Soca - Slovenie 2006

Eén van de mooiste rivieren van Europa... de Soca... Met speciale dank aan Peter Elberse die ons vele tips aan de hand deed!

Jonge jonge, wat een start van de vakantie. Ik had nog zo gezegd tegen Wimsema dat ik om 8 uur 's ochtends bij 'm zou zijn. Kijk ik op de wekker, 8.20 uur. Shit, heb ik weer! Rap eruit, douchen, koffie zetten - weggaan zonder doe ik niet meer, bij de pomp is het veel te vaak niet te drinken - en de auto in om Wimsema ophalen. Ik sta voor de deur en hij had het wel verwacht, het is tenslotte niet de eerste keer. De voorpret tesamen met de jenever smaakte ook zo goed gisteren..., ik had gewoon eerder naar bed moeten gaan...

Alle zooi eenmaal in de auto gegooid rap wegrijden naar Slovenie. Lekker tuffend op de Duitse autobaan checkt Wimsema nog even of ie wel zijn paspoort bij zich heeft - niet geheel onbelangrijk om het land in te komen... Het zoeken duurde langer dan normaliter nodig zou zijn... probleempje? Ja! Om een lang verhaal kort te maken we konden terug... Dit meen je niet..., wat nu? Reeds honderd kilometer op de teller en dikke kans dat we het paspoort niet kunnen vinden... Moeten we dan maar naar Denemarken gaan? Heel Europa vloog door het hoofd om een oplossing te vinden indien we daadwerkelijk geen paspoort zouden vinden. Toch nog maar even naar kantoor, je weet het maar nooit... en jawel hoor, eindelijk dat ding gevonden! Rap weer de auto in en weer op dezelfde weg terug... Zou het zo de hele week vergaan...?

De complete rit gaat super, totdat we aan de Italiaanse grens komen. Man, man, wat een bende. Slechte wegen, om over achterstallig onderhoud aan huizen maar te zwijgen. Toch wel even iets anders dan Oostenrijk. Italie achter ons latend komen we over de Sloveense grens... beter werd het niet. De bizar slechte wegen, hier en daar een kapotte auto langs de weg en brandende kaarsjes voor mensen die waarschijnlijk daar ter zielen waren gegaan maakte dit alles een enorm grote indruk op me. Is dit een EU land? We rijden zo'n 15 kilometer langs onverlichte wegen met haarspeldbochten en schaarse bescherming langs de diepe afgrond. Pikkedonker is het en ik rij kalmpjes aan tot aan Bovec, de bestemming waar we ons hotel konden betrekken. In Bovec aangekomen blijkt al snel dat het begrip toerisme niet geheel aan de bevolking is voorbijgegaan. De ene Pizzeria na de andere en voor dit oord nogal wat pensionnetjes waar je een beetje rust kan krijgen vliegen onze ramen voorbij. Alles straalt desondanks armoede uit. Aangekomen bij het hotel denken we zeker het beste van Bovec te hebben. De mooie buitenkant verbergt echter de sobere binnenkant en na ingecheckt te hebben besluiten we eerst maar even van de lange rit te bekomen onder het genot van een dikke pot bier en een pizzaatje. Door het donker hebben we nog niet echt kunnen zien waar we nou eigenlijk beland zijn. We zullen het morgen wel zien. Eerst maar even afrekenen - veel voor weinig - en dan rap het nest in om morgen een beetje bijtijds vergunningen te regelen en te doen waarvoor we hier gekomen zijn... Het is eerst tijd om bossen om te gaan zagen...

Met een gonzende koppijn sta ik op en kijk door het raam naar een triest landschap. Wel mooie bergen, maar alles potdicht. Zeker in het dal hangt een zweem aan mist en, bedacht ik me zo, dat moet wel boven de rivier zijn... als de rivier maar helder is...

Alleen maar bergen en wolken... als de rivier maar helder is...

Eerst maar even rap het ontbijt door de slokdarm richting maag gooien, vergunningen regelen voor het Trophy gedeelte en aanrijden. Wat een plaat van een rivier zeg! Al vanaf de weg zien we de adembenemend mooie, azuurkleurige stroom. Zo glashelder! Hier en daar stappen we bij een brug uit om de boel te bekijken. Dit is gewoon meer dan super. Eerder had ik mensen horen zeggen dat dit naar alle waarschijnlijkheid de mooiste rivier van Europa is... Nou, ik kon me hier goed in vinden. Ik stond nu boven een kloof die zo'n 6-7 meter diep was. Door de kloof liep glashelder water en zagen we vissen van redelijk formaat cruisen. Onmogelijk om te landen, dus maar doorrijden naar de beter bevisbare gebieden. We parkeerden de auto langs een weggetje ten zuiden van de rivier, op de plek waar de weg het verst verwijderd was van de rivier. Hier zouden we in onze gedachte de minste mensen tegenkomen. Nieuwe leaders aanknopen, waadpakken aan, auto op slot en op naar de stroom. Ik heb het gevoel dat ik rechtstreeks in een paradijs terechtkom. Het prachtig gekleurde water, de mysterieuze mist... en vis all over the place! Wimsema gaat stroomopwaarts, ik besluit de andere kant op te gaan. De eerste pool brengt gelijk al redelijke vlagzalmen, apart mooi gekleurd. Zo heb ik ze nog niet eerder gezien. Alleen hiervoor moet je al eens op de Soca gevist hebben. Na enkele vissen zowel op droog als nat te hebben gevangen pak ik mijn spullen en loop naar Wimsema, eens kijken wat hij allemaal al gedaan heeft? En ja hoor, zijn wensen zijn maar liefst binnen enkele tientallen minuten volledig in vervulling gegaan. De eerste Marmerforel was binnen en nog met een formaatje van zo'n 50cm gelijk helemaal tot op het bot toe verwent... Een dikke vlagzalm had ie ook nog te pakken... Ik dacht dat ik aardig bezig was geweest?

Koud langs de waterkant en Wimsema had zijn Marmerata al te pakken.

Ik besloot gelijk maar als een ADHD'er het hele water te gaan verkennen en in rap tempo stroomopwaarts door te vissen. Het stuk is ongeveer 4 kilometer lang, dus snel de kansen inschatten leek me het beste plan. Hier en daar een visje gepakt, zelfs nog een bruine forel! Volgens de berichten zou deze soort zich hier bijna niet meer bevinden. Regenbogen, Marmerforel en vlagzalm zouden de bruine forellen verdreven hebben. Ik stuit op het einde van het Trophy gedeelte. Een megapoel met daaroverheen een loopbrug van één of andere wandelroute. Ik schat in dat het water op het diepste stuk zo'n meter of vier diep is en ik zie de vissen al staan. Dat wordt gegarandeerd kromme-hengelwerk!

Uh, niet dus. Na eindeloos alles eroverheen gegooid te hebben blijk ik er niet in te slagen om ook maar een aanbeet te ontfutselen. Ik besluit weer naar Wimsema terug te gaan en inmiddels zit de dag er weer op. Tijd voor een warme hap met een biertje. Slapen, ontbijten en weer rap terug. We vissen weer op hetzelfde stuk en het weer is nog geen klap verbeterd. Langzaamaan begint het te regenen... Hoe lang duurt het nog dat de rivier gaat stijgen? We hebben op het beginstuk een pracht van een vlagzalm gevangen op een maatje 2 steenvlieg met een dikke loodhagel ervoor. We beginnen de smaak te pakken te krijgen en zien steeds meer in dat de vlieg goed diep gepresenteerd dient te worden.

Subtiele presentatie...

De laatste loodhagels worden uit de vliegvisvesten gepeuterd en om de lijn geklemd met grove vliegen aan de tippet. We vissen weer door tot aan de loopbrug. We klimmen op de rotsen en vissen zo'n 3 meter boven het water. Zakken maar die handel en jengelen voor de vis die je ziet staan. Ja hoor, er klapt er één op en hetzelfde moment lost ie de vlieg weer... teleurstelling alom, maar de vis hebben we tot aanbijten gekregen! Wimsema staat ondertussen aan de andere kant met een zware vlieg te jiggen en verzoekt me even om te komen helpen. Wederom een Marmerforel heeft de vlieg gegrepen en hij kan hem zo onmogelijk gaan landen. Ik moet dan maar naar beneden langs de spekgladde rotsen en kom bij het water om de prachtige vis te verlossen van de vlieg. Even wat foto's schieten en terug ermee. Eenmaal weer boven aangekomen en ik snap ineens waarom Wimsema precies hier staat. Ik kijk in de diepte en zie een stel bakken rondcruisen... Jeemig, daar moet ik er eentje van aan de lijn krijgen!!! Ik laat mijn vlieg zakken met 2 loodhagels ervoor om maar snel de gewenste diepte te bereiken. En ja hoor, binnen no-time hangt er een vette regenboog aan de lijn. Ik geef de hengel aan Wimsema en klauter zelf weer naar beneden om de vis eigenhandig te landen. Het is weliswaar geen Marmerforel, maar ja, ik ben er voor nu heel erg tevreden mee! Het fotograferen is taai, het zeikt uit de hemel en we zijn nat tot op het bot. Het is een uur of 3 en we gaan droge kleren aantrekken. Dit is niet meer te hebben zo.

Weliswaar geen Marmer forel maar wel een bak van een Regenboog!

In de hotelkamer even een paar supersnel zinkende streamers binden, kleren uithangen en weer terug naar het water. Teleurstelling alom. Het water was al stevig omhoog gekomen. Het bleef maar regenen en langzamerhand begon de gehele rivier troebel te worden. We hebben nog enkele vissen kunnen haken. Landen was er niet meer bij... Met slechte gevoelens liepen we terug naar de auto. Een derde dag vissen konden we hoogstwaarschijnlijk wel vergeten. We moeten de plannen omgooien. Nog een paar dagen in dit 'rukweer' zitten zien we niet gebeuren?

Na een nacht lang dromen over een prachtige schone rivier blijkt 's ochtends de waarheid weer een harde te zijn. Aangekomen bij de brug dendert een grote massa koffiemelk het dal door. Ik zou voor geen goud meer één stap in de rivier durven te zetten. Een levensgevaarlijk, kolkende massa trekt aan ons voorbij en het duurt vrijwel zeker nog enkele dagen totdat de rivier tot rust zal komen... De groeten ermee. We vertrekken naar Duitsland naar de Traun...

Mocht je meer informatie willen over de Soca dan moet je maar eens kijken op www.josko.org.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.