Useless’ days in Norway I

door Useless

Na weer een jaar zwoegen, sloven en zweten voor de baas om centjes te verdienen voor de volgende trip, was het dan eindelijk zover. Op vakantie naar Noorwegen! Eerste doel van de reis: Koppang camping aan de Glomma.

Rijden met een sleurhut achter je auto gaat nu eenmaal niet zo snel, dus we besloten om de heenreis in drie etappes te doen. En ditmaal niet via de veerpontjes, maar helemaal over land. Reden? Useless heeft hoogtevrees en durft op zo'n veerpont de trap niet op en af.

Optillen is een optie, maar het idee om een steile trap op en af te lopen met een bijna 30 kilo nerveuze bull-terriër in je armen met een gebit waar een Tyrannosaurus Rex nog jaloers van zou worden, is voor mij nou niet echt een geruststellende gedachte.

Met sommige gasten moet je niet in conclaaf willen gaan...

Over land dus, wat in de praktijk betekende: eerst door Duitsland, grens over bij Flensburg, dan door Denemarken, bij Funen rechtsaf, over de grote beltbrug naar Kopenhagen en vandaar over de Sontbrug richting Malmö, langs Götenburg naar de Noorse grens en vervolgens via Oslo naar Koppang, een ritje van circa 1.800 kilometer. Wat je al niet voor zo´n mormel over moet hebben.

De eerste beoogde tussenstop was een camping op ongeveer 12 kilometer voor Odense, genaamd Blommenlyst. Bij de receptie aangekomen viel het ons op dat er overal beeldjes stonden van kabouters en andere sprookjesachtige wezentjes. Kortom, allemaal zaken die je normaal alleen ziet als je teveel gezopen hebt. Zelfs de plee had een soort van stucwerk dat je in sprookjesachtige sferen moest brengen, maar wat bij mij hooguit een verstopping kon veroorzaken.

Bij de receptie werden we hartelijk onthaald door een mevrouw die nog redelijk Nederlands sprak ook. Ze droeg een soort van gebreid mutsje en had iets weg van een ‘new age’ ouwe hippie die in een verkeerd tijdperk was blijven steken. Ze schreef ook geen dingen op, maar maakte overal een kinderlijk tekeningetje van.

Zo kostte de overnachting van de hond 10 kronen, maar in plaats van dit gewoon op een rekening te zetten, werd er een lullig tekeningetje gemaakt van iets dat op een hond moest lijken, waarbij werd verteld dat een hond 4 pootjes had en dat het dus 2½ kroon per pootje kostte…

En ook de zak van de bestelde broodjes moest eraan geloven; veel idioter kon je het niet voorstellen. Het had er alle schijn van dat ze met al die kabouters teveel aan de verkeerde paddo’s had gezeten en dat er een paar hersencelletjes zachtjes waren afgestorven.

De volgende ochtend verlieten we “Plopsaland” en reden we langs de Zweedse kust via Götenburg naar Noorwegen om te stoppen bij een camping in Skjeberg, vlak over de Noorse grens. Hadden we bij de vorige camping nog het gevoel dat je teveel geestverruimende middelen had gebruikt, hier kwam je terug in de harde realiteit.

Een knoert van een camping aan het water waar om middernacht nog zwaar ronkende auto’s over het terrein reden en waar iedereen scheerlijn in scheerlijn naast elkaar stond en iedereen elkaar kende. Kortom, om met Gerard Joling te spreken: “Gezellig, maar niet heus”. Je vroeg je af waarom al deze vaste gasten, voornamelijk Zweden en Noren, hier hun vertier zochten terwijl er in deze landen zoveel plekken waren die zoveel mooier en rustiger zijn. Maar goed… ieder het zijne.

’s Morgens weer snel weg en zonder al te veel hindernissen kwamen we op maandag aan in Koppang. Snel een plekje gezocht en meteen ook even checken hoe de rivier erbij lag. Vlak voor vertrek uit Nederland had ik Jelle nog gesproken en hij had van Paul Christiaan vernomen dat het waterpeil op dat moment stukken lager was.

Zelfs de stekken van Wickie de Viking, of hoe al die gasten zichzelf ook noemen, lagen bijna droog - maar goed, wie ben ik om iets over nicknames te zeggen, ook nu bleek hoe snel dingen kunnen veranderen: was het waterpeil de donderdag voor mijn vertrek nog erg laag, nu was het minstens een 60 centimeter hoger dan normaal. Oké, nog niet zo erg als vorig jaar toen ik hier was, maar nog altijd hoog genoeg om te verhinderen dat de diepe pools bereikbaar waren. Het bleek dat het in het weekend flink had geregend en met name de enorme buien in het noorden hadden ervoor gezorgd dat het waterpeil binnen afzienbare tijd behoorlijk was gestegen.

Useless zit er nog voorlopig en kijkt de situatie nog eventjes aan...

Inmiddels heb ik een paar uurtjes gevist maar ben ik nog niet verder gekomen dan het vangen van een aantal kleine vlagzalmpjes van hooguit 20 a 25 centimeter waar je met een drietje overigens nog best een hoop plezier aan beleeft, maar het water zakt dus er is hoop.

Vanavond eerst maar eens Nederland-Kameroen gaan kijken en morgen met goede moed een nieuwe poging wagen. Hopelijk dan ook foto’s van hele grote, mooie en prachtig getekende vlagzalmen, want per slot van rekening mag je blijven dromen!

Tight Lines,

Useless

- terug -