Useless Thoughts:

Bestaan er voortekenen?

door Useless

De eerste week van april was qua vissen uitermate teleurstellend verlopen. Ongetwijfeld had dit met de lange Deense winter te maken en de daaruit voortvloeiende overvloedige Japanse rode algenplaag. Het water was nog te koud, veel te koud. De zeewatertemperatuur was hooguit 3 à 4 graden en de zeeforel liet het voor de kust dan ook helemaal afweten. Chris en ik hadden het er zelfs even over gehad om maar niet te gaan, want de berichten waren niet erg rooskleurig.

Zouden dit soms voortekenen zijn? Vast niet.

En dus gingen we, misschien wel een beetje tegen beter weten in. In de fjorden waar de temperatuur iets hoger was, werd sporadisch een visje gevangen. Hoewel, een visje… gek genoeg waren het overwegend knappe vissen die gehaakt werden, met als uitschieter een melding van een zeeforel van 89 cm waar dan wel weer een dril van 45 minuten aan vooraf ging… Dat dan helaas weer wel…

Zelf moesten wij (Chris, Bert en ik) het met wat minder doen. Chris bleef steken op 1 klein zeeforelletje van amper 30 cm. Zelf deed ik het ietsje beter met 3 vissen waarvan er twee ruim in de 40 zaten en Bert ving binnen het uur twee mooie forellen. Een 40-plusser en een pr-vis van tegen, of misschien wel net over de 60 cm. Ik verspeelde nog twee vissen waarvan er eentje losschoot en de andere zwom na een enorme run dwars door m’n 0,26-punt heen.

Maar dit waren dan ook alle wapenfeiten van een hele week. Acht aanbeten in z’n totaliteit in een week tijd. Qua vangsten heel teleurstellend dus. Qua plezier niet, dat zat gelukkig wel goed (zie ook het verslag van Chris), maar ondanks dat het om de beleving gaat, de voorpret en het dromen over… bleef er toch iets in mijn achterhoofd knagen.

Gelukkig had ik niet veel overtuigingskracht nodig om mijn vrouw zover te krijgen dat we half mei toch nodig weer eens een weekje eropuit moesten. En als we dan toch zo nodig moesten, waarom dan niet naar Denemarken? Uiteraard vond ik zelf dat ik het allemaal heel handig had gebracht, maar weet na al die jaren ook wel dat mijn lieve eega mij in de waan laat dat ze niet door heeft dat ik mijn gehele smoezenarsenaal in stelling heb gebracht om weer eens een verkapte vistrip te kunnen maken. Maar lief als ze is speelt ze het spel mee en laat me in mijn waarde.

Maar goed, in mei zouden we met de caravan eropuit gaan en zou ik een nieuwe poging gaan doen om zeeforellen te treiteren en ditmaal dus in gezelschap van vrouwlief en mijn eigenwijze bulterriër. De dagen voorafgaand aan vertrek waren nog hele drukke; eerst de caravan uit de stalling halen en vervolgens wegbrengen voor een Bovag-beurt. Want je wilt per slot van rekening niet voor verrassingen komen te staan. Er mankeerden een paar kleine dingen aan ons sleurhutje zoals het neuswiel dat gerepareerd moest worden, maar na het afrekenen van zo’n kleine 500 euro was alles weer picobello in orde, zo werd ons verzekerd.

Vervolgens eerst nog een paar dagen vissen in de Eifel met mijn broer en een vismaat. Tja, soms ‘zuigt’ het leven, maar manmoedig sla ik mij er dan maar doorheen. De vangsten waren aardig, maar ook niet om over naar huis te schrijven. Volgens de eigenaresse van het pension en de plaatselijke controleur had men daar afgelopen winter behoorlijk last gehad van aalscholvers en was er veel van de plaatselijke bezetting in de magen van de zwarte gevederde vrienden verdwenen. Daarbij kwam dat het er al weken niet meer geregend had, dus de waterstand was hierdoor extreem laag, wat het vissen nou niet echt bevorderde.

Zou dit een voorteken zijn? Vast niet!

Op 10 mei was het dan zover en vertrokken we naar Denemarken met als bestemming een camping in Båringskov. De heenreis verliep voorspoedig met uitzondering van een klein incidentje. Op een gegeven moment hoorden we een hels kabaal achter de auto. Helaas reden we net op 1 van de vele Baustellen tussen Bremen en Hamburg dus stoppen was geen optie. Een paar kilometer verderop waren de wegwerkzaamheden afgelopen en kon ik in de vluchtstrook parkeren.

Het bleek dat het pas gerepareerde neuswiel was losgekomen en nu een geheel eigen leven leidde en daarbij vrolijk over de grond stuiterde. Met gevaar voor eigen leven - onze Duitse medemensen zijn echt niet te belazerd om met 160 per uur je op een metertje te passeren en over de koningen van de weg, de vrachtwagenbestuurders, wil ik het al helemaal niet hebben (dus met een vlam in mijn pijp) - zette ik het neuswiel zo snel als ik maar kon weer vast en dacht gelijktijdig aan de gepeperde rekening voor het onderhoud.

Zou dit een voorteken zijn? Vast niet!

We vervolgden onze reis en om een uur of vier kwamen we zonder verdere problemen aan op Båringskov waar we een prachtige plek kregen, direct aan de rand van het strand met uitzicht op de prachtige Fynse kust. ’s Avonds een hapje eten en plannen maken voor de volgende dag. En die plannen bestonden uit een bezoekje afleggen aan Jesper in zijn mooie hengelsportwinkeltje in Fredericia, het uit de muur halen van de benodigde pecunia’s en het opzetten en uitrichten van een schotelantenne, want ik moest natuurlijk wel het einde van de voetbalcompetitie kunnen volgen. En de verdere plannen voor de volgende dag en overige dagen bestonden uitsluitend uit vissen, vissen en nog eens vissen.

De volgende ochtend eerst uitgebreid ontbijten met heerlijke, zelf afgebakken, warme Kaiserbroodjes, vervolgens geld halen en Jesper een bezoekje brengen.

Bij het tripje van de week daarvoor was ik mijn knippertje verloren en kon dus, nu ik er toch was, meteen bij Jesper een nieuwe aanschaffen. Op mijn vraag of hij ook roze knippertjes verkocht, schudde hij lachend zijn hoofd en kwam het gesprek gek genoeg al gauw op zijn visdagen met die gasten van Gayfever.com, zoals ik ze sinds de roze knippertjesaffaire maar heb omgedoopt. Uiteindelijk ging ik de winkel uit met een echte ‘grote-kerels-knipper’: een blauwe!

Teruggekomen op de camping gingen we eerst ‘even’ de televisieschotel uitrichten, daarna eten en daarna zou ik gaan vissen. Na tweeënhalf uur kloten, ruzie, scheldpartijen (van mijn kant) en een onderlinge stemming die inmiddels Siberische wintertemperaturen had aangenomen, hadden we het eindelijk voor elkaar. We hadden beeld, hoewel ik wel vreesde dat ik gezien mijn uitlatingen, waarschijnlijk voor het leven in de ban was gedaan door alle tv-zenders met een christelijke grondslag. En na dit zoveelste geklooi had ik mij tevens voorgenomen om een huwelijksreddende handeling te gaan verrichten door meteen bij thuiskomst een automatische schotel aan te gaan schaffen.

Zou dit een voorteken zijn? Vast niet!

Inmiddels was het al zes uur geworden, maar als we snel zouden gaan eten dan had ik nog tijd om de eerste vliegen nat te gaan maken. Snel water in de pan voor de macaroni, ons traditionele campingvoer en dan… Dan dus niks, want tijdens het vullen van de pan ontdekt vrouwlief dat we een lekke wateraanvoerslang hebben onder de gootsteen. Nu zijn gootsteenkastjes meestal heel klein, maar ik garandeer jullie dat een gootsteenkastje in een caravan nog kleiner is.

Beiden hebben we pogingen gedaan om het wereldrecord ‘slangenmens in een klein doosje kruipen’ te verbreken, maar helaas tevergeefs. We hebben zelfs geen eervolle vermelding in het Guiness Book of Records eruit weten te slepen, wat we gezien de schaafwonden en de beurse plekken eigenlijk best verdiend hadden. Uiteindelijk dus maar opgelost op de wijze van een creatieve doe-het-zelver met twee linker handen: een bakje onder de gootsteen gezet.

Zou dit een voorteken zijn? Vast niet!

Door alle consternatie was er wel mooi weer een uur zuivere vistijd naar de kloten en dus werd de macaroni snel gekookt en doordat ik niet goed op de tijd lette, een beetje te lang. Maar kamperen is ook een beetje afzien en armoede lijden, dus we besloten het er maar mee te doen. Mijn vrouw ging het overgare spul buiten even afgieten en liet bij het binnenkomen van de caravan de grip op de pannengreep een beetje vieren om vervolgens een poging te doen om de pan in haar andere hand te nemen…

Nu weten de ervaren kampeerders onder u waarschijnlijk wel dat je een pannengreep altijd goed vast moet houden, want anders… Inderdaad, met een doffe klap vloog de pan door de caravan en voor we het wisten lag de hele vloer onder de macaroni.

Zou dit een voorteken zijn? Vast niet!

Zelden heb ik mijn bulterriër zo vrolijk zien kijken. Ik zag ‘m denken: “Heej, ik eet vanavond eens wat anders dan die ordinaire hondenbrokken.” Een Nederlandse Engelse bulterriër die houdt van Italiaans eten, ’t moet ook niet veel gekker worden. Maar goed… was er in ieder geval nog iemand blij en nadat we de hele kooksessie opnieuw hadden uitgevoerd en het ditmaal ook opgegeten hadden in plaats van ermee te gooien, was het inmiddels dusdanig laat geworden dat ik het vissen maar voor gezien hield en de plannen naar de volgende dag had verschoven. Jammer, want de zee had er de hele dag prachtig bij gelegen; een zacht kabbeltje en af en toe een zonnetje dat door de wolken heen kwam.

De volgende dag waaide het. Het waaide hard, heel hard; de schuimkoppen stonden op de golven. Ik besloot nog te wachten tot de avond omdat de wind dan meestal wat gaat liggen. In de tussentijd had ik dan mooi de gelegenheid om ons Canal Digital abonnement te heractiveren zodat we de gangbare televisiezenders konden ontvangen. Bij een recreatieabonnement zoals wij hebben, moet je de smartkaart heractiveren wanneer je de TV (of zoals in ons geval de laptop) een maand niet hebt gebruikt. Gewoon je smartcard nummer doorbellen of sms’en en binnen het uur heb je al je kanalen weer binnen. Enfin, je voelt het al aankomen. Na diverse sms’jes en telefoontjes, geen beeld met uitzondering van de Wereldomroep BVN.

Zou dit een voorteken zijn? Vast niet!

Uiteindelijk is het ook nooit gelukt, maar bood de BVN-zender uitkomst zodat ik, zij het met een uurtje of twee vertraging, toch nog de ontknoping van de eredivisie voetbal kon volgen op zondag.

’s Avonds kon er dan uiteindelijk gevist worden. Voor de camping zag je twee grote zandbanken achter elkaar liggen en met name achter de zandbank die het verst in zee lag, zag je mooie grote wier- en kelpbedden liggen. Hier moest gewoon vis zitten. Je voelde het, je kon het bijna ruiken, dit moest gewoon een hotspot zijn. Met gevaar voor eigen leven waadde ik naar de tweede zandbank. Het water tussen de twee zandbanken was diep en het water kwam dan ook tot de rand van je waadpak.

De golfslag maakte het niet gemakkelijk om de oversteek te maken en droog over te komen, maar uiteindelijk stond ik op de plek waar ik volgens mij zijn moest. Eerst nog even goed in mijn geheugen prenten hoe ik op de zandbank was gekomen zodat ik er ook weer zonder kleerscheuren vanaf kon en daarna kon er eindelijk gevist worden. Binnen enkele worpen voelde ik een aanbeet en na een paar keer misslaan kon ik de eerste vis van de vakantie landen. Nee, geen zeeforel, maar een geep.

Het miegelde werkelijk van die beesten en die dag en ook alle daaropvolgende dagen, heb ik tientallen gepen gevangen, variërend van zo’n 60 tot 80 cm. Op zich een leuke bezigheid, maar niet waar ik op gehoopt had. “Heb je geen zeeforel gevangen dan?” hoor ik jullie denken. Ja, best wel maar vrijwel niets dat de moeite van het vermelden waard is. Ik had het gevoel dat ik in de kraamkamer van Fyn aan het vissen was. Ik waande mij bijna een soort van zeeforelpedo, mocht zoiets al bestaan. De meeste forelletjes waren niet veel groter dan een centimeter of 10 en ik ving er daar dagelijks wel een aantal van.

Maar uiteindelijk wist ik op mijn laatste dag toch nog een zeeforel van rond de 50 cm te vangen en ook nog vis van redelijk formaat te verspelen. Het lastige van al die aanslagen door de gepen is dat je toch een beetje je concentratie gaat verliezen op het moment dat je de welbekende tik op je hengel voelt. Je vist gewoon wat minder scherp doordat je in de veronderstelling bent dat het wel weer een geep zal zijn.

Zouden de voortekenen dan uiteindelijk toch gelijk hebben gehad…? Nee, vast niet. Gewoon een beetje pech gehad en uiteindelijk had ik me met de grote aantallen gepen ook best vermaakt. Daarbij komt dat ik niet zoals anders diverse stekken heb uitgeprobeerd, maar alleen op het campinggedeelte had gevist, gewoon omdat het zo lekker comfortabel was. Als je moe werd, even terug naar je caravan, lekker even met je vrouw kletsen, lui achterover in een stoel hangen, wat drinken, wat eten. Kortom, genieten van het leven!

Inmiddels zitten we weer thuis en is ook dit kleine avontuur weer ten einde. Nu weer 3 weken wachten en dan begint het zalmavontuur, maar dat wordt hopelijk een heel ander verhaal.

Zijn de voortekenen gunstig? Vast wel!!!

- terug -