te verlaten en terug te keren in de diepe pool… Ik weet niets meer te zeggen, het is niet uit te leggen...

Ik keer terug naar de plek waar mijn camera, jack en telefoon liggen en bel Wimsema op met het hele verhaal. Hij was blij voor me, heel blij, maar toch jeukt dat wel als een ander in je pool wél die vis haakt waar je zelf meerdere keren mee in contact bent geweest. Toch enorm sportief. Wimsema zou zo direct het water instappen op de parkeerplaats hogerop. Ik pufte nog wat na en zat nog wat wezenloos om me heen te kijken… nog steeds niet beseffend wat voor een drill ik had meegemaakt.

Ik geniet van een kleinheid die misschien heel groot gaat worden, dapper dier.

M’n mobiel gaat, ‘Wim M’ (mobiel) staat in het scherm….
“En!?”
“Ik heb een monster aan de lijn, tweede worp.”
“Meen je niet…”
“Kan je hier komen om foto’s te maken?”
“Ja, is goed, kan wel een klein halfuurtje duren…, moet nog een stukkie lopen…”
“Is goed, ik kan ‘m hier wel zolang in de poel houden denk ik.”
“Ok, kalm an, als je hem kwijtraakt is het niet anders, maar ik kom naar je toe, doe kalm an ok?”
“We zien wel, als het lukt zou het super zijn…” <einde telefoongesprek>

Amper de rush uit m’n lijf, weer een kleine twee kilometer stroomopwaarts langs de rivier lopen, midden door de rimboe. Zo lang ik de rivier maar hoor, loop ik goed, denk ik dan maar. Het zweet staat op m’n rug en na een korte tijd begin ik maar wat in de rondte te schreeuwen: “Wimsema!!!” Ik krijg uiteindelijk vaag antwoord en weet me beter te richten op het punt waar hij hoogstwaarschijnlijk nog met een kromme hengel zou staan.

Bruut gevecht waar stenen aan te pas kwamen om de vis van zijn plek te krijgen...

Wimsema staat nog vrolijk met een ‘kalmkromme’ stok aan de poel. De vis was nog geen meter van zijn plek afgeweest gedurende de hele tijd… en nu ik er ben durft hij te gaan drillen. Met iets meer druk op de vis gaat hij wat meer verschuiven. Absoluut geen tiental meters. Wimsema grijpt onder water naar een steen. Eerst een veel te grote en ik dacht nog, die krijgt ie geen meter weg… klopte ook. Nog een keer dan met een kleiner exemplaar. Oh yes, dat werkt dus helemaal briljant. De steen landde op zo’n ruime meter voor de vis en een keiharde spurt stroomafwaarts was het directe gevolg.

Rennen om in de buurt te blijven en niet te diep in de backing te komen.

We zijn, Wimsema met hengel en ik met camera, een metertje of driehonderd afgezakt. Driftig achter de vis aanlopen en kijken waar we ‘m zouden kunnen pakken. Godzijdank pakte de vis de rechterstroom die aan onze zijde lag, anders was het zeker een kansloos verhaal geworden. Samen glibberend over de stenen kwamen we in de poel aan waar het zou moeten gebeuren, de vis vertoonde hier na enkele minuten al vermoeidheidsverschijnselen.

Het vrouwtje ging wederom tollen in het water met af en toe haar kop boven water, dit kon niet lang meer duren. Langzaam kwam de vis op een veilige ‘tailplek’ en ik kon ‘m pakken. Hmmm, wederom zo’n bak van een vis, bizar, meer dan bizar. Veilig in de vuist positioneer ik de vis bij Wimsema, extra lijn uit de reel trekken voor het geval dat en overgeven.

Tekenen van vermoeidheid...

De fotoshoot begon. “Schieten, schieten, gaan!”, waren de woorden van Wimsema en hield vervolgens de memorabele vis weer snel onder in het stromende water. Na nog een (heel) stel foto’s geschoten te hebben, is de vis goed en wel teruggegaan in de poel.

Bijzonder mooi vrouwtje van gigantisch formaat.

Voorzichtig de ramvaste dreg verwijderen in het stromende water.

Vol emotie ligt Wimsema half dood in de kant, een duimpje kon er nog net van af… We lopen langzaam terug naar de plek waar ook hij zijn rommel op de kant had achtergelaten. We rookten een ‘victory-cigar’ en stonden nog perplex van deze happening. Hoe bizar kan het worden?

Uitgeput, maar meer dan voldaan.

We bakken een kampvuur, even bijwarmen en ik doe een oogje dicht, ben kapot. Ik denk een klein uurtje later, zie ik door een half oog Wimsema weer een nieuwe run maken en slaat aan… een zeeforelletje? Ik besluit mijn ogen verder te openen, op te staan en een paar foto’s te schieten, ook leuk, dacht ik nog. Ook Wimsema was ervan overtuigd dat het hier een forelletje betrof… totdat het ineens wat harder begon te vechten. Een langdurige en felle drill ontspon zich…, houdt het dan niet op?

Het leek een klein zeeforelletje, totdat...

Wimsema stond na veel weerstand wederom met een zalm in handen, dit keer eentje van kleiner formaat én zilver… prachtig gewoon. Uiteraard weer een bultje afbeeldingen schieten. Het was prachtig, maar ik was er helemaal klaar mee, het is goed zo, ik wil niet meer.

Mooi zilver, plaat van een vis. Het is een unieke dag.

’s Avonds keren we terug in de camper, compleet aan gort, helemaal kappot, geen boe of bah meer kunnen zeggen. Onzen handen, benen en koppen deden pijn. Ik dronk er nog een biertje op maar wilde het liefst zo snel mogelijk naar m’n nest. Op, helemaal op...

De volgende dag hebben we kalm aan dezelfde poel nogmaals bevist. Nauwelijks resultaat op een zevental aanbeten na, waarvan twee zeker van zalm, maar klein. De grotere vis was doorgetrokken, daarvan waren we allebei overtuigd. Het kwam eigenlijk neer op een dagje aftrainen, gewoon even weer genieten van leuke spanning zonder iets. Gewoon goed zo. Ik had er, heel eerlijk gezegd, ook niet aan moeten denken om wederom het gevecht van gisteren mee te moeten maken, ik was tevreden. Hoewel ik normaal nooit ergens genoeg van kan krijgen, dit was genoeg.

We hebben de dagen rustig uitgevist, nog wat pollak, koolvis, schelvis en weer zalm... We stonden de laatste dag aan een fjord die praktisch alle vissoorten houdt. Ik zag bij de brug weer zalm staan en zei nog tegen Wimsema: “Waar we ook gaan, ze blijven ons achtervolgen!” Wim moest lachen. Ik heb de betreffende vis nog gehaakt, een kilootje of twee max., meer was het niet en ook eruit komen deed hij niet. Hij was hoe dan ook getriggerd op zicht, da’s echt leuk om te zien en mee te maken.

Serieuze Pollak en anderen vis bleven uit, we vangen weinig meer. Ontdekken nog wel een prachtige, haast onmogelijke zalmrivier waar gisteren er nog eentje van een kilo of tien is gevangen…

Imposant fjord met vele mogelijkheden.

We drinken samen achter de voorruit van de camper een six-pack leeg en blikken nog steeds verontwaardigd terug op een week vissen… Sommige dingen zijn niet uit te leggen.

Bijzonder tevreden een laatste blik over het fjord. Wellicht tot volgend jaar.

Deel 1 - Deel 2

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.