Useless’ days in Norway V - slot

door Useless

De titel van dit verhaal is eigenlijk niet meer juist. Op moment van schrijven zit ik alweer thuis. Vakanties zijn helaas altijd te kort. Gisteren zijn we vanuit Denemarken naar huis gereden na nog een dag of 5 in Zweden te zijn geweest. In de Hökensås zoals ik in mijn vorige verslag al aangaf.

“Zo in m’n sas met Hökensås” of uhhh…. “Høken in de Hökensås” zou de lading beter dekken, maar goed, waar je aan begint moet je ook afmaken.

De maandag was, zoals ik vorige keer al vermeldde, een dag om niet snel te vergeten. Hadden de Zweden en Duitsers die ik gesproken had, veel moeite gehad om wat te vangen; bij mij ging het bijna als vanzelf en gedurende de 4 uurtjes die ik had gevist had ik ieder kwartier een dikke regenboogforel vanuit mijn bellyboot gevangen. Dus vol goede moed ging ik de dag daarop in de herhaling.

Vol goede moed in de herhaling.

Ik had de keuze gemaakt voor hetzelfde meer, dezelfde vlieg en dat alles onder het motto: “Never change a winning team”. Per slot van rekening had ik dit net van Bert van Marwijk geleerd, want die ging ook gewoon door met zijn vaste basis ondanks alle kritieken van de 16 miljoen Nederlandse bondscoaches. En kijk eens wat dit had gebracht: WE stonden in de finale!

Uiteindelijk zou het toch iets anders verlopen dan ik had gedacht en was ik ook niet zo standvastig als Van Marwijk.

Bij het water aangekomen zag ik een oude verbouwde Mercedes-camper staan. Deze bleek van een jonge knul uit Kampen. Hij had hier overnacht en zwierf door Zweden en voorzag in zijn onderhoud door zo nu en dan voor de Zweedse boeren te werken tegen kost en inwoning. Een mooi avontuurlijk leven dacht ik nog. We hebben daar even staan kletsen totdat ik bedacht dat dit allemaal van mijn zuivere vistijd af ging en besloot dat het tijd was om de bellyboot op te gaan pompen en te water te gaan.

Tijd om het water op te gaan.

Binnen een kwartier volgde de eerste aanbeet en een dikke regenboog mocht de binnenkant van mijn netje bekijken. Vijftien minuten later was het wederom raak en op het moment dat ik dacht dat het weer zo’n dag zou worden hield het plotseling op. Na een half uur… geen aanbeet. Drie kwartier… geen aanbeet. Een uur… inderdaad, nog steeds geen aanbeet!

Ik begreep er geen pepernoot van en ging zitten prakkiseren wat er fout ging. Zou de vis door de warmte misschien nog diepere plekken hebben opgezocht? Ik besloot mijn zinktip-lijn te vervangen voor een Teeny 200 om zo dieper te kunnen vissen wat op zich best een hele toer was om dit, zittend in je bellyboot, voor elkaar te krijgen.

Uiteindelijk lukte het me om de lijn te vervangen en kon het vissen weer beginnen. Maar ook het dieper vissen leverde geen aanbeten op. Wel een hoop ergernis. Wat een puntje, puntje puntje-lijn was dit (voor de puzzelaars onder u: “Bargoens woord voor een vrouwelijk geslachtsdeel”; de niet-puzzelaars begrijpen meteen al wat ik bedoel). Na iedere worp kon ik eerst de knopen eruit halen en wat ik ook deed, niets hielp. Na een uur, zonder enig teken van leven, besloot ik de Teeny eraf te halen en er weer een zinktip-lijn op te zetten. Alleen dit maal eentje met een snelzinkende tip.

Na wederom wat halsbrekende toeren in de bellyboot was de klus geklaard en kon er weer gevist worden. Na een half uurtje miste ik een aanbeet en weer een halfuur later kon nummer 3 van de dag worden geland.

Na een uurtje of 5 hield ik het voor gezien en had ik al met al toch nog een vis of 6 weten te verleiden. Eigenlijk best een goed resultaat. Mijn campingburen stonden ’s morgens om 4 uur op om te gaan vissen en vingen dan met z’n tweeën op een hele ochtend hooguit 1 vis.

Al met al toch een vis of zes.

Achteraf besef ik best dat mijn acties, voortgekomen uit ongeduld, helemaal nergens op sloegen. Maar de vangsten van de voorgaande dag hadden me een beetje naast mijn schoenen doen lopen. Ik zou bijna vergeten dat dit zo’n onvergetelijke dag was geweest die je moest koesteren en dat het vangen van een groot aantal grote regenbogen helemaal niet zo normaal was en zeker niet vanzelfsprekend. Uiteindelijk stond ik nu weer met beide benen op de grond.

De woensdag is er niet meer gevist maar zijn we naar Hjo gegaan, een stadje aan het Vatternmeer. Als je in de buurt bent moet je zeker eens gaan kijken. Gewoon een leuk, typisch Zweeds stadje met een prachtig stadspark, een museum, oude gebouwen en een aquarium waar je alle vissoorten die in het meer voorkomen kunt zien.

Vangen is helaas wat anders, want de ‘land-locked’ zalm die hier voorkomt, wordt eigenlijk alleen op zeer grote diepte aan downriggers gevangen. Dit is hier ook de enige vorm van visserij waar je een vergunning voor moet hebben. Alle andere vormen van vissen (ook met de vlieg) is hier gratis. Naast de gangbare witvissoorten en de land-locked zalm kun je hier ook forel en houting aantreffen.

De eerste keer dat we hier kwamen, alweer zo’n 30 jaar geleden, was het hier een hype om je verplaatsen op rollerskates en skateboards. Heel apart. Overal zag je toen mensen van allerlei leeftijden, ook pensionado’s, op rolschaatsen. Niet alleen op straat maar ook in de supermarkten enz. En overal werd toen geparadeerd met grote, oude, klassieke Amerikaanse auto’s. Het leek toen wel of je in een aflevering van Grease was terechtgekomen.

In een aflevering van Grease...

Een jaar of drie geleden waren we hier ook en toen kwamen we terecht in een behendigheidswedstrijd voor konijnen. Ik zweer het je… ik wist niet wat ik zag. We liepen toen in het mooie stadspark en plotseling kwamen we uit bij een soort van springconcours voor konijnen. Overal liepen jonge, mooie meiden van tussen de 18 en 25 jaar oud met konijnen aan wandeltuigjes die over een hindernisbaan werden geleid. Het ging om een heuse competitie met uitslagenborden en bekers voor de winnaar van iedere categorie. Ik heb ervan genoten… ook van de konijnen.

Ditmaal was er helaas niets wonderlijks te melden, met dien verstande dat er nog steeds veel oude Amerikaanse auto’s rondreden, maar was het toch weer de moeite waard om daar een middag rond te kijken.

En nu? Nu is alles weer voorbij en moet ik komende maandag gewoon weer zwoegen voor de baas om de volgende vakantie te bekostigen. Maar gelukkig is dit over een week of acht alweer aan de orde.

Het leven is zo slecht nog niet!!!

Tight Lines.

Useless

- terug -