Bijzonder Finnmark (deel 2)

Door: Jelsema

Met ons huis voor deze week trokken we verder op zoek naar zalm, het ging onderhand steeds meer kriebelen. We hitten de eerste rivier waarover we al veel gehoord hadden, goede dingen. De zone werd gekozen, de vergunning gekocht en we keerden terug naar de waterkant waar we 24 uur zouden verblijven en een poging zouden wagen om iets te haken...

Een aantrekkelijke rivier.

“You have to walk in about half an hour…”, was ons verteld. Op zich geen probleem, totdat we het gebied zagen… Met slechts bergen als oriëntatiepunt moesten we proberen de zone te bereiken. We liepen op goed geluk dwars door de rimboe en kwamen godzijdank zo’n vijftig meter boven de betreffende zone uit en de wandeling was stukken minder vriendelijk uitgevallen dan de beste exploitant ons had voorgesteld, maar goed, da’s ook avontuur.

Het was al vrij laat en na het verkennen van de beat en het maken van een behaaglijk vuur, werden de eerste vliegen te water gelaten. Er gebeurde vrij weinig, eigenlijk niets. Helemaal niets, zelfs geen visje gezien. Het vuur deed ons hoe dan ook goed en de kippetjes, die we meegenomen hadden, werden op takjes gestoken en boven het vuur gehangen om toch nog iets binnen te krijgen aan voedsel. De terugweg zagen we enorm tegen op. Eindeloos dimdammen en dan toch maar besloten om de nacht aan de waterkant door te brengen… Heeft ook wel wat en mij maakt het sowieso geen bal uit, ik vind bijna alles prachtig en slaap haast overal wel!

Leeg, compleet niets… Daar moesten we in lopen om bij de rivier toe komen…

Ik had mijn stukje van de stretch tweemaal afgevist en er bekroop me een gevoel van ‘dit is het niet’. De bewolking was doorgekomen en het werd behoorlijk donker. Hengels in de bosjes, nog wat filosoferen en dan snurken langs het vuur…

Snurken bij het vuur.

Rond een uurtje of één werd ik wakker van het licht. Een intense lichtbaan scheen tegen de onderkant van het restant wolken dat kennelijk de bergen niet overtrok en het was een prachtig gezicht. Zo bijzonder hoe het licht hier speelt met de elementen, een waanzinnige intensiteit die kennelijk normaal is voor een weinig tot niet bevuild gebied. Na een paar keer weer de ogen te hebben dichtgeknepen, heb ik rond een uurtje of twee toch de camera gepakt en heb een poosje gewacht op de beste intensiteit. De camera vervolgens op wat stenen gezet en met de automatische ontspanner geklikt om wat dingen te proberen. Hmmm, da’s best mooi. De rivier die vastgelegd wordt als een donzen dekbed, waar ik eigenlijk enorm behoefte aan had, en een prachtige lucht met contrasterende kleuren, ook dit is voor mij vissen in Noorwegen… De energie vloeit rijkelijk door je lichaam en… ach… je moet het eens meemaken.

Rond de klok van twee, adembenemend licht...

... dat alleen maar intenser werd.

In de ochtend kreeg Wimsema een knappe beuk op de vlieg. Eindelijk een reactie die bevestigde dat we niet in een dode rivier stonden te vissen. Uiteraard stonden we allebei de komende uren weer haarscherp te vissen, echter er volgde niets meer. We pakten de spullen tezamen en namen afscheid van deze rivier. Leuk om te leren kennen, heeft ongetwijfeld mogelijkheden, zeker gezien de goede reputatie, maar niet voor nu. We gaan door.

's ochtends een eerste en enige reactie vanuit de rivier.

Na een voor mij veel te lang durende wandeling zag ik eindelijk weer de camper staan, het leek wel een villa op de mooiste plek op aarde… Eindelijk dat vochtige waadpak uit, schone sokken aan en afkomen van die penetrante rooklucht… die ik dan thuis, wanneer ik de koffer weer opensla, weer zou missen. Hengels afbreken, achterin de laadruimte dumpen en rijden maar, op naar een nieuwe bestemming.

De volgende zalmrivier was aan de beurt en omdat er in de betreffende zone ook talrijk bruine forel en vlagzalm aanwezig zou zijn gingen we eerst even met de zesjes wapperen. Diverse kleine vissen werden binnen no-time geland en ik kon er niet genoeg van krijgen. Ik blijf dat ‘droge-vliegen-pielen’ iets fantastisch vinden. Een mooie maat is leuk, maar zeker niet bepalend. Gewoon het peuteren en uit de tent lokken van de forellen en vlagzalmen met een droogje is iets puur vliegvisserigs voor mij, oftewel, ik begon weer even in m’n roots te roeren, maar dan met wat meer ervaring! Wimsema had het allang gezien en begon zijn tweehandige op te tuigen.

Vol in de vlagzalm en forel… de stek is vruchtbaar en prachtig.

We zakten een parkeerplaatsje af en pakten een nieuw stuk rivier. Wimsema trok er op uit met z’n tweehandige, ik nog steeds met m’n zesje voorzien van een puntje 16 en een klinkhammertje. De eerste poel die ik aantrof stapte ik enthousiast het water in, maakte een paar worpen en besefte dat deze geen bruine forel of vlagzalm zou houden, dit was gewoon zalmwater… Terug de kant op, zalmdoos en tippet uit het jack en ombouwen maar. Kom maar op.

De avond werd niets. Werd slechts getrakteerd op een stel springende zalmen van niet al te groot formaat die toch mijn hart sneller lieten slaan. Ik moest de knop gaan omzetten van bijna zekere actie naar ‘weet niet wat er gaat gebeuren’. Dit wordt gegarandeerd meerdere dagen zalmvissen.

Ik moest de knop omzetten en dat kostte best wat moeite.

Wimsema stond al een paar pools lager en had meerdere ‘contacts’ gehad met zalm… Hmmm, dat zette de definitieve toon. Ik zette alle andere visserij overboord en besloot, net als Wimsema, enkel voor de zalm te gaan.

Twee dagen met bizar veel aanbeten volgden, maar we konden ze niet te pakken krijgen. Wimsema had nota bene een monster gehaakt en afgebroken en daarna nog eentje gelost na meerdere sprongen… Vissen van zeker meer dan acht kilo. Nibble-bites kregen we, geen volle takes. We hebben ons suf gepiekerd over de aanpak en niets hielp.

Ik kreeg nog wel een definitieve aanbeet van wat aanvankelijk op een zalmpje leek. Al snel bleek het niet genoeg kracht te hebben en het moest dus een andere bewoner van deze rivier zijn. Een plaat van een forel kwam de kant op, zo bizar mooi getekend! Ik was er ontzettend blij mee, met name ook omdat ik eindelijk iets had, eindelijk een bevestiging vanuit de rivier!

Na enkele seconden begon ik al te twijfelen, dit kon haast geen zalm zijn.

'Explosion in a paint factory' tussen de stenen, ik had het nog niet eerder zo gezien, zelfs op de vetvin!

Een plaat van een forel in alle opzichten.

Op een vlieg die we allang opgegeven hadden voor de categorie 'kansloos'.

deel 1 - deel 3

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.