Seizoen ‘09, vijf terugblikjes… (deel 5 - slot, snik...)

Tekst en fotografie door Jelle Westerhuis

Nieuwe plannen…

Stiekem hadden we ons in het vooruitzicht gesteld dat we naar Finnmark zouden gaan, weliswaar afhankelijk van de lopende werkzaamheden. Een week voor het daadwerkelijke moment hebben we beslist: we doen het! Vliegtickets online boeken en gaan met die banaan.

Het werd een meer dan onvergetelijke tijd... al was het alleen al vanwege de start van het avontuur: de hengels vertrokken richting het zuiden terwijl wij wel degelijk richting het hoge noorden gingen... Slechts een klein, maar toch niet geheel onbelangrijk verschil.

De één komt thuis, de ander voor vakantie... en dan ook nog zonder hengels. Het voelt wel een beetje heel erg bloot. Onze hengels lagen inmiddels onder de zon in Alicante, Spanje...

Aangekomen raap je dan, zonder hengels (damn!), je moed bij elkaar en maak je er maar het beste van… ook een zinnige kunst waarop ik lang heb moeten studeren. Aangekomen in Alta zijn we maar gaan rijden met de gedane belofte in het achterhoofd dat de hengels spoedig zouden aankomen. We troffen een paar prachtige rivieren, voor Wimsema een reünie, voor mij een maagdelijk aanzien.

Eén van beste uitzichten voor de ruitenwissers. Ik viel van de ene in de andere verbazing... dit is werkelijk een andere, ronduit heerlijk ‘back to basic’ wereld.

Terwijl ik nog voornamelijk verbaasd werd door deze nieuwe ervaring, had Wimsema in mijn beleving alleen maar het woord zalm door z’n hoofd denderen. Hij liet me weliswaar vrolijk genieten van al het nieuws, echter de zachte druk naar zalm zoeken ging gestaag door. We maakten vele kilometers met ons huis op wielen, op zoek naar water waarin zalm zou moeten huizen.

De eerste, serieuze rivier die we zouden gaan bevissen was voor mij de ultieme ervaring, ondanks dat er geen vis gehaakt werd, laat staan gezien. We moesten een knap eind inhiken en de terugweg werd door de invallende nacht bemoeilijkt: oriëntatiepunten verdwenen met de zon achter de bergen. Overnachten aan de rivier was praktisch gezien nog de enige overgebleven optie.

Je parkeert dan je camper, raapt je zooi bijeen en gaat lopen, een kilometer of drie, dwars door de bush, er is totaal geen pad te vinden. Je doorkruist enkel een keer of dertig de van rendieren vergeven keutelpaden en dan hoop je maar op het juiste punt aan te komen. Even voelde ik me weer padvinder, maar dan wel zonder kaart en kompas...

Het meest fantastische moment heb ik dan ook hier aan deze waterkant beleefd, grotendeels al beschreven in deel I van dit vijfluik. De wereld om mij heen viel compleet weg en beperkte zich slechts tot de paar lullige vierkante meters waarop ik toen leefde.

Ik beleefde een plotselinge intensiteit die me meer dan gelukkig maakte. Een chaotische, verknipte wereld maakte in één keer plaats voor een absoluut nulmoment, waarin oneerlijkheid en hypocrisie een tolerantiefactor van nul kenden en daar word ik heel erg gelukkig van…

’s Ochtends kijk je dan door je vermoeide en knijpende luikjes naar bovenstaand tafereel… Het komt overeen met het beste moment, uit je fijnste vakantie dat je alleen maar met jezelf kunt delen. De energie had je nog niet eerder zo voelen vloeien door je lichaam.

De volgende ochtend trokken we, weliswaar zonder vis, toch zeer tevreden terug naar onze villa op wielen. Het was een ervaring geweest die me meer dan wat dan ook energie gaf en het gevoel gaf dat ik leefde. Een spontane lach op m'n gezicht kreeg ik daarvan, in eerste instantie niet wetende waar die vandaan kwam...

We trokken door met ons mobiele huis en kwamen in het 'walhalla'. Eindelijk en voor het eerst in teveel jaren ‘klooien’ troffen we een plek waar we op maagdelijke wijze konden experimenteren op Atlantische zalm! Een zeer bijzonder moment.

En dan te bedenken dat ik nog met een lullig zesje in handen stond en in de veronderstelling was dat ik met een nog lulliger klinkhammertje een forelletje zou kunnen plagen... Wat heb ik me ongelooflijk dom gevoeld. Dit is gewoon regelrecht zalmwater. Wimsema was ondertussen al een paar paden verder...

Met m’n kl*terige klinkhammertje aan een nog lullerige 16/00 nog heb ik toch staan smijten in die pure zalmstroom. Wat heb ik lopen domklooien... Zo'n typisch leermomentje. Ik voelde eindelijk aan dat het tijd was voor een dubbelhandige, die inmiddels nog steeds niet aangekomen was. Dan maar eentje kopen in de lokale hengelsportzaak...

De dubbelhandige kon eindelijk ingezet worden en gaf me een vrijheid van jewelste. Eindelijk een rivier kunnen bevissen op de manier hoe die bevist dient te worden! De vlieg kunnen proppen op die spot waar die bedoeld is. Het geeft je weer het gevoel van kans maken. En ondanks dat het Guideline-stokje dik in de uitverkoop was, ik ben er helemaal blij mee en heeft een tweetal jongensdromen waargemaakt.

Geen spijkerstok..., maar wel eentje die m’n vakantie terplekke meer mogelijkheden gaf en daar ging het tenslotte om. Op zo’n stroom ben je eenhandig gewoonweg dik in het nadeel.

Ik haakte, na enkele dagen werpen, werpen en nog eens werpen, eindelijk de eerste serieuzere vis deze trip; een machtig mooie forel. In uitstekende conditie, zonder enige beschadiging en ronduit prachtig gekleurd, met spots doorlopend tot in de vetvin! Zo kom je ze maar zelden tegen.

Het was dan nog geen zalm, maar dat boeide me even helemaal niets! Ik had een heel leuk gevecht gehad en dan ook nog zo’n mooie vis in handen mogen houden, dat is gewoon helemaal prima zo! Tegelijkertijd ook het voordeel van gemixed water bevissen (zalm én zeeforel). Een kans op een verrassing is dan groter dan wanneer je op een pure zalmstroom staat te harken.

Een wonderschone verrassing die ik in m'n handen mocht houden. De kleurenpracht verbaasde me nog het meest, zo zuiver, zo goed gevind en zo puur rover in zijn element... magnifiek.

Al die momenten in de natuur en die ene mooie vis waren zeker overweldigend, maar het draaide uiteindelijk toch wel een beetje ook heel erg om zalm, Atlantische fat boys. Wimsema had al meerdere keren contact gehad, tot grote frustratie... Hij werd zelfs zo hopeloos dat ie besloot keihard aan te slaan... en ook dat hielp niet. Ik snapte er niets van en stond wel verbaasd van het feit dat hij veel meer aanbeten kreeg dan ik. Ik deed kennelijk toch iets verkeerd.

Toch kreeg ik het uiteindelijk in de smiezen, door te kijken naar wat hij deed, welke pools hij afviste en dat soort dingen. Samen visten we tegen de schemer die ene pool af waar we om de beurt een kleine run maakten. Ondertussen wel even een fikkie steken natuurlijk om warm te blijven en, wanneer je niet aan het vissen was, eindeloos in het mooie vlamspel te kijken.

De hengel rustte even noodgedwongen bij het warme vuur, maar die wilde niets liever dan diep krommen of in ieder geval een dreun krijgen. Rusteloos staan vindt ie niks aan, bedacht ik me zo, daar is hij tenslotte ook niet voor gebouwd...

Die avond kregen we beiden nog een paar knappe knallen te verduren. Die pool lag gewoon loaded met zalm en een keer of vier, vijf hebben we contact gehad. Mooie, doffe beuken, een onbeschrijflijk gevoel. Niets bleef hangen en toen het donker echt inviel, vielen ook de aanbeten weg. Tijd om terug te gaan naar ‘huis’.

De volgende ochtend waren we relatief laat aan het water. Ik keerde terug naar de stek van de vorige avond en Wimsema, die een beer had gelost en nog één had afgebroken op een andere stek, keerde daar terug, zo’n twee kilometer stroomopwaarts. Ik zat op de betreffende pool binnen het uur in de vis, een exemplaar waarvan ik alle vliegvisjaren gedroomd had.

Een waanzinnige dril, met vele meters backing en veel gespring door de rivier om de vis maar bij te houden, heb ik ‘m uiteindelijk dan toch geland. Een dikke meter in handen mogen houden is een bizar ‘jihaaaaaaaaaaa’ moment, dat ik helaas niet kon vastleggen omdat m’n camera zo’n drie- tot vierhonderd meter stroomopwaarts lag te zonnen op de kant...

Hoe idioot kan je zijn. Teruggekeerd op de plek waar ik m’n camera had neergelegd nam ik een foto van mezelf in uitpuffende toestand… Om nog in ieder geval iets van dit, net gebeurde moment nog vast te kunnen leggen… behoorlijk idioot.

Kort daarna kreeg ik het mobiele signaal van Wimsema die ook een vis stond te drillen, “een monster!” Lopen dan maar en daar wél afbeeldingen van krijgen! Ik wilde hoe dan ook iets op die SD-kaart krijgen van de D40. Het was een zweettoer, dat wel, maar dan ook wel meer dan de moeite waard.

Uitgedrild en geland wederom zo’n onderzeeër van een zalm. Hier draait het allemaal om, dacht ik nog. Ronduit fantastisch dat we allebei ons supermoment hadden meegemaakt. En geloof me, die D40 werd ruimschoots gevuld, ik denk met wel 150 of meer afbeeldingen. Hij zal het weten ook dat kreng!

Alleen bij het aanzien van de staart al! En zie die verhouding ten opzichte van het handje! It’s a fat girl definitely!

Slechts één van de 169 afbeeldingen… Godzijdank zijn er geen rolletjescamera’s meer!

Een paar uur later pakte Wimsema er weer één, terwijl ik lag weg te dutten bij een nieuw aangemaakt vuur. Was kapot, was compleet verzadigd van alles. Aanvankelijk was het niet de moeite waard om voor op te staan, echter toen het gevecht wat harder begon te verlopen kreeg ik in de gaten dat er meer aan de hand was.

Wimsema had weer een plaat van een zilvergekleurd exemplaar te pakken. Een verse vechter! Ook een fantastische dril, echter deze vis bleef wel in de pool hangen en had geen zin om zich meerdere poels te laten afzakken.

Zilveren krachtpatser. Geweldig, top, super, leuk om te vangen. Het was echter een kleinere bewoner van wat we aan de haken daarvoor hadden mogen aanschouwen. Als mens raak je wat dat betreft zo gigantisch snel verwend! Nu kijken we ernaar terug en denken we: Holy shit, een supervis! En dat was het ook, en is het nog steeds!

Versuft hebben we de laatste dagen nog wat rondgetoerd en, met name ik, ons verbaasd over de schoonheid van dit gebied en al hetgeen dat was gebeurd. Dromen gingen in vervulling en ‘simplicity’ maakte alles tot een memorabele ervaring.

2009 Is een jaar dat zeer zeker als “bijzonder” de boeken ingaat!

GROTE DANK!

Het is overduidelijk een seizoen om niet te vergeten, in alle opzichten en tevens een moment om iedereen te bedanken die dit seizoen heeft meegeholpen om ook FlyFever te maken van wat het is geworden.

Paul Christiaan, vliegvis- en natuurgids in Noorwegen, die wekelijks zijn bijdrage leverde voorzien van prachtige, grappige, indrukwekkende en belevende fotografie. Bedankt Paul!

Ook Jeroen dank ik voor zijn geweldige en indrukwekkende bijdragen van zowel Rusland als British Columbia. Heerlijk om dikke vissen te zien en te mogen leren van een Nederlander die de ballen heeft om voor zijn droom te gaan!

Ook aan Jesper wederom veel dank. Hij verzorgde iedere week in het begin van het jaar weer de rapporten voor het zeeforelvissen in Denemarken. Duidelijke omschrijvingen van de situatie aldaar. Fijn om te lezen op het moment dat je van plan bent om naar Denemarken te gaan om de zeeforel te belagen. Weten hoe de situatie is, is de helft van het spel!

En Maarten Bruinenberg voor zijn input voor het vliegbindgedeelte 'Tie2Throw'. Prachtig verzorgd door mooie en duidelijke fotografie met mooie sfeerbeelden.

Theo Bakelaar voor zijn heerlijk intense verhalen met levendige fotografie.

Tot slot ook dank naar alle anderen die ik niet genoemd heb! Dank voor het insturen van artikelen en delen van belevingen, prachtige momenten en zaken die een ‘nieuwe’ vliegvisser op weg kunnen helpen in de weg van al het moois van vliegvissen.

We wensen iedereen fijne Kerstdagen in goede harmonie en een heel gelukkig, maar ook vooral gezond 2010 toe. En mocht het eens een keer tegenzitten, denk dan terug aan de mooie momenten die je hebt meegemaakt.

Cheers,

Jelsema & Wimsema

Eerder verschenen: deel I, deel II, deel III, deel IV.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.