Traun 2006

We verlieten het regenachtige Slovenie en kwamen terecht in het zonnige Siegsdorf in Duitsland. Eindelijk fatsoenlijk weer en een heldere rivier bomvol vis. Eerst maar even de vergunningen regelen bij Heger, een broodje kebab naar binnen werken en het pension betrekken. Rap de auto in en het gehele stuk rivier verkennen. Dat zag er super uit! Bijna overal waar we stopten zagen we forel staan en vol verwachting gingen we, omdat het al donker werd, weer terug naar het hotel om bier, diner en rust tot ons te nemen om de volgende dag weer 'fris' aan het water te verschijnen...

Een plaat van een rivier...

We startten in Siegsdorf centrum en visten stroomafwaarts. Volop vis, maar bijten, ho maar. Eenmaal ver buiten het dorp begonnen we eindelijk in de vis te komen. Grote hoeveelheden regenboogforellen kwamen we tegen en hier en daar konden we er een paar te pakken krijgen. Ik stuitte zelf op een onooglijke versnelling van het water en achteloos gooide ik mijn zware goudkop erin. Ik dacht dat er wellicht een forelletje zou staan die de vlieg zou pakken, echter... bam! Een harde run naar beneden en zo'n knappe 20 meter lijn was ik al kwijt voordat ik besefte dat ik beet had... Dit meen je toch niet! Even later zag ik een knappe vin door de oppervlakte gaan en kon niet anders dan tot de conclusie komen dat een zware vlagzalm de goudkop had geramd. Man, man, dit was geen mietje aan de andere kant van de lijn. Wie verwacht nou een vlagzalm in de keiharde stroom? - Weer wat geleerd - Enfin, ik stond met een superkromme hengel en had nog geen idee hoe ik 'm kon gaan landen gezien de lijn alleen maar verder van de reel getrokken werd. Tja, er stond me weinig anders te wachten dan mee te lopen met de vis... Zo'n meter of 50 stroomafwaarts vond ik een rustiger gedeelte waar ik de vlagzalm eindelijk een beetje tot rust zag komen en geen meters meer hoefde te geven maar eindelijk kon halen. Na een hoop gezever had ik 'm dan eindelijk in mijn handen. Een goede veertigplusser, yummie! Deze vis zag er bijna net zo prachtig uit als zijn broeders en zusters uit de Soca in Slovenie! Net zo wit met goud, een plaatje! Na hem goed te hebben bekeken en teruggezet ben ik teruggelopen naar waar ik de eerste aanbeet had gekregen... 6 Knappe beren volgden met net zoveel geweld, what a day!

Een plaat van een rivier...

Effe koekeloeren hoe de zaken staan bij Wimsema... Hij had nog niet echt 'lekker' staan vissen en had enkele regenbogen gevangen. Geen spectaculaire dingen zogezegd. Nog even pielen vanaf de brug, vlakbij het zwembad. Hier had hij eerder op de dag ook al een dikke regenboog gevangen en er stond er nu ook nog een plaat van een bruine forel pal onder de brug! Mooi formaat vis die naar hartelust vliegen naar binnen stond te werken. Die moest ik te pakken zien te krijgen. Even een miertje erop binden en voorzichtig door de struiken laten zakken. Was het altijd maar zo simpel, binnen 3 seconden hing ie al en na een korte dril schoot ie weer terug onder de stenen. De volgende dag zou ie er weer staan en met een goudkop caddis beet ie er weer vrolijk op los... 't is toch niet te geloven...?

Tot 2 keer toe te verleiden in amper 24 uur tijd...

Die dag zijn we ermee opgehouden om terug te keren naar het pension om weer eens van het bier en de o zo geweldige maaltijden te gaan genieten. Daarna nog een potje toupen om vliegen... en was weer eens 25 vliegen armer... Snel snurken maar met die hap.

Na een stevig Duits ontbijt waren we weer klaar om te gaan. Dit keer wél de camera meegenomen! Ik baalde er zo van dat ik de vorige dag die vlagzalmen niet op de plaat had kunnen zetten! En uitgerekend vandaag beet er geen enkele vlagzalm meer. Op exact dezelfde plekken geen aanbeet te ontfutselen! Dat zal je altijd zien... Wel volop regenbogen gevangen. Best leuk als je lijn compleet van je reel vliegt en je op een gegeven moment tot besef komt dat je die vis wel kan vergeten. Totdat dit een keer of vier gebeurt, dan wordt je het wel zat. De forellen van 1,5 tot ca. 2 kilo trokken met de eerste run er al ruim 15 meter uit, bleven staan in de snelst stromende stukken en vlogen er vervolgens nog eens een vrolijke 20 meter verder vandoor om dan vrolijk de boel af te breken of zichzelf te ontdoen van de weerhaakloze haak... Ach ja, het is niet anders moet je maar denken. Gelukkig heb ik er nog een paar kunnen landen die dichter bij me bleven en zich wél lieten landen.

Supermooi getekende regebogen met redelijk gave vinnen...

Verder stroomafwaarts heb ik nog een tijd bovenop de brug gestaan, daar waar de bruine forel zich 2 keer liet haken. Ook hier weer een paar regenbogen gevangen... Tenminste, gehaakt... Landen was totaal onmogelijk. Springen van de brug durfde ik niet dus dan maar de lijn slap laten vallen en hopen dat ie de vlieg kwijt zou raken.

Wimsema was intussen geheel aan het einde van het stuk gaan vissen met bijzonder veel succes. Eindelijk zat hij volop in de stijgende vissen. Zowel vlagzalmen als regenbogen bleven zijn meivlieg van de oppervlakte trekken en werden keurig onthaakt en teruggezet. Dit stuk zou ik iedereen willen adviseren te pakken als je daar bent. Hier komen de witte en de rode Traun samen en juist in die naad ligt het vaak helemaal vol. Droog of nat, het maakte allemaal geen barst uit, alles werd gepakt. Vlagzalmen waren wel wat moeilijker te pakken.

Het einde van de Witte Traun, een superstuk waar je haast van zou kunnen zeggen dat ze er gestapeld liggen...

Die avond nog snel even het bovenste stuk van de rivier, geheel stroomopwaarts, verkennen. Bijna geen water. Hier en daar een klein forelletje op heel dun water met minivliegjes. Telefoon... shit, wat nu weer? Wimsema Mobiel stond er in het scherm...
"Ja!?"
"Jelsema?"
"Ja!"
"Zou je me kunnen helpen?"
"Wat is er loos?"
"Ik heb hier een dikke aan de lijn en krijg hem er niet uit? Ik sta bij de waterval?"
"Ok, ik kom eraan!"
Opgehangen en rap de lijn ingedraaid om stroomafwaarts te lopen. Het is ook altijd hetzelfde geouwehoer met die vent. En ja hoor, op de meest onmogelijke plek heeft Wimsema weer een vis gehaakt. Dat overkwam ons die dagen wel meer; eerst aanwerpen, haken en dan pas nadenken hoe je de vis moet gaan landen... Geen goede vliegviseigenschap zullen we maar zeggen, maar ja... Hij stond op een pad dat zo'n 3 meter boven het water liep met een verticale kant naar het water toe. "Shit man, hoe gaan we die vis landen?" "Ik weet het ook niet", zei Wimsema... Ik de hengel aan de kant gegooid en via allerlei omwegen dan toch, met gevaar voor eigen benen, naar beneden geklauterd om deze vis te landen. Hij zat inmiddels ver in de backing dus vond ik het de moeite waard om naar beneden te gaan, deze moest op de foto! Na enkele heftige uitspattingen kwam de beer dan eindelijk aan de kant. Mijn God wat een vette jongen! En dan ook nog gevangen aan een maatje 16 meivlieg!!! Wimsema zei al dat ie de dikste van de pool te pakken had. Toen ik de vis zag geloofde ik hem direct... Snel onthaken, even in de handen nemen, plaatje schieten en weer terugzetten. Dit was lachen!!! Wimsema had de opa van de pool te pakken en hij kon weer veilig terug naar het bejaardentehuis, weer aanschuiven bij de avondborrel. Goed gevoel!

Zo vang je ze maar zelden, vooral op een maatje zestien meivlieg...

We hebben tot diep in het donker staan vissen en nog enkele vissen gehaakt en geland. Geweldige visserij!!! Alleen hadden we toch de Soca in Slovenie met pijn in ons hart achtergelaten... Misschien volgend jaar beter?

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.