Stripers & Blues in the USA - deel 4

Door Theo Bakelaar

De show, vliegbindende mensen, mooie vliegen, nieuwe dvd’s... ach, gewoon gezellige sfeer. Banket met leuke dingetjes en prijsjes... afijn... leerzame boel. Het programmablad had een leuk tintje in petto voor die gekke Nederlander en Zweden was goed vertegenwoordigd met 10 binders.

Vette Nederlander op de cover, of beter: Nederlander met vette vis!

Goedenmorgen allen, we zijn vroeg op om een aanhangwagen vol te krijgen en naar de show te brengen. Het is 2 uurtjes rijden naar Somerset en Chuck wil er op tijd zijn om alles gereed te maken. Er moet veel opgezet worden: kabels voor de stroom, naamborden boven de bindtafels, standhouders moeten verzorgd worden, kamers geregeld worden en ga zo maar door. Benjamin, de zoon, zal waarschijnlijk wel willen gaan vissen en Pa is het daar niet bepaald mee eens. Er moet veel gedaan worden en wij zijn geen loopjongens van hem... Gevolg is een bak ruzie in huize Furimsky die nogal hoog oploopt. Chuck en ik rijden samen naar de show toe dus ik mag een behoorlijke tijd naar hem luisteren... spuiten van al de ongenoegens…

De hal van de show is groot en de aankleders van het hotel zijn al druk bezig met de tafels te decoreren. Het is nog een lege boel daar en ziet er onvriendelijk kaal uit. De standhouders komen een voor een binnendruppelen met karren vol materiaal. Er worden handjes geschud en spontaan gaan de ‘hugs’ over en weer. Er wordt stevig bijgebabbeld en nieuwe dingen geshowd, het sfeertje is er weer. De opbouw gaat beginnen, iedereen sjouwt als een bezetene met zijn spulletjes.

Druk bezig om alles zo snel mogelijk gereed te hebben voor de vele bezoekers...

Er komen deze keer weer een kleine honderd binders van all over the world. Eigenlijk giga hoe Chuck ze allemaal weer bij elkaar krijgt, eigenlijk een beetje zoiets als de Flyfair van vroeger, maar dan iets groter en meer. Klinkende namen zijn weer present, men wil deze show niet missen. De stands worden opgezet en de geintjes vliegen over en weer, maffe nieuwe creaties komen op de tafel, nieuwe handel is er ook weer voldoende, de verkoop zal wel weer lekker lopen.

...Maar er is natuurlijk altijd wel even een momentje om gekkigheid uit te halen!

Hele echte Mink bontjassen liggen voor nog geen 20 euro te koop, man hier kun je meer dan duizend Muddlers van maken. Geen geld, maar hoe krijg je het mee?! De man met zijn tubing zet een enorme steenvlieg op een boomstronk op tafel, alles opgebouwd met die tubing, de echte tubing die body heeft. Nou, die gaat mee die tubing... hier maar slecht te krijgen en de zeevliegen die ermee gemaakt zijn, zijn dodelijk.

Prachtige creatie, haast geheel gebonden met tubing-materiaal.

Onze Harry heeft als specialiteit dit weekend zijn befaamde Hopper-patroon die erin gaat als koek bij onze Yankees. Ik moet zeggen, ze zien er ook wel heel fraai uit en drijven hoog op het water. De vette bruine forellen in de Big Horn hebben er dit jaar behoorlijke piercings aan over gehouden. En dan die nieuwe pootjes en bodies van Cleas Johansson uit Zweden... man... fenomenaal mooi en levensecht. Indrukwekkend. De vragende blikken aan tafel bij buurman Harry om een vlieg is groot en de camera’s klikken voortdurend.

'Hopper-Harry' presenteert dé snack voor dikke forellen en die ondermeer op de Big Horn voor vele piercings heeft gezorgd.

Johan Klingberg heeft met zijn binden en dvd’s ook veel bekijks, de mensen staan de woorden uit zijn mond te trekken. Ze hangen over de tafel en willen niets missen. Alleen schrok hij zich het apezuur toen die gek achter hem stond en een pluk face skin mee wilde pakken. Zweden zijn over het algemeen heel bescheiden, babbelen niet zoveel, je moet ze over de streep trekken.

Plukje Zweedse face skin...

Bob Popovics was ook weer van de partij en had veel aandacht van het publiek... hij heeft altijd wel wat nieuwe zoutwatervliegen voor de mensen. Ja... de show wordt nu eenmaal aan de oostkust gegeven van New Jersey en dat is allemaal zoutwatergebeuren... Stripers… de God van de vis hier.

Zoutwatervliegen-goeroe Bob Popovics...

Hij is een van de grootheden op dit gebied en toch heel bescheiden in zijn doen en laten. Wil altijd wel wat nieuwe ideetjes opdoen en hij koopt werkelijk alles wat met een Striper te maken heeft. Hij kon het dan ook niet laten om twee van die mooie glascreaties te kopen die ik meegenomen had vanuit Nederland. Een Striper en een glas garnaal....je weet wel ons 1000 graden verhaal op flyfever onlangs.

... Met glazen creaties van Hollandsche bodem.

Met leer werden er weer creaties gebonden voor de zoutwatervisserij om van te smullen, deze zijn goed in te zetten als die horde baitfish weer verschijnt in die wateren daar. Denk dat onze roofblei er ook niet vies van is. Heel simpel te maken trouwens.

En wat te denken van al die nieuwe dvd’s die weer uit gebracht zijn....om van te smullen.

Vooral die van Connect en Tapam a flyfishing journey verdwenen in de tas voor thuis. Hele gave films, grote aanrader. En dan al die nieuwe boeken die verschenen waren… Man, het is om van te kwijlen. En de tas is toch al niet zo groot... pfffff.

De flyplate met een vlieg van een aantal binders zag er ook weer fraai uit en voor een dollar kon je de gelukkige bezitter worden als je naam uit het rad van avontuur kwam rollen aan het einde van de show.

Enkele binders houden de hoeden erin als hoofddeksel. Heeft wel iets, lekker smaakvol zoals we ze van de oudere verhalen en boekjes kennen. ‘t Zijn van die figuren waar je altijd even aan de tafel blijft staan om te kijken wat hij allemaal in elkaar prutst. Mooie kerel, altijd vol verhalen.

Mysterieuze hoge hoed achter de klem.

De eerste dag is voorbij, veel bezoekers geweest en velen van hen zullen morgen wel weer verschijnen op de show. Het zijn die lekkere vliegvisfanaten die je een heel weekend ziet. Lekker douchen, borreltje in de bar en vanavond staat een gezamenlijk banket op het programma. D’r is altijd wel iets wat extra gedaan gaat worden. De binders die van overzee aanwezig zijn, worden weer voorgesteld aan het publiek wat aanwezig is. Het altijd en eeuwige presentje zal weer uitgereikt worden aan de overzeese mannen, wat deze keer een gave grote kalender was. Er is een pot met vissnoepjes die voor een dollar geraden kan worden qua aantal en de prijs daarvoor is een complete TFO-hengel met reel en lijn. Ga er maar eens aanstaan, hoeveel van die krengen zitten er in die pot???

Gokje wagen voor een prachtige prijs en ten bate van een goed doel.

Ach waarom ook niet... Doe 3 keer mee en gok maar een eind raak... Vooruit, 1844 dan. De laatste keer man. De tafels staan rijkelijk gedekt en het eten is aan het buffet weg te halen voor de hongerige magen, alles in stijl. Ziet er gelikt uit allemaal.

Alles tot in de puntjes verzorgd.

In echte, helemaal Amerikaanse outfit opent Chuck het diner met een speech, kijk vooral naar zijn broekriem... hahaha... een echte zilveren Striper als gesp.

Presenteren in stijl...

En dan die gave schoentjes die hij daaronder droeg… Nou ja, ik loop met een batik rond, maar dit slaat alles. Nou ja, ik wil ze jullie niet onthouden hoor... Hier komen ze… Cool hè?

... Uiteraard gecompleteerd met een paar US-shoes.

Moet zeggen dat de hap erin ging als koek en behoorlijk uitgebreid was, de wijn vloeide rijkelijk en de humor spoot er behoorlijk vanaf.

O ja, die twee waren net een paar weken daarvoor getrouwd door Gary Borger... die is buiten zijn vliegviscarrière ook dominee, leuk om te weten toch?! Dus de moppen vlogen over de tafel kun je wel begrijpen. Zij werkt voor Chuck op het kantoor der bindshows. In dat pikzwarte haar hingen ook nog een paar vette saddle hackles, genoeg voor een stuk of 20 droge vliegjes.

“En dan de uitslag van de snoeppot ladies and gentlemen,” klonk het door de speaker. Een grote vette brief werd geopend en wat denk je? Iemand heeft op twee visjes na het juiste aantal geraden en die persoon komt uit the Netherlands! Het aantal was 1842 en ik had zelf de derde keer 1844 ingevuld. Daar Harry niet mee mocht doen, bleef er maar 1 Nederlander over en dat was (hihihi) Ikke. Ja hoor, de vette hengel gaat mee naar huis, leuke prijs dacht ik zo.

De laatste dag breekt aan en zoals het altijd gaat vertrekken de mensen wat eerder dan de dag ervoor. Tijd om op te ruimen, kost veel tijd. Nog even een rondje maken en afscheid nemen van de gabbers. De kerstballen met vliegen zijn aantrekkelijk, maar die blijven maar mooi in zijn eigen huisje hangen, geen plaats om het mee te nemen naar huis... Pffff... vrolijk kunstvliegen-Kerstfeest dan maar.

Vrolijk kunstvliegen-Kerstfeest!

Dag allemaal dan maar... tot volgend jaar. Dag vliegbindshow... misschien ook tot volgend jaar… Dag mooie, kleurrijke vliegjes... Dag half Bunkertje... misschien hang je ook nog eens aan mijn leadertje en bijt daar zo’ n groot visje in?

Half-fabrikaat...

De weersvoorspelling voor morgen lijkt vrij gunstig, brult de radio in de auto op de terugweg naar Ocean City. “Hey Chuck… tomorrow our last day fishing, let’s hook them man tomorrow!” “Yeah man....let’s do that, it’s your last chance to do it man.” “Yeah man... let’s keep our fingers crossed for tomorrow man…”

Zou het zo mogen zijn morgen? Zou de wind weg zijn? Zou de regen ons met rust laten morgen? Zou die cane nou eindelijk eens getest kunnen worden? We zien het morgen wel... Zal die brillenglazen vanavond maar eens extra goed schoonmaken en een klein gebedje doen naar onze grote vriend daarboven. Zie jullie morgen mannen... Ik ga pitten en dromen van mijn mooie vrouwen thuis...

Cheers,
Theo

- terug -