2 Tukkers die op zoek zijn naar mooie zoete en zoute vis… Kortom:

Noorwegen 2011

Door Chris Strik

Het had maar zo een artikel kunnen zijn in de dagelijkse krant naast het artikel over de brug die verdwenen was op de autoweg nr. 3 en die over het riviertje de Trya gaat. Het riviertje ligt net ten zuiden van Koppang. Deze weg verbindt noord en zuid en vormt dan ook een ‘levensader’ voor de mensen die noordelijker wonen. Het is een bruggetje van niets, maar legt wel het goederentransport lam. Na 2 dagen lag er dus alweer een noodbrug waarover de Koning zelf een kijkje kwam nemen in het beschadigde gebied. Maar goed, even rustig aan Strikkie, vooraan beginnen.

Bert kwam me ophalen en de auto was dan ook snel gevuld met allerlei vismaterialen en rotzooi wat je denkt mee te moeten nemen. De rit die velen ondernemen, is altijd weer lang, maar met leuke vooruitzichten is het toch nog snel verlopen. Het plan was om eerst naar Paul Christiaan te gaan om op de Glomma/ Atna te gaan vissen en daarna richting de kust te gaan in de buurt van Trondheim om de pollak en gul te gaan bekijken

De eerste vergezichten van de rivier de Glomma deden onze voorhoofden fronzen. Hmmm… waar moeten we nu in godsnaam gaan vissen op dit grote water? Zoals later bleek, is de rivier verder stroomopwaarts  een stuk smaller en dus veel meer een rivier waar je kan gaan vliegvissen. De eerste eilandjes doemen op en de eerste stroomversnellingen zijn zichtbaar. “Zal hier die grote vlagzalm zitten?”, dacht ik. Met het weer waren we deze dag tevreden: zonnetje en dan weer bewolkt, maar geen zware regenval.

Al snel komen we aan op de plaats van bestemming, Trya camping. Paul had deze plek voor ons geregeld en deze camping ligt direct bij het bruggetje dat zwaar beschadigd was door de watermassa die uit de bergen naar beneden was gekomen. Twee hutjes naast ons had de rivier een wending genomen richting de camping en ik schat dat 3 meter de afstand was tussen dit hutje en de afgrond die het riviertje had weten te maken. Spannend toch?! Als het nu maar niet zo hard gaat regenen vannacht!!! Die avond ons tegoed gedaan aan een flinke pizza in een toko in Koppang. Later kwam Paul ons verblijden met een bezoekje.

Na veel te hebben gekletst, kwam Paul met een voorstel om eerst naar de kust te gaan en dan later weer terug te komen om met hem te gaan vissen. Het water is nu erg hoog en de aankomende dagen heeft de rivier dan tijd om te zakken. Nu wil het dat ook de eigenaresse van de camping zich al bij ons gesprek had gevoegd en aangaf dat dit geen probleem voor hun was. De volgende morgen de camping aan de kust gebeld en ook hier was het vlot geregeld. “Komen jullie maar deze kant op en het komt goed”, aldus Karl de campingeigenaar. Alles in 30 minuten in de auto gemikt en even bij Paul langs op de koffie om vervolgens vlot door naar de kust te gaan, want dit betekent een reisdag extra, en we hebben nog geen vis gezien…

Mooi, typisch Noors kerkje onderweg naar de kust.

Bij aankomst aan de kust, 5 uurtjes later op Småøyan camping, vlot alles in het hutje gepropt en vissen. Op naar één van de plekken waar de veerpond komt en gaat. We zagen mensen vissen, maar dan met werphengels en pluggen en lepels, of iets wat erop leek. Hengels klaar en de steiger op. Eerste worp niets. Tweede worp… strip… strip… Onder de steiger komt de eerste pollak tevoorschijn die de streamer met volle overgave haalt om hem niet meer los te laten. Gevolg is een mooie vis, maar deze overleeft het niet tot mijn verbazing.

Normaal zijn het taaie rakkers die pollakken. Ik zag wel dat de buit van die andere mensen niet erg hoog was, dus besloot ik ze deze mee te geven. Deze namen met uitgestrekte arm de vis in ontvangst en direct was hun plastic zak gevuld en keerde ze ook al snel huiswaarts met een paar rare gedachten over die tukkers die zover rijden voor een foto. Nog voor ze weg waren krijgt ook Bert een kneiter aan de lijn… Super op zo’n moment om die lach van hem te zien. Foto’s worden gemaakt en deze gaat netjes en ongeschonden terug het ruime sop tegemoet.

Strip... strip... BOEM!

Deze visserij is en blijft geweldig!

Bert pakt ook een paar knokkers vanonder de steiger...

... En al snel dient de volgende kandidaat zich weer aan.

De dag erna gaan we even terug naar de plek van de eerste avond en steken we over om daar te kijken of het wat wil. We rijden nog wat rond om nieuwe, flinke stroomplekjes te vinden, maar niet echt met resultaat. Wel staat de zon hoog aan de hemel net als gisteren en wordt het bijna te warm om te vissen. Pffff, niet zeuren, alles beter dan regen.

Typisch grote ogen van een pollak...

Waarvan we steevast genieten in heerlijke weersomstandigheden.

Vervolgens gaan we op dag 2 naar Atlanterhavsveien om te kijken of de vis daar wat meer actief is. Echter dit levert niet zoveel op, maar wát eruit komt, is mooi. Verder rondrijden en kijken hoe mooi dit gebied is.

De welbekende brug met prachtige kronkel.

Ruig, maar toch mooi stukje Noorwegen.

De laatste dag toch maar terug naar de vertrouwde plekjes. Tot grote verbazing van Bert komt er een groepje vissen langs dat hij niet thuis kan brengen. Werpen en een lange lijn net onder het wateroppervlak en strippen. Na een aantal worpen krijgt Bert beet, de vis schiet weg en trekt gezien zijn grootte, als een bezetene aan de lijn. Dan wil die weer onder de steiger. Als hij rustig wordt is het te zien wat het is… “Makreel Bert!” “Dit kneitertje is een Makreel man!” Om beurten werpen en soms een makreel en veel kleinere pollak. We denken zelf dat dit een andere vissoort is, maar weten het niet exact. Deze kleintjes zijn veel donkerder. We moeten de foto’s er nog maar eens op nazien wat het wel is. Dit deel van de reis is dus al een succes. En nu maar afwachten wat Paul ons gaat laten zien.

“Dit kneitertje is een Makreel man!”

Leuke visserij!

Weer een dag met een rit voor de boeg van een kleine 5 uurtjes, waarvan veel door de regen en al verder richting de Glomma wordt de lucht steeds helderder. Een opluchting, want anders valt dit deel van de reis letterlijk in het water en daar zijn we niet voor gekomen, maar kunnen er ook niets aan veranderen. Weer terug op Trya camping wordt ons gezegd dat het huisje nog op dezelfde plek staat. “Vermaak jullie we komen straks wel even kletsen.” Alles weer in de hut en eerst maar eens kijken hoe de reparatiewerkzaamheden vorderen aan de tijdelijke brug. Nou, dat schiet al aardig op. Nog even door naar Paul om met hem een aantal plekken van de rivier te bekijken, gepaard gaande met de nodige verhalen waar Paul vol mee zit. Snel naar het huisje om nog even samen met Bert de verjaardag te vieren. Niet echt op tijd in bed, maar wel genoten van de belletjes van vrouwtje, kinderen en vrienden.

‘s Morgens zeven uur uit de veren, want de afspraak stond voor half negen gepland onder aan de straat. Daar komt na enig wachten Paul al aangereden. Wij staan als welkomstcomité op hem te wachten. Er wordt naar ons gewenkt, op naar het water achter Paul aan, want hij weet de stekken waar de vis nu zit. Ondertussen loopt bij mij de spanning op over hetgeen dat komen gaat. Autootje wegzetten en uitstappen. Snel mooie, nieuwe waadbroek en nieuwe pumps aangetrokken. In een mum van tijd ben ik er klaar voor. Denk nu dat Paul wel een sprintje naar het water gaat trekken en ons even laat zien hoe het moet en klaar is Strikkie voor de grote vlagzalm…

De waarheid bleek iets anders in elkaar te zitten; het eerste wat ons werd verteld, met een handgebaar dat langzaam richting de grond gaat: “Leer je aan eerst rustig te worden…’’ Zijn woorden maakte mij alleen nog maar nerveuzer. Zou hij mij nu al doorhebben, deze oude rakker? Sjokkend naar de waterkant stopte Paul regelmatig om bij het achterom kijken even weer iets te vertellen. Ja, hij heeft tijd te over, dat is duidelijk. Bij het water aangekomen kijk ik wat rond en zie de pracht van deze stek. Heb wel een idee waar ik nu moet vissen, maar klopt mijn idee wel? Paul brengt ons naar de vis, maar vangen moet je toch echt zelf doen, werd ons ingefluisterd. Bert werd op een plek gezet en na een poosje was ik aan de beurt om een plekje aangewezen te krijgen.

Nee, dit was niet de plek die ik als eerste in gedachten had moet ik eerlijk bekennen. Alles wat ik in de tussentijd zag was mooi; rustige stukken water, wild water, hogere golven en stenen tot aan het koppie onder water. Hier moest wat gaan gebeuren, je ruikt het gewoon, het ruikt hier naar vis. Na enige uitleg van Paul en wat worpen, mag ik het gaan proberen. In eerste instantie gebeurt er niets, maar na een poosje weet ik er een zover te krijgen om mijn vlieg te pakken. Geen grote, maar nummer 1 is een feit. Nu zal ik alvast verkappen dat dat ook de enige was voor de rest van de dag. Paul kroop nog een paar keer het water in en ving er toch heel wat meer. Soms kijkt hij mij met een lach aan en dan ging zijn tong zichtbaar in de mond heen en weer, maakt een worp die niet te omschrijven is en de volgende aanbeet is goed voor een mooie forel.

Mooie forel voor Paul die met met klem zei: Eerst rustig worden..."

Dit kan toch niet waar zijn dacht ik. “Strik, niet moedeloos worden… ga het afkijken!” Bekijk de worpen van de zijkant en ga achter hem staan, probeer zo de kleine zaakjes eruit te vissen die in zijn worpen anders zijn dan in de mijne. Als ik kans krijg ga ik eens zijn hengel en opbouw van materiaal bekijken.

Het materiaal van die rakker onderzoeken…

Hoe hij het doet weet ik niet, maar heb met een mix van frustratie en leergierigheid én respect naar deze oude rot in de vliegvisserij zitten kijken. Ik denk dat hij inwendig erg om ons heeft moeten lachen en terecht. Ik ben in ieder geval terug bij af. Alles wat ik geleerd en gelezen heb… Hier kom ik weer even met beide voetjes op aarde. Wat moet je hier nou mee als blijkbaar frisse leek op vliegvisgebied? Die middag nog even door naar een andere stek die mij 2 kleine forellen opleverde. Eén had de vlieg gegrepen terwijl ik de lijn op het water legde om verder de worp af te kunnen maken…

Geen grote, maar wel mooie bruine forellen.

De andere zag er aan de eind van de drift iets eetbaars in waarschijnlijk. Tegen 5 uur afscheid van Paul genomen en voor boodschappen terug naar de winkel. Luve stek heet het geloof ik, maar het wordt iets anders geschreven; een heerlijke plaat gehakt die op de barbecue ineens in elkaar kruipt tot een heerlijk stukje vlees dat dan ook heel goed op de boterham past. Later die avond komen de eigenaren bij ons kletsen en laten ons A4-foto’s zien van de Koning die tussen hun in staat. Trots natuurlijk, snap het wel deze man met aanzien niet elke dag op hun stekje komt. Hij is blijven eten zoals ik begreep en kreeg beer op het menu… “Berehap, lust hij dat ook?” dacht ik.

We zijn compleet ingelicht over het Vlagzalmfestival in september met drank en eten in de Stonehouse. Een oude vorm van boerderij zoals 300 jaar geleden de mensen daar leefden en dit is nagebouwd op hun terrein. Info te over. “You must come back”, werd regelmatig uitgesproken. We hebben die avond nog veel over de technieken van Paul gesproken en de tips doorgenomen die we gekregen hebben. Sterker nog, ik heb ze opgeschreven, dit mag ik nooit meer vergeten. Einde van de eerste dag, een superdag, wat moet ik veel leren, mijn ogen vallen tevreden dicht.

Het is inmiddels alweer 7 uur in de morgen. Bert zorgt voor de gebakken eitjes voor aan het water. Ook koffie tovert hij uit een piepklein apparaatje wat je in een hotel zou kunnen gebruiken op de kamer, zo legt hij uit. Twee dampende kopjes koffie komen onder dit vernuftige apparaatje vandaan. Op tijd bij Paul aan de straat en daar komt meneer al aan met in zijn kofferbak een heerlijk gerookte vlagzalm en forel voor ons om op te peuzelen. Da’ss mooi, het avondeten is dus ook al binnen. Deze dag naar een andere stek om ons geluk te beproeven. Weer een plek waarvan je denkt: Ja! Geweldig! We worden weer op een plekje gezet en de uitleg start met de opmerking: “Kans op grote vis jongens!” Mijn deel bracht geen vis. Daar waar Bert bezig was, wist hij er een mooie uit te halen. Zijn PR was verbeterd.

Nieuw PR voor Bert.

Ik voelde me zelfs trots dat het hem wel gelukt was. Een vlagzalm van 40 centimeter en mooi sterk, dat is gewoon perfect. Wie weet wat nog komt, langzaam starten en niet direct het uiterste verwachten!!!! Heb een tijdje rare worpen staan maken die ik Paul heb zien doen. Volgens mij had hij het in de gaten dat ik hier mee bezig was. Ik betrapte mezelf erop dat ook ik mijn tong heen en weer liet gaan tussen mijn mondhoeken, hahahaha. Niet dat het mij vis bracht, maar eerst moest er wat aan mijn worp worden gedaan vond ik. Verder heb ik veel naar hem zitten kijken. Het middaguurtje met het gebakken eitje van Bert doorgebracht aan het water en heerlijk zitten kletsen en ouwehoeren met Paul. Ook vandaag was er koffie van Paul. En overheerlijke drolkoekjes of zoiets.

Overheerlijk kopje koffie van Paul en een dikke smile voor Bert!

Nadien gingen we naar een stek en als we hier geen vlagzalm konden vangen, dan zouden we een sticker krijgen voor op het zijraam met de tekst erop: ‘RETOUR TUKKIESTAN’. Want dat betekende dat we niet konden vissen... Nou, deze plek zat inderdaad vol met vlagzalm. Nu stond ik op de goede plek en had al snel 5 stijgende vissen weten te pakken, allen zo rond de 30 schat ik. Ik was tevreden en Bert ook, dus toch een geslaagde dag. Wat Paul die dag allemaal heeft gevangen zal ik u niet verklappen, ga het zelf maar eens meemaken…

Gelukkig geen sticker met 'RETOUR TUKKIESTAN' voor ons.

De avond was te kort om alles door te nemen en de tips werden weer doorgesproken. Technieken vlogen over de picknicktafel. We hebben zijn hengelconstructie nog eens doorgesproken. Hadden we dan toch niet het goede materiaal? Vliegen hadden we van hem gehad, dus dat kon het niet zijn. Al kletsend en discussierend schoof de avond voorbij en we raken door de gesprekken heen steeds meer in de war. Geeft niet, dit heeft gewoon tijd nodig. Morgen hebben we nog een dag.

Ja hoor, alweer 07.00 uur. Ik kan de wekker wel uit het raam mikken. Eruit, koffie, wassen, eitje mee en op naar Paul. Door zware regen naar de afgesproken plek gereden. Paul komt en kijkt niet erg blij, want het weer zit niet mee. Een tocht door de natuur was eigenlijk ook wel ons plan, maar de vis was tot nog toe niet erg groot en de aantallen voor ons vielen tegen. Hup, bij Paul in de kar en rijden, vissen in de regen was volgens Paul geen goede optie. Achteraf moet ik toegeven dat ik het niet had willen missen. Mooi gebied en heel veel gezien. Ook ‘het dak van Noorwegen’ gezien, zoals Paul het noemt. Natuurlijk koffie en koekjes van Paul voor onderweg. Ondanks het duistere weer een schitterend uitzicht. Een heel bijzonder stukje natuur zoals we het hier niet kennen.

Het blijft in allerlei opzichten een prachtig land dat Noorwegen...

Op 'het dak van Noorwegen'... Schitterend en om stil van te worden.

Weer veel kletsen natuurlijk. Eigenlijk meer luisteren naar hem. Onderweg trapt hij op de rem en gaat rare geluiden maken uit het raam. Ik begin nu sterk aan zijn gedachtenwereld te twijfelen, maar spontaan komen er 3 vogeltjes aangevlogen en blijven in onze buurt. Hmmm… oké… het gaat als ik het goed heb om het vogeltje dat ‘het houthakkersvriendje’ wordt genoemd... Wie had dat gedacht? Aan het eind van de middag nog even gevist, maar er kwam niets meer uit. Volgens mij wilden we puur deze laatste dag nog even de lijn natmaken voordat het weer een lange tijd duurt eer we weer in zo’n mooie omgeving onze lijnen mogen werpen.

Even nog afscheid van Paul met koffie en een ferme handdruk. Bedankjes werden uitgedeeld en dat was dan onze laatste dag. Paul laat ons achter met veel wisselende gedachten en hij weet het, da’s het ergste. Hij zei tegen ons: “Droom daar maar een poosje over…” In één woord: geweldig!!! Bert had dezelfde gedachte als ik, we zijn gekomen om wat te leren. En dat is zeker gelukt. We hebben stof voor een heel jaar om over te praten en over na te denken. De doelstelling is gelukt. Voor als je het nog niet weet: Tukkers sporen niet en als extra, Paul is net als wij geboren in Twente. Hahaha! Extra bedankje voor Paul Christiaan die 3 dagen voor ons de gids was.

Die avond nog even met de campingeigenaren zitten kletsen en de biertjes opgemaakt. Tijd om te gaan slapen morgen moeten we naar huis. Doe gekke dingen, leer van anderen, en doe je voordeel ermee… En geniet ook zeker van andermans vangsten!

Groet, Strikkie.

- terug -