Stripers & Blues in the USA - deel 2

Door Theo Bakelaar

Terug van Island Beach State Park in Ocean City, shoppen op terugweg, dikke streamers cadeau, hair extensions gaat slow down, zee blijft ruig, shoppen op Cape May, toch nog even de zee op… Ach, we zien wel, gewoon aankloten dan maar. ‘Rust bij de stukken’, zouden ze in dienst zeggen.

Da's nog 'n een assortimentje!

Het blijft waaien aan het strand van State Park, dus teruggaan was de beste optie daar het vissen wel vergeten kon worden. Jammer, want de vissen waren hier wel aanwezig volgens de berichten. Ze waren op weg naar beneden richting Ocean City en zouden daar in een paar dagen moeten zijn. Het luistert allemaal vrij nauwgezet. De baitfish trekt naar warmere oorden en de vis volgt ze op hun weg. Simpel toch?! Dat is de wet van de natuur... mooi hè, en logisch. Na het afscheid van de mannen van het clubje worden er een paar grote streamers in mijn handen gedrukt met de opmerking dat dit dé beste zijn als de grote bunkers aanwezig zijn. Zien er inderdaad fishy uit en groot. Nou zijn die Bunkers wel groot, maar om dit te werpen?! Het is met een zinklijn best goed te doen. Altijd de moeite waard om te proberen, ga ze zeker inzetten als het weer het toelaat.

Mega-rakkers...

Onderweg zien we de grote shopping winkels liggen en besluiten om nog even te kijken of er iets te scoren is. Aha… we zien een bordje op de deur van een winkel alwaar de veren al met 20 % korting worden aangeboden. De hype van die veren die een enorme aanloop hebben gehad in de States, is al op zijn retour. We kunnen nu zachtjes aan onze skinnen weer op normale manier gaan kopen straks, zonder dat ze in de haarwinkels verdwijnen voor die maffe rage die er heerst. Belachelijke prijzen werden er geboden op de sites voor een paar van die lange saddles. Het liep op tot 900 dollar per skin…

Het liep op tot 900 dollar per skin.

Ze hadden werkelijk alles op het gebied van haar in die winkel zeg... zelfs die kale knikker kon versierd worden met een mooie blonde haardos... Effe passen of er wat meer uitstraling was voor ome Theo. Cool man... “Hey Chuck, what do think about this?!” “Like it man, looks good... like you now hahaha!”

“Like it man, looks good... like you now hahaha!”

Er lagen zakken met streamerhaar die onmiddellijk in beslag genomen werd, dat haar was wel een meter lang en kon mooi op de haak voor vette streamers. Weer meer zooi mee naar huis natuurlijk, maar voor die 2 $ kon ik het echt niet laten liggen. We wippen thuis in O.C. nog even snel naar het strand... Bah... golven en nog eens golven. Forget it, hier valt niks te doen met de boot, je komt niet eens door de branding bij de uitlaat.

Forget it, hier valt niks te doen met de boot...

Het wordt dus gewoon ‘bankhangen’ zoals Harry pleegt te zeggen, lekker spelen met de nieuwe aangeschafte spulletjes en een beetje spelen met de computer of wat vliegjes binden voor de komende strijd! Van het ene komt het andere natuurlijk, de streamerharen worden getest als gave snor die toch wel zeer indrukwekkend overkomt. “Hey Har, zo ga ik vissen morgen man....cool hè?” “Gestoord man… compleet gestoord…”

“Hey Har, zo ga ik vissen morgen man....cool hè?”

‘t Is pas zondag dus we hebben nog ruim de tijd deze week om te vissen, zo luidt de goeddoener. De TV met zijn weerbericht geeft echter niet bepaald vrolijk nieuws door en de stemming van Chuck wordt er nou niet veel vrolijker van. Het blijft de komende dagen waaien, veel wind. De voorbereidingen voor de show worden dan maar eens voor de zesde keer doorgenomen en wij spelen met het streamerhaar dat we zojuist rijker zijn geworden. De vliegen die gemaakt worden zijn indrukwekkend groot... Oei... als dat nog maar te werpen is, ze zien er fraai uit. Ook de Viking die even later met een luide kreet de kamer binnen komt stormen doet het bloed in de aderen stollen bij Chuck en zijn vrouw. Vond het wel een leuk geintje, alleen hoe krijg je die koffie nou van het plafond af?

Daar schrik je je toch helemaal wezenloos van?

De TV staat aan en geeft het weeroverzicht voor de komende twee dagen, de voorspellingen zijn nou niet echt lekker. Ja, wat nu? Lijkt wel of het met de uren die verstrijken verandert. Zondagavond en weinig te doen, dus dan maar die TV-kast aanhouden en de wedstrijden van de dag bekijken en vroeg naar de kooi toe.

Maandag, 3e dag van onze aanwezigheid in de ‘U naait hem Steeds’

Weertje ziet er zonnig uit bij het opstaan, wederom redelijk op tijd zullen we maar zeggen. Niet dat ik zo’n vroege vogel ben, maar rond de klok van zessen gaf toch aan dat het ritme er nog niet bepaald was. Een paar knallende donuts en een kop goeie sterke koffie zou niet weg zijn. Even snel de fiets op en naar de zee kijken of er iets mogelijk was. Niet echt dus, maar de wind stond vanaf zee en daarom zouden de kanalen in het swampie-gebied moeten kunnen en werd de Cane hengel maar eens opgetuigd om die eens te gaan dopen tot echte vishengel.

Eindelijk... de cane kan gedoopt worden...

Er zouden geen schollen meer zijn rond deze tijd, maar waarschijnlijk konden we zoeken naar die overheerlijk kleine baarzen. Een welkome afwisseling voor de maaltijden. Snel naar de botensteiger en de kleine boot optuigen voor een bezoekje aan het swamp-gebied. Een smalle, met conehead getooide streamer moet toch wel heel aantrekkelijk zijn voor die kleine rakkers.

... hopend op een snel zuchtende en krakende stok.

Oei... de visvinder gaf helemaal niets aan dat er enig leven daar beneden aanwezig was… Nou ja, dan toch maar casten en hopen dat we tijdens de drift iets kunnen haken. De zon staat er lekker op los te branden, de hengel cast als een tierelier... ben vol verwachting. Gossie, die hengel cast écht lekker, ligt ook heerlijk in de hand en is natuurlijk wat zwaarder dan zo’n carbon stokkie. Ga d’r alsmaar meer verliefd op worden.

Jeetje, stel je voor dat het weer een gunstige wending gaat nemen en we op zee in een school van die vreetgrage lappen terechtkomen… Keesje ongeduld kan maar slecht wachten hoor. Een onverwachte vasthouden van de lijn haalt me meteen weer bij de les! Inderdaad het komt met weerstand naar boven en een vervaarlijke Blue Crab heeft de streamer met overtuiging vast en wil deze ook echt niet meer loslaten. Goh... had dat moment van pakken wel eens willen zien daar onder water, volgens mij is hij er keihard op afgeschoten en Hoppa, d’r boven op.

Klemvast...

Hij wil hem echt niet meer loslaten ook, d’r zit echt veel kracht in die schaar zeg. Chuck roept na de lachpartij dat deze soort krabben heel smaakvol is, dus dat ik er nog een paar moet haken hahaha. De andere klauw krijgt mijn zinklijn te pakken en wil die dus ook niet meer loslaten. Oei, die knippen ze gemakkelijk door als je niet oppast. Hij laat los en boort nu met grof geweld die schaar in het kurk van mijn nieuwe cane.

... Over tot de aanval op het kurk.

“Har, kom eens effe helpen man, nou is het genoeg geweest met die rakker, effe een paar platen schieten en los met die handel!” De camera klikt er lustig op los, maar meneer wil niet loslaten. Echter na flink toegesproken te zijn door ome Harry laat hij verschrikt los. Theo blijft lustig door fotograferen en ziet plotseling die klotekrab met een sprong omhoog komen naar mijn klikklak machine. Spring omhoog, kijk door dat venstertje en had niet gezien dat Harry de leader vast had en die omhoog trok... “Kanone Har… schrik me wezenloos man.....eikeltje.” De boot ligt natuurlijk plat van het lachen.

Twee uurtjes vliegen voorbij zonder enig resultaat verder. “Terug mannen en weer opnieuw Bankhangen,” brult Harry. Langs de giga huisjes aan het water op de terug weg nog even bij vriendje van Chuck langs. Aha, onze plastic doosjes verkopende man blijkt thuis te zijn en op zijn bootje aan het werken. Ai, ai, verdiend met die doosjes verkopen aan allerlei bedrijven, doet ‘t ie goed zeg.

Speelgoed voor de deur...

Ach ja, je woont aan het water en je wilt een beetje spelevaren met je bootje. Ach, waarom ook niet?! Nou ik kan je verzekeren dat je met deze prauw echt wel de zee op had gekund zonder dat je nat werd of door elkaar geramd zou worden. Toch maar eens een keertje vragen, gewoon brutaal zijn toch?!

... verdiend met doosjes verkopen.

Dan de dag maar verder invullen met een ritje naar Cap May en genieten van een beetje cultuur die daar nog zou zijn. Viel niet tegen moet ik toegeven, leuk oud stadje met schitterende oude huizen en gave auto’s.

Back in the old days.

Dat de centen daar zaten bleek ook wel op de terugweg naar huis toe... kilometers lange weg door straten met peperdure huizen. De oude scheepsbel in het stadje gaf aan dat dit stukje landtong al reeds lang bestond en bewoond was geweest.

Oude man met oude scheepsbel.

Janet had wederom een prettige maaltijd in elkaar gefrutseld, de zitting van de bank werd gloeiend heet die avond van het hangen erop. Morgen... ja, morgen zouden we toch de zee op duiken en de jacht gaan openen. Hoe dan ook, weer of geen weer. Onder de vette lappen liggend dacht ik aan die rotbril aan die palen op het strand... Zachtjes fluisterde hij dat ik de brillenglazen maar eens moest gaan poetsen voor morgen.

Wat bedoelt die bril toch?!

Trusten en Cheers.
Theo

- terug -