|
 Useless Thoughts...
door Useless
Ik slenterde over de boulevard en genoot van de zonsondergang. Omdat ik die avond uit wilde gaan had ik me netjes uitgedost. Je kent dat wel; mooi kleurrijk shirt, flitsende broek enz. En misschien zou ik vannacht mazzel hebben en iemand tegen komen die……..! Enfin, vul verder zelf maar in.
Vanuit mijn ooghoek zag ik op een tafeltje op een terrasje een bordje staan met van die kleine soesjes, gevuld met room. En laat ik nu dol zijn op die dingen. Het water liep me in de mond. Ik liep erheen, keek even steels om me heen of iemand me zag en stopte er heel snel eentje in mijn mond.
Op dat moment voelde ik een flinke steek in mijn wang en meteen werd ik door iets met bruut geweld richting zee gesleurd. Ik verzette me hevig en deed allerlei pogingen om me van de haak en lijn (want ik realiseerde me dat dit het wel moest zijn) te bevrijden. Maar helaas waren al mijn vluchtpogingen tevergeefs en ik werd onweerstaanbaar richting golven gesleurd.
Ik bleef me verzetten, groef met mijn voeten diepe sporen in het zand, maar alles wat ik deed mocht niet baten en voor ik het wist voelde ik het koude water al om mijn enkels. Ik deed nog een laatste poging en vocht mezelf terug naar het strand maar helaas had het vele roken en weinig sporten mijn conditie zo aangetast dat ik met een paar ferme rukken teruggesleept werd naar het water en voor ik het wist ging ik kopje onder.
Stik benauwd keek ik om me heen en zag toen de twee enorme vissen die voorzien van een lange pierrammer duidelijk aan het “mensen” waren. Ik hoorde de ene tegen de ander zeggen: “Zie je wel dat zo’n soesje een onweerstaanbaar aas is.” Waarop de ander zei: “Inderdaad en het is weer zo’n hele dikke.” “Een dikke,” dacht ik, “noemen ze me een dikke?”
Enigszins beledigd probeerde ik nogmaals weg te komen maar één van de twee pakte me bij beide enkels op en zei: “Niet alleen een hele dikke, maar ook nog in een prachtig paaikleed.” “Duidelijk van plan zijn seksuele escapades te gaan botvieren.” “Wat een prachtexemplaar.”
Nu ben ik best een beetje ijdel maar om nou in een onwelvoeglijke houding, ondersteboven hangend aan mijn enkels een prachtexemplaar genoemd te worden, daar kon ik niet echt opgewonden van raken. Daarbij begon ik het nu toch behoorlijk benauwd te krijgen.
Ik weet nog dat ik dacht dat de meeste vissen die de “sportmenserij” beoefenen meestal hun gevangen mens weer terugzetten dus ik hoopte er maar het beste van. Ik was nog niet uitgedacht of de vis die me vast had liet me vallen en ik stootte ongenadig hard mijn hoofd.
Dit was mijn kans om te ontsnappen, maar nog voor ik kon proberen om snel naar het strand te zwemmen pakte de vis met de hengel mij bij mijn strot op en voelde ik een hand op mijn buik. Nu had ik hier vanavond stiekem wel een beetje op gehoopt maar had me daar toch iets anders bij voorgesteld.
Ik was nog maar nauwelijks bijgekomen van de ruwe behandeling of er flitste een fel licht recht in mijn ogen. Door de sterretjes heen kon ik nog net onderscheiden dat vis 2 foto’s aan het nemen was en voor ik het wist werd ik in allerlei mensonterende houdingen gefotografeerd waarbij de vissen niet zachtzinnig te werk gingen.
Door het luchtgebrek begon ik mijn bewustzijn te verliezen maar hoorde de ene vis nog net tegen de ander zeggen: “Laten we hem maar terug zetten voordat ie het loodje legt.” “Volgens mij moet deze nog afpaaien want zijn buik is nog helemaal dik van het zaad.”
Toen ik een beetje bijkwam lag ik half op het strand en ik probeerde weer wat lucht in mijn longen te krijgen. De vis had nog steeds mijn enkels vast maar liet me los toen ik dodelijk vermoeid het strand opkroop.
Raar verhaal? Ja, inderdaad. Maar het is uiteindelijk wel een beetje vergelijkbaar met hetgeen wij als vissers regelmatig met onze gevangen vissen doen. Nu wil ik niet beweren dat vissen pijn en stress op dezelfde wijze beleven als mensen, maar uiteindelijk halen we ze wel uit hun natuurlijke omgeving.
En ondanks de pogingen van de meeste van ons om ze netjes te behandelen, gaan we soms redelijk ver om er maar zolang mogelijk van te genieten en zoveel mogelijk foto’s te maken zodat we bij thuiskomst ook nog een herinnering hebben.
Vorig jaar stond ik in Noorwegen op de Glomma te vissen en twee Nederlandse mannen stonden even verderop te vissen. Eén van de twee haakte een prachtige vlagzalm van bijna 50 centimeter. Snel liepen ze naar de kant waar de vis gefotografeerd moest worden.
Tweemaal lieten ze de vis uit hun handen op de stenen vallen en het fotograferen duurde minuten lang. Toen ze klaar waren werd de vlagzalm keurig gereanimeerd en na een behoorlijke tijd zwom hij of zij uit zichzelf weg.
De bedoeling was goed maar het resultaat desastreus want nog geen 10 minuten later zag ik de vis op de zij voorbij drijven. Nog net levend maar het leek me stug dat ie het zou overleven.
Ik gun iedereen zijn herinnering. Zelf wil ik ook graag foto’s van mijn vangsten zodat ik thuis nog eens rustig kan wegdromen van mooie en vaak bijzondere momenten. Maar overdrijf het niet en hou rekening met de vis. Een vis waar je net zoveel plezier aan hebt beleefd in goede conditie terugzetten, is een grotere beloning dan een mooi plaatje!
Just Useless thoughts...
- terug -
|
