Stripers & Blues in the USA - deel 5

Door Theo Bakelaar

Deel 5: de allerlaatste dag om een vis te vinden én te haken. Zou die stoffige rotbril wat helderder glas hebben, of wordt het weer wazig kijken vandaag?! Eerst maar eens het weer afwachten en de radio stevig beluisteren voordat we uitvaren…

Zal die radio dan eindelijk eens wat laten horen wat we graag willen horen? Het materiaal is toe aan een stevig potje knokken...

Niemand lijkt vandaag haast te hebben... eenieder heeft de naweeën van de show in zijn benen zitten lijkt het wel. Het is de gewoonlijke vermoeidheid denk ik. Benji loopt een beetje verdwaasd door de kamer, Chuck loopt te denken over... Ja... zeg het maar, lijkt wel of hij het spoortje bijster is. Zouden de inkomsten van de show tegen gevallen zijn? Of ziet hij het weer niet zo zitten voor vandaag! Misschien vindt hij het wel super lullig dat die Hollanders nog geen vis hebben kunnen haken vanwege het slechte weer en de nog niet zo in ruime mate aanwezige vis! En Harry? Die loopt krom van de rugpijn.

Zijn oude hernia komt weer boven huppelen, hij kan maar moeilijk op en neer. Of het is de nawee van die gruwelijke dag op zee met die springende boot, of hij heeft een rare draai gemaakt en het is erin geschoten vannacht. En ikzelf dan...? Nou, ik kijk van de een naar de ander en probeer erachter te komen wat de planning is voor deze laatste dag. Ben gewoon hongerig. Ga het blauw gestreepte cane hengeltje halen uit de stalling naast mijn bedje en tuig het op, een dikke zinktip erop en de keuze vlieg zal een grote palinghuid Clouser worden voor vandaag… als we gaan.

Klassieke Clouser met een stuk palingvel aan z'n poepert!

Wel of geen staaldraad voor de vlieg? Ach, we zien wel. Mochten we in de vis komen als we gaan, en het zijn van die gemene Blues met die scherpe tandjes dan... Nou ja, simpel: vlieg weg! Jammer dan. Of toch die grote palingkneiter met die lange staart?! Vliegje is zo gewisseld, doe niet zo moeilijk man.

Ziet er wat grijs uit en er komt weer wat wind opzetten, nou niet echt de bedoeling. Pak de stok en ga langs het raam lopen in de hoop dat ze me zien banjeren, misschien zet dat ze aan tot wat meer power… Verrek... het werkt! Chuck komt naar buiten en de radio vertelde dat het redelijk bleef, dus gaan met die banaan. Yes, we gaan! Eerst worden er een 7-tal jerrycans met peut in die zuipende boot gegooid, want er is behoorlijk wat verstookt tijdens die Barendszee tocht de vorige keer. De broodjes van Wawa worden besteld en eindelijk is het dan zover. Voor alle zekerheid gaat die dikke Loomis # 11 met een knots van een sandeel ook mee, je weet maar nooit. Stel je voor dat er vis zit en je cane kan die knoeperts misschien wel niet aan!

Je weet maar nooit!

Harry gaat niet mee, hij is gebroken lijkt wel en durft de tocht op die bonkende boot niet echt aan. “Ik wil nog heel thuis komen man, stel je voor dat het begint te beuken en we zijn een 2 uurtjes uit de kust man, ga wel een beetje op de mac peuteren…” Ja… daar zit wat in.

Harry vermaakt zich wel, maar desondanks hartstikke jammer dat ie niet mee kon.

‘t Begint wat te regenen als de boot los gaat. Shit… Kijk naar de mannen, geen reactie te zien gelukkig. Eenieder denkt het zijne ervan neem ik aan, maar we gaan gelukkig niet terug. We kiezen wederom voor noordelijke richting, langs Atlantic City naar boven en dan de zee in zo recht die kan gaan. Dat wordt weer een uurtje of 2 blazen met die boot. Als de knallende golven weer over de boot gaan, vrees ik het ergste, want Chuck zal wel de eerste zijn die dan terug wil. Gelukkig blijft Benji beheerst de boot besturen om zo min mogelijk water binnen te krijgen en stopt op verschillende locaties om de vlieg te water te laten.

Helaas geen teken van leven te zien en te voelen. Vogels zijn er ook niet die ons de weg kunnen wijzen naar dat heerlijke zoute vlees met die grote bekken en blauwe strepen. De tijd begint te dringen… Het zal vroeg donker zijn met dit wat grauwe weer dus: “Lieve Heertje daarboven, help een beetje mee alstublieft!”, schiet het door mijn hoofd heen. Vreemd hè ...op zulke momenten begin je een beetje te smeken naar boven om wat hulp, zoiets van ‘Stof die rottige bril af en laat ons scherper zien’ of zulke maffe dingen en nog meer.

Uiteindelijk komt het geluidje over de lippen van Chuck: “We varen richting huis mannen en onderweg kunnen we altijd een lijntje werpen en zien wel.” Nou ja, ‘t is niet anders... we gaan terug... uit en einde verhaal deze keer. Ja ook dit moet je pikken; geen dikke kromme stokken zoals voorheen, maar: “Gewoon een dikke blank!”, zoals die grote meneer Pjotr ongetwijfeld gillend van het lachen gaat roepen. Denk dat ie deze keer dik en dik gelijk gaat krijgen. Nou ja, ben niet de laatste die het gaat ontkennen, maar gun hem die gemene lach nou niet echt hoor.

Na een mijl varen en speuren over die grote plas, zie ik plotseling een grijze wolk hangen boven het water. Vreemd, de ogen blijven zich focussen op die plek. “Hey Benji, looks like birds are working over there man!” “Yeah, looks like, let’s take a look and see…” Er gaat wat extra gas op en we knallen richting vreemde grijze wolk. Zo’n kleine 400 meter dichterbij zien we een enorme school met vogels hangen boven het wateroppervlak... Zou het zo zijn... is dit werkelijk waar... zijn dat duikende vogels daar die kilo’s met baitfish aan het verslinden zijn?! Dat betekent dat daaronder ook meer kilo’s vis aan het jagen moet zijn... Simpel toch? Of zijn het alleen scholen met baitfish en zitten daar geen grote visjes onder?!

Een prettig aangezicht dat we al veel te lang niet meer hadden gezien!

“Hey Theo... see fish jumping man!” “Yeah Benji… looks like... man oh man!” Alle gezichten klaren op en een brede glimlach hangt er onder die druipende neus van al dat zout dat er tegenaan is geklotst vandaag. Dichterbij komend gaat de motor uit en we laten ons richting vogels driften met de boot. Het lijkt of het regent boven het wateroppervlak… lijkt wel of er regendruppels op vallen... allemaal kleine spatjes. “That is bait Theo, that's rainfish,” roept Chuck. Rainfish is een klein visje dat een centimeter of 2 tot 3 groot is. Ze springen op als er op ze gejaagd wordt en het neervallen van die duizenden visjes lijkt op regen die valt. ‘t Lijken wel druppels water.

Ken ik niet… Nou ja, ‘t zal wel. Weer wat geleerd, maar nu wil ik zien wat daar allemaal gebeurt. Honderden vogels duiken wild naar beneden, hangen een paar meter boven het water en vreten als gekken.

Hommeles in de keet... Ja, daar zitten grote visjes onder!

Onbegrijpelijk wat daar gebeurde zo plotseling! Dagenlang als je al de zee op kon, zag je niets en nu leek het wel oorlog. De boot dreef de school binnen en we zagen overal vis en nog eens vis voorbij schieten. Gigantische kolken in het wateroppervlak, zilveren jagende lichamen... ‘t lag hier vol met vis. De bril was schoon, geloof me… ik kon goed kijken, heel goed, dit was allemaal vis... Hoppaaaaaaaaa!!!

De cane lag al klaar in de hand en met een rolworpje gingen de eerste meters over boord richting vis. Als een razende Roeland trok ik met de linkerhand de volgende meters van de reel... Hahaha... de lijn spoot als een speedboot door mijn vingers heen... Hangen! De rolworp was voldoende, de vis had hem al te pakken en knalde er met een takkegang vandoor. Wat het was wist ik nog niet, maar het bleef hangen en ging er als een speer vandoor. Haha, dit was vissen man, dit was sport, dit was het ultieme.

De adrenaline spoot door alle aderen heen met een snelheid die ik alleen kende van... nou ja, laat maar. Hohoho, de cane heeft een flinke ‘job to do’! Deze keer heb ik bewonderend staan kijken naar de actie van de hengel, van de top naar beneden en terug. Man oh man, wat een actie. Het is cane, dus het buigt tot in het handvat, dat kan ik je wel zeggen. De vis laat zich nog niet zien, het lijkt een eeuwigheid te duren voordat hij terugkomt.

Cane kan aan de slag en krijgt een flink portie klappen te verwerken...

De curve is werkelijk schitterend, ook bij de boot ziet het er gaaf uit als hij recht naar beneden gaat en me laat zwoegen. “Niks toelaten,” schiet het door mijn hoofd. “Test die cane nou maar eens op volle kracht... tegenhouden man, en nog eens!”

... Gaan met die banaan...

Chuck heeft het door, hij ziet in dat er iets gebeurt voor mij waar ik de hele week al over sprak, namelijk die cane hengel. Hij pakt spontaan mijn camera en begint wat platen te schieten, iets wat tussen Harry en mij zonder woorden gebeurt. Ben er blij om, nu ligt alles nog vast op beeld ook, schitterend gewoon.

De dril duurt een dikke 10 minuten en de vis geeft het dan op. Langzaam zie ik de kleur van de vis verschijnen... groenig... aha, ‘t is een Bluefish die de vlieg genomen heeft… en niet zo’n kleintje ook. Mooi formaat van een pondje of 10 komt naar de oppervlakte. Cool man... de eerste test voor de cane met een Bluefish. Het was toch een Stripers and Blues?! Uiteraard klikte ook de camera de vis op beeld met trots mag wel gezegd worden, eindelijk vis binnen.

Eindelijk, eindelijk...

Nog een paar plaatjes met de naam van de stok en dan terug naar je speeltuin vriendje en op jacht naar je hapjes daar beneden.

Imposante verorberaar.

De sportiviteit van Chuck viel op door even niet te vissen terwijl er honderden vissen langs knalden. Niet erg, want de vogels bleven duiken en vreten, dus de vis bleef hier hangen. Benji riep dat hij de vis kon uitzoeken, zo dicht kwamen ze langs de boot voorbij. Hij caste doelgericht op een grote Striper die voorbij kwam en ja hoor... bingo... die pakte gelijk zijn grote streamer. Zo te zien was het een kanjer van een vis, hij had er behoorlijk wat mee te doen, de hengel kreunde en steunde. De dril heb ik op film vastgelegd en daarna een serie platen geschoten.

Voor het uitkiezen...

Zeg nou eerlijk, is dat een vis of is dat een vis?! Kanone, dat gevaarte woog dik 25 pond schoon aan de haak. Mooie vis, puntgaaf… Pfoe… wat een kanjer zeg.

Visverslindende onderwaterfabriek.

Deze ging mee voor de komende Thanksgiving daar hij ook geen kalkoen wilde. Nou ja, dat mag hoor na al die zwoegerij op zee, echt wel. We stonden constant met drie kromme hengels aan boord. Het was los, dus gingen wij ook dik los. Af en toe was er tijd om een plaatje te maken, we hadden het echt te druk om meer te fotograferen. De dril en de cast duurde gemiddeld een klein kwartiertje met het onthaken erbij, dus reken maar uit, dat waren dus 4 vissen per uur. Het was een mix van Stripers en Blues dat daar rond knalde door die school met aasvisjes, dus de hengel kreeg ook een paar Stripers te pakken. Ook gedoopt als Striper cane... mooi zo.

Niet alleen maar Blues op de cane!

Langzaam werd het donker en we moesten terug, het was nog een dikke 2 uur knallen en we wilden nou niet echt in het complete donker terug varen. Nou, die tocht duurde ook 2 uur en was best tricky met al die boeien in het water die je pas op het laatste moment zag. Gelukkig was de wind redelijk gebleven, de golven vielen mee en we hadden rugwind op de terugweg. Er werd gebabbeld aan boord, heel veel gebabbeld op die terugweg. Dit was toch wel een pure geluksdag voor ons na die vreselijke week. Langzaam spoten de lampjes van de gokstad Atlantic City voorbij, duizenden lampjes in verschillende kleuren. Zal proberen een plaatje te schieten, weet niet of het iets wordt, dan maar naar wat streepjes kijken.

De lampjes van de gokstad.

Daar werd voor goud gegokt binnen die muren, hopende op duizenden van die groene biljetjes die ze toch nooit zouden krijgen denk ik. Hier op die donkere plas waar niemand ons nu meer zag, was dat goud wel binnen... dik binnen kun je wel zeggen. Missie geslaagd, cane ingewijd in de geheimen van het buigen tot in de nerf toe omdat er een schitterende vis aanhing met de naam Stripers & Blues, gemaakt door een Nederlander, Kees van der Hulst, kon het allemaal nog Nederlandser!

Volledig geslaagd en die mensen die daar zwetend binnen zaten hebben onze kreten niet gehoord... Nee, deze vreugdedans hebben wij met elkaar gedeeld daar op die immense grote plas water. Nee, alleen wij hebben die schitterende laatste anderhalf uur meegemaakt die de gehele week goedmaakte. Snap je dat nou nog? Een minuscuul deeltje van je gehele week werd goed gemaakt in dat anderhalf uur trillende avontuur! Zag ik dat nou goed... stond daar niet een dwaas te brullen voor die Taj Mahal, had die gozer daar de hoofdprijs gewonnen of zo?! Leek er sterk op.

Ja, daar stond een dwaas te brullen...

Op de terugweg vroeg ik me af hoe het kon zijn dat daar duizenden kleine visjes van nog geen 3 cm rondzwommen en dat dan die grote Eelskin Clouser met volle graagte genomen werd, keer op keer. Vreetlust, reactie, beweging... noem het maar?! De twee vissen die meegegaan waren voor de maaltijd werden na het fileren even grondig geïnspecteerd op de maaginhoud. Netjes gerangschikt lagen ze daar gebroederlijk naast elkaar: tientallen van die kleine Rainfish-gevalletjes. Klein, zilver... bijna niet voor te stellen dat die grote vissen daar op jagen. Maar ja, 40 van die kleine gabbertjes is toch ook een flinke hap. Vooral als je ze in een keer naar binnen kunt zuigen.

Rainfish.

Of Harry nou spijt had dat ‘t ie niet mee kon of mee geweest was, ach ik weet het niet, hij is een gouden gozer die het ons gunde, hij had zich toch wel vermaakt die dag. Jammer vond ik het wel voor hem. Van de verhalen en foto’s kan hij ook giga genieten. Er komt wel weer een volgende keer… toch?! Het brilletje was schoon vandaag op die laatste paar uurtjes van die gouden dag. Was het een teken en hulp geweest van bovenaf?! Schone glazen zijn toch wel welkom... dank daarvoor.

De schone slaper had een perfecte nacht, de cane was meegegaan het bedje in en werd lekker warm gehouden en gestreeld. Het opstaan die volgende morgen had toch iets lekkers. Alles moest gepakt gaan worden voor de terugreis naar overzee. “Jeetje, hoe krijg ik het allemaal weer mee?!”

De terugreis ging via Atlantic City, om daar nog eens even in die beroemde broodjestent een staaf van die overheerlijke Submarines naar binnen te werken. Ziet er niet uit die tent, maar alle beroemdheden uit de States zijn er geweest om na hun gokken daar een broodje te gaan eten.

Vele beroemdheden waren hier gestopt voor een broodje...

White house of Submarines heet het. Aan de wand hangen foto’s van Jerrie Lewis, Frank Sinatra ate there too… afijn ga zo maar door. Harry schoof zonder problemen een halve meter van die gevulde submarine naar binnen. “Zo... hier kunnen we het voorlopig weer mee doen,” moet hij gedacht hebben, want dat eten in het vliegtuig is toch niet naar binnen te krijgen.

Eet u smakelijk!

Nog even een rondritje door en langs de gokzalen en dan op naar Philadelphia… Einde trip, einde visverhaal, einde test van die vette mooie cane rod.

Alles in een film terugkijkend is het deze keer toch wel effe anders geweest:

• Veel wind en hoge golven die alles zomaar verpesten,
• knallende regenbuien die de sfeer nou niet bepaald veel goeds brachten,
• een geweldige gave show wederom, die veel goedmaakte,
• maffe gekke stuntjes uitgehaald die er gewoon bijhoren,
• een tik op de neus krijgen omdat alles effe anders verliep,
• erop gewezen worden dat vissen er niet zomaar aan gaan hangen,
• weer uren dvd-genot van vette films over onze hobby mee terug,
• met een hele fijne gabber weggeweest - goud waard,
• toch de beloning gekregen op de laatste dag... thank you Lord,
• en vooral: schone brillenglazen... ze zijn zo belangrijk!

En jullie allen: weer bedankt voor het lezen van deze misschien wat uitgebreide verhalen over ‘Stripers & Blues’. Ennn, nog even om het niet af te leren en terug te kijken... zomaar... nog even die schoonheden daar op die grote, ontzettende grote plas:

Chuckie Duckie met zijn schoonheid.

Benjamin de Skipper.

Nahijgende cane met woeste rover...

Cheers en bedankt!

- terug -