|
De schoonheid van het vliegvissen…
in een andere wereld
Tekst en fotografie: Theo Bakelaar
"Kom me maar halen", klonk het ijzig dreigend over de luchtplaats. Er viel een ijzige stilte. Je kon een speld horen vallen. Langzaam schoven de medegedetineerden weg van L. de K. en nog geen tien seconden later stond hij daar alleen, in het midden van die kille luchtplaats.
Ondertussen kromden mijn tenen zich in m’n sportschoenen en de adrenaline begon woest door de aderen te stromen. Ik kende de gevolgen tenslotte maar al te goed.
Van alles ging er door mij heen: waren de mannen goed getraind, hadden ze de lessen goed onthouden, zouden ze koel blijven, verwondden ze hem niet teveel, ging dit weer goed aflopen? Wat een sfeer en wat een omgeving. IJzig, kil, grauw…. ja, dat was het.
Alarmbellen klonken, grijs geklede mannen stormden voorbij en stelden zich in linie op. Deuren gingen open en mede-krimi’s verdwenen snel naar hun cel. IJzige stilte heerste op de luchtplaats. Niemand mocht praten, alleen de wachtcommandant mocht het woord doen. De linie grijze broeken stond geduldig te wachten met hun zachtjes op en neer zwaaiende latten.
En toch…
Op diezelfde luchtplaats stond ik vaak in de middagpauze met een vliegenhengel een lijntje te casten en gaf een bewaker instructie, die de vliegvisfoto’s uit de gymzaal maar niet kon vergeten en dat ook wilde leren. Ook trof ik zo een gedetineerde die bij mij werkte als schoonmaker en onderhoudsman van de gymzaal. Het was G. uit Limburg. Vaak stond hij te kijken naar diezelfde plaatjes die hier aan de wand hingen.
Vooral de kleine vliegjes die onderaan de lijst zaten, trokken zijn aandacht en in verloren minuten, tijdens de koffiepauze, luisterde hij belangstellend naar de verhalen van mijn reizen. Hij was gefascineerd door dit alles en vooral het binden van die maffe, kleine creaties hield hem bezig. Hij vroeg ook voorzichtig of we tijdens een leswisseling een paar minuten konden oefenen met de vliegenhengel in de sportzaal.
Verbazingwekkend. Het duurde niet lang of hij had de werptechniek met de vliegenlat onder de knie. Sierlijk suisde hij de lijn door de lucht in de sportzaal en kon hij op meesterlijke wijze het stukje wol, aan het einde van de leader, op een A4’tje plaatsen. Hij had daar zichtbaar veel plezier in.
G. sprak nooit veel, maar ik zag aan zijn ogen dat hij meer van plan was met het geleerde. Een nieuwe interesse was geboren.
Op de fiets naar huis om een verdiend weekend te gaan vieren, dacht ik na over zijn kunnen. Wat zou zo’n kerel genieten van deze hobby zeg. Maar ja, G. zat vast. G. klaagde óók nooit, hij onderging zijn straf zoals een echte krimi dat doet. Hij wist: waar gehakt wordt vallen spaanders.
Maandagmorgen. De sportlessen riepen weer in de tent. Ik was het weekend lekker wezen peuteren in polderslootjes en kon er weer tegen. G. was al present en stond te wachten voor de gym met een geheimzinnige glimlach rond om zijn mond. "Sportmeester, kunt u hier even naar kijken als u tijd heeft?" "Tuurlijk G, vertel." Hij opende een doosje met daarin vier creaties.
"Heb ik in het weekend zitten maken, ach… zomaar uit de hand, want ik heb niet al die dingetjes die u gebruikt. Vrijdag, toen ik afgewerkt was en mocht gaan douchen, heb ik namelijk bij de badmeester wat draad uit zijn naaidoos gepikt en heb een paar van die drukknoopjes van een overhemd afgehaald, dat daar in de was lag. Daar kon ik toch mooi de oogjes van maken op dat visje."
"Toen ik terug kwam naar de vleugel ben ik even bij de werkmeester naar binnen gewipt op de werkzaal en heb ik wat ijzerdraad meegenomen om de haakjes te buigen. Er lag ook wat van dat inpakstro en allerlei troepjes die ik best kon gebruiken, dacht ik. Bij de buurman in de cel hiernaast heb ik zijn bezem wat korter gemaakt en ook zijn handvegertje, kon ik goed gebruiken voor wat haartjes."
"Tussen de deur heb ik toen de haakjes zitten buigen van dat draad en ben zomaar wat gaan fantaseren op die haakjes. Lang niet makkelijk hoor, maar wel heel erg leuk. Oh ja, en bij de crea, op het laatste uur van de vrijdag, voordat de deuren zich sloten voor het hele weekend, heb ik ook nog wat van dat glitterpapier meegenomen. Goed hè?!"
Een doosje met vier creaties...
... met inpaktstro en knoopjes van een overhemd...
... geknoopt met naaigaren...
... en ook de bezem van de buurman wat korter gemaakt.
Mooie mafketel zeg. Nog nooit een vliegje gebonden en zomaar aan de slag gegaan. Alles uit het handje ook nog. Zie het al voor me, zittend op zijn bed met dat stukje ijzer in zijn hand en een klosje garen van de badmeester, om dat vliegje in elkaar te prutsen. En het was nog oppassen geblazen ook, want het was niet toegestaan om iets scherps in de cel te hebben. Het moet allemaal een hele toer geweest zijn.
"En sportmeester, ik heb het weekend naar huis mogen bellen met moeder en heb toen gevraagd of ze langs een viswinkel wilde gaan om zo’n hengel voor mij te kopen met een lijntje en reel, net als u heeft. Hoop dat ze een goede koopt hoor, want ik wil het echt gaan proberen bij ons thuis. Over drie weken mag ik met 60 uur verlof naar huis toe en dan ga ik het proberen, zeker weten. Deze vliegjes mag u hebben hoor, ik laat mam wel een paar van die dingen kopen in de viswinkel."
November, een maand later...
G. was terug van zijn 60 uur verlof. Dol enthousiast kwamen de verhalen. Bijna alle uren had hij in het water gestaan. "Wel koud!", zoals hij zei. "Mijn laarzen waren te kort, stroomden over en al die uren in het koude water, dat viel een beetje tegen, maar het was de moeite waard zeg! Ook nog een paar baarzen gevangen! Wat een sensatie sportmeester, dat was het echt!"
Ik heb G. een stevige handdruk gegeven toen hij de bajes verliet, zijn tijd zat erop, hij mocht gaan. Weet niet of hij nog lang gevliegvist heeft, of hij ooit nog wel met die stok in zijn handen heeft staan wapperen. Ik heb hem nooit meer gezien en hij is ook niet meer teruggeweest.
Misschien is hij nooit meer gepakt met de bekende pakjes witte poeder op zijn Harley, tijdens zijn koeriersdienstjes en staat nog steeds ergens in een tropisch land op bonefish te casten, met in zijn linkerhand een glas met rietje en een parasolletje erin. Ik weet het niet. Hij heeft me wel verbaasd en het was allemaal vriendelijker dan: "Kom me maar halen…"
Cheers Theo
- terug -
|
