|
 Useless Thoughts...
door Useless
Onlangs was ik op een vliegvisbeurs waar uiteraard ook een aantal mensen vliegbinddemonstraties gaven. Ieder had zijn of haar eigen specialiteit. De een maakte prachtige streamers, de volgende bijna levensechte, enge kruipende beestjes die je het liefst meteen met de vliegenmepper te lijf wilde gaan en de ander bond garnalen die er zo echt uitzagen dat hij de Zeeuwse garnalenpellers letterlijk van zijn bindtafel af moest slaan. Kortom, iedereen die ook maar iets voorstelde in vliegbindland gaf acte de presence.
Tijdens mijn rondgang liep ik langs een man van middelbare leeftijd, gehuld in gepaste outdoorkleding (jullie kennen dat wel; zo’n broek en overhemd met het bekende vosjesembleem en bijpassend hoedje) die garnaalachtige vliegen aan het binden was. Op zich geen uitzonderlijk mooie vliegen en ook geen heel vernieuwend patroon. Maar, inmiddels besmet met het zeeforelvirus, bleef ik toch even nieuwsgierig staan om te kijken wat hij aan het doen was.
“Jaaaaaah”, zei de man op het moment dat hij bemerkte dat ik aandacht voor zijn kunsten had. “Jaaaaaaaaaah, het geheim zit ‘m in de dubbing.” Vragend en met een stompzinnige blik , keek ik de man aan en hij moet wel gedacht hebben dat er ergens bij mij een hersencel een verkeerde afslag genomen moest hebben, maar ondanks dat ging hij toch meteen verder met zijn uitleg.
“De dubbing voor deze vliegen wordt gemaakt van de haren van de anus van een menstruerende baviaan. “Ik reis hiervoor één keer per jaar naar Afrika waar ik mijn eigen baviaan schiet en het is voorwaar niet eenvoudig om op enige afstand te kunnen zien of de baviaan in kwestie ongesteld is of niet. Laatst nog dacht ik dat ik er eentje had gevonden en nadat ik ‘m had geschoten bleek het beest gewoon op z’n reet in een aardbeienveld te hebben gezeten”, waarmee hij maar wilde aangeven dat het vinden van een ongestelde baviaan op zich al geen sinecure was.
Ik luisterde, enigszins verbaasd, aandachtig naar zijn verhaal wat de man aanmoedigde om verder te vertellen. “En dan heb ik het nog niet over de problemen die ik ondervind bij het verwijderen van het konthaar en het prepareren van de vacht”, zei hij vol enthousiasme. “En weet je hoeveel bavianen er nodig zijn om voldoende materiaal te hebben om één zo’n garnaal te binden?” Ik moest het antwoord schuldig blijven en stond op het punt te zeggen dat ik er geen idee van had.
Zonder op mijn antwoord te wachten ging hij verder. “Vier”, vertelde hij vol trots. “Vier, want het aantal kontharen van een baviaan is heel beperkt en je moet alles dus zeer zorgvuldig ontharen om vooral geen haartje te verspelen. Ik heb hiervoor een speciaal instrument ontwikkeld dat hier ook op de beurs te koop is”. Verbijsterd keek ik de man aan. “Maar, maar……”, stamelde ik. “Maar er zijn toch heel veel andere materialen die je zo in de winkel kunt kopen die je hiervoor kunt gebruiken? Per slot van rekening gaat het hier om een gewone bruine dubbing die in vele variaties overal zo verkrijgbaar is.”
Als door een wesp gestoken keek de man mij aan. En als hij vanaf het begin al dacht dat er bij mij een schot los zat, nu wist hij het wel zeker! Hij stopte met binden, stond op en leunde een beetje voorover over zijn bindtafel: “Weet jij wel hoe vaak ik gevraagd wordt om binddemonstraties te geven in binnen- en buitenland”, siste hij me toe. “En weet jij wel hoeveel mensen er in de hele wereld gebruik maken van mijn bindpatronen? Als jij denkt alles beter te weten.” Hij verwachtte blijkbaar niet echt een antwoord van mij, want vervolgens ging hij weer zitten en keurde mij geen blik meer waardig. Bij de volgende toevallige passant hoorde ik hem zeggen: “Jaaaah, jaaaah, het geheim zit ‘m in de dubbing. Hoofdschuddend liep ik verder...
Uiteraard berust bovenstaand verhaal niet op waarheid. Maar gek genoeg is het ook weer niet helemaal onwaar. Het bovenstaande verhaal heb ik bijna letterlijk aan den lijve ondervonden. Uiteraard ging het niet om bavianen, maar dit terzijde.
Ik kom, in de ruim 30 jaar dat ik onze hobby uitoefen, regelmatig op beurzen waar ik ook regelmatig mensen aantref die zichzelf om de één of andere reden een zekere status hebben aangemeten en soms vraag ik mij af wat deze mensen bezielt. Waarom van iets heel triviaals iets heel exclusiefs maken, want dit gaat duidelijk verder dan het uitdragen van een hele leuke hobby. Dit gaat in mijn ogen veel meer om eigen aanzien dan het helpen van medevliegvissers.
Wat is hun drijfveer om zichzelf zo op de voorgrond te zetten en wat bezielt hun omgeving om hen deze ruimte te geven? Betreft het hier mensen die in het dagelijks leven vrijwel onzichtbaar zijn, laag op de maatschappelijke ladder staan en hiermee zichzelf enig aanzien weten te verwerven? Mensen die thuis nog wel het laatste woord hebben maar bij wie dat meestal beperkt blijft tot de woorden: “Ja schat!” Volgens mij voer voor de psychologen onder ons en wie het weet mag het zeggen.
Just Useless’ thoughts.
- terug -
|
