Stripers & Blues in the USA - deel 3

Door Theo Bakelaar

Rond 07.00 uur wakker, snel kijken naar buiten... Toch maar vissen, ontbijtje halen en wegwezen. Bij Wawa de broodjes voor de lunch halen en pleite. Donker en grauw weer... brrrr.

Werkeloos in het oog.

Iedereen kijkt benauwd naar de lucht. Grijs en nog eens grijs en een gure wind blaast lustig over de baai. We zijn met z’n viertjes en gaan het proberen. Benji is de skipper vandaag en die moet altijd scoren, hij komt niet graag terug om te zeggen tegen Pa dat er niets gevangen is. Onze gast is Gary Borger die afgelopen jaar zo genoot van de visserij, anders dan zijn rivieren.

Deze keer had hij goede voorzorgsmaatregelen genomen door wat pillen aan te schaffen tegen zeeziekte zodat hij de vissen niet hoefde te voeren met de hap van de vorige avond. Jammer, dan hebben we niemand die de chumt voor ons. Het getij gaat eruit en de wind staat naar het vaste land... alles precies verkeerd, alles tegen elkaar in… Je raadt het al... hoge golven en niet zo’n beetje ook.

Alles precies verkeerd...

Hij kiest de noordelijke richting op, zoeken of de vis daar aangekomen is. Langzaam verdwijnt de kust van Atlantic City en de snelheid van de boot is gelijk aan het wandelen van een volgepakte vliegvisser die naar z’n stek gaat. Langzaam dus, heel langzaam. De golven jekkeren over de boot heen, hij schept regelmatig een schuimkop mee die naar binnen komt. Alles rammelt in dat bootje, vasthouden aan de relingen is een vereiste. Het begint nog te regenen ook, de wind steekt nog wat meer op hoe verder we uit de kust gaan.

Dit is nou allemaal bepaald niet leuk meer. We hebben nog geen hengel aangeraakt en varen al een dik anderhalf uur. Benji heeft het door en doet alsof er hier wel een stoot met vis moet liggen en we beginnen met vissen. De zinklijnen gaan recht naar beneden, want daar zou het moeten gebeuren... bijna onmogelijk om te werpen en het terugvissen gaat ook al heel moeilijk. Je hebt eigenlijk nog een andere hand erbij nodig om je vast te houden. Shit… dit is eigenlijk geen vissen meer.

Gary heeft niet eens zijn hengel gepakt en kijkt toe hoe wij tegen beter weten in bezig zijn. Geen vogel te zien in dit barre weer en er is ook geen baitfish te ontdekken. Weerstand... Hey ho! Een vette krab komt boven. Hij heeft de vlieg vast alsof of hij in jaren niet gegeten heeft. Loslaten ho maar en hij heeft zijn huis nog meegenomen ook... Heremietkrab heet dit geloof ik en moet nog bijzonder smaken ook. Volgens Benji eentje die behoorlijk van afmeting is ook, ongelofelijk dat ie past in die schelp.

Best krab in die Heremietvilla...

De wind steekt nog meer op, de golven worden ‘prettiger’, wat hoger en lastiger. Een of andere vette bruine krab heeft het ook voorzien op mijn vette palingvlieg. Dat doet de deur dicht voor Benji en we vertrekken richting aanlegsteiger. De bal met vogels die we plotseling zien is reden om te gaan kijken en zien grote bunkers die door een aantal van die vogels verslonden worden. Een enkele vogel is te schrokkerig en de vis blijft in zijn keel steken. Hij heeft het er zo moeilijk mee dat de kop gaat hangen en waarschijnlijk stikt hij in deze vis. We zien de vogel dan ook even later levenloos in het water hangen. Er valt hier niets te redden, we kunnen niet eens in de buurt komen bij hem.

De regen begint te vallen en het wordt steeds onprettiger. We gaan onverricht naar huis toe en het ‘bankhangen’ zal een vervolg gaan krijgen. Het toestel is door de zoutwatergolven bijna niet uit de tas geweest, een fotoloze tocht kun je zeggen. De lange slanke paling Sandeel ligt op de bodem van de boot te wachten om met zoetwater afgespoeld te kunnen worden. Geen verwoestende aanval heeft hij behoeven doorstaan vandaag. Vandaag niet, gisteren ook al niet en als het zo doorgaat zie ik hem niet snel meer verdwijnen in zo’n vreetgraag gat van een vette 15-ponder.

Eelskin lookin' for big and hungry predators!

Wedden dat er nu een Nederlander zal lachen bij het aanblik van deze zeiknatte visloze trip! Kan me allemaal niet schelen, een warme douche en de Uggs aan en op de bank… Hmmmmm… klinkt goed. Gary duikt terug naar zijn hotelletje en zou in de avond opgepikt worden door ons om naar de plaatselijke club te gaan dat een jaarlijkse traditie is geworden. Hij heeft zijn deel 2 van zijn boekenreeks klaar ter presentatie en kan ze dus signeren voor de liefhebber.

Signeersessie door Gary.

De avond begint met het opstaan en met de hand op het hart trouw zweren aan de USA… bla bla bla... Nou ja, dat zijn we gewend… Hoezo rode Russische duivels... bla bla. Het boek Reading Waters is trouwens best interessant en de boeken vlogen dan ook over de tafel.

Lekker lezen over lezen in de gloednieuwe Reading Waters.

De volgende nieuwe dag was gelijk aan de vorige: veel wind, veel regen en dus geen boottochtje. Het ging wel een beetje kriebelen onder de huid, was dit toch echt niet gewend. Denk dat we altijd een beetje veel verwend zijn geweest als we hier waren. Maar dit was totaal anders, helemaal anders. Nog geen vis gehaakt, geen kans op een vette vis vanwege het weer. Daar stond die glimmende cane te wachten op een potje gymnastiek van rek-, strek- en buigbewegingen... Niks hoor, noppes, nada en nog eens niks.

Toch lastig om je hier allemaal bij neer te leggen, is wel de andere kant van hoe het hier altijd kon gaan. Altijd vol in de vis. Stellen we ons niet vaak teveel voor van een reisje met de vliegenlat ? Moet er altijd iets aan gaan hangen? Bang om niet te scoren? Zakt de sfeer en stemming onmiddellijk naar puntje nul? Gaan we nog harder lopen en zoeken naar…?

De fiets wordt uit de garage gehaald en de regenkleding gaat aan om eens te gaan proberen aan het strand. Daar liggen van die schitterende blokken steen dat ze een dam of jettie noemen, vandaar af vissen en kijken of dat iets oplevert. De golven rollen hier met geweld tegen die stenen aan en slijpen vette kuilen in de zandbodem. Hier had Benji zijn grootste Striper ooit gevangen. Die grote vissen zijn vaak lui en gaan in die uitgesleten kuilen liggen wachten op die grotere Mullets die langs de blokken schuifelen voor wat voedsel.

Regen beukt op de capuchon en de blokken zijn spekglad. De golven rollen langs de pier met woest geweld. We vissen beiden een aantal blokkendammen af zonder enig resultaat en keren gruwelijk nat terug naar huis... wederom een grote zeperd. De Japanner moet het die avond dan maar goedmaken met een overheerlijke hap. Nou, dat deed die beste meneer. De gelukskoekies voorspelden meer dan dat er in werkelijkheid gebeurde… ook dat geloof zakte een stuk naar beneden.

Daar de shops dag en nacht open waren daar, werd de dollarshop nog even uitgeplozen voor de komende Sinterklaas van de kleine meiden. En daar de dollar toch gunstig stond, werden de schetenkussens, glow in the dark-armbandjes, opmaakspulletjes en allerlei maffe cadeautjes ingeladen en maar hopen dat het allemaal weer zou passen in de grote tas.

Spending places all over the place...

Heb je ooit die filmopnames wel eens gezien van de Barends zee met die kreeftenkooien? Nou dat was wat er de volgende dag gebeurde... 7 uur lang heen en weer gegooid worden op zee met hagel... Ja, echt hagel in je gezicht, striemende regen en zakken vol met water. Zelfs de gekochte broodjes voor de lunch konden niet eens tevoorschijn gehaald worden, of je moest zin hebben in een handje vol met kleffe natte zooi. Waar moest je jezelf eigenlijk aan vasthouden om staande te blijven?! Goed dat pa Chuck niet mee was gegaan hihihi. Die had genoeg te doen voor de show. Volgens mij had die er heel weinig vertrouwen in allemaal.

Harry stond met een gezicht dat onweer voorspelde en steeds maar weer zijn zakken legen die voor behoorlijk wat wateroverlast zorgde. Gary stond als een ijzeren standbeeld vastgeklemd aan de nikkelen reling, geen spier bewoog in zijn gezicht. Stond te kijken naar hem als er weer een golf water over hem heen ging... Zelden iemand met zo’n strak gezicht zien staan. Als een Vietnam-veteraan stond hij daar, onbeweeglijk. Benji had genoeg aan die stuurknuppel van dat bootje, hij vertrok geen spier op zijn gezicht, hij wilde gewoon scoren tegen beter weten in.

En ik...? Ach... ben wel wat gewend, maar erg prettig was het niet allemaal. De handjes moesten regelmatig losgeschud worden om geen kramp te krijgen van het vasthouden van die reling. Verkleumd was het allemaal en de vingers stonden krom zoals ik de hengel wenste... in een grote kromme bocht. Niet echt leuk, maar wilde ikzelf ook niet graag scoren?

Mooi niks van dit alles…

De hengel was nog steeds niet gedoopt als Striper killer... De vliegen waren nat, maar niet van het zwemmen op 10 meter diepte… De lunchpakketjes zaten nog onaangeraakt in de lunchbox en de verlangens naar vaste grond onder de voeten werd toch wel iets groter…

Door die bril die zo stoffig aan dat paaltje op dat strand hing, was toch al niets te zien. En nu zeker niet meer met al die zoutladingen eroverheen van de gehele dag. Hoorde ik het nou goed… lachte dat kreng alweer?! Die rotbril...

Hij lacht alweer, nog steeds... Hoe lang gaat ie dit volhouden?

Of was het die vrolijke lach van een zekere meneer Pjotr ergens 6000 mijl van deze plaats vandaan?! De lach dat zijn wensen en verlangens steeds dichterbij kwamen: eindelijk eens BLANKEN door meneer T.!

Of ik nou echt kon slapen vanavond? Pfffff... zou het niet weten, de grond draaide nog steeds onder mijn voeten... Ach, morgen vertrekken we naar de beurs voor 3 dagen en dan is er vast wel weer iets te beleven. Hierover... ‘Awel’, lees dat maar in de volgende story…

Cheers van natte Theo.

- terug -