Seizoen ‘09, vijf terugblikjes… (deel 4)

Tekst en fotografie door Jelle Westerhuis

Next adventure: Zalmtrip 2009

Het was begin juli en de zalmtrip was begonnen. Veel te vroeg aangekomen bij de boot voor de overgang van Denemarken naar Noorwegen, maar in ieder geval ruim op tijd. Gretigheid was ongetwijfeld de schuldige factor in deze.

Weinig beter dan tweehandige boys uitlaten...

We hadden ‘m al eens gemist vanuit Noorwegen en moesten toen een tweetal dagen extra blijven om alsnog de terugweg naar huis voor te zetten. Op zich geen straf, wetende dat je nog een paar extra dagen aan een zalmrivier krijgt… maar zulke momenten blijven toch in je hoofd hangen…

Stromend water en zalm... It doesn't get any better...

We startten een bijzonder onverwachte en kansrijke week. In vergelijking met de twee voorgaande jaren hadden we nog niet eerder zoveel vis zien springen en optrekken. Eigenlijk stonden we ieder moment van de week wel ‘strak’, een bijzonder goed gevoel, zeker voor een zalmvisser die een vaak veel langzamere, soms tergende leercurve ondergaat (dank voor de woorden M. v. D.).

Regelrecht strak, temeer ik die middag al een dikke oppervlaktegraaier (naar mijn vlieg!) had gemist.

En wanneer dan die tweehandige stok weer in m’n handen ligt, dan is er even het gevoel van onwennigheid dat snel omslaat in puur vertrouwen, haast nog meer gewend dan de enkelhandige. Alleen het feit al dat ik nergens meer over na hoef te denken en enkel die vlieg kan vissen op de wijze zoals ik dat wil… heerlijk.

Het voelt als thuiskomen. Theo beschreef het al zo kernachtig in een van zijn vele trips naar Schotland. Je komt weer terug in dat bekende dal met die bekende bomen, wegen, huisjes en dan die rivier. Het tovert als vanzelf een glimlach op je gezicht en je bent plotsklaps alles vergeten wat uren tevoren was gebeurd.

Leven langs de rivier; een bizar heerlijke mix van spanning en ontspanning.

Enkele dagen van inkomen passeerden. Nieuweling Albert was aangeschoven en moest en zou zo snel mogelijk in het zadel geholpen worden. Iets dat niet meeviel aangezien deze, achteraf blijkende 'die hard', de eerste dag al zijn hoofd neerlegde tussen het riet en genoot van een middagdut onder de heerlijk warme zon. Kennelijk was het hem even teveel geworden…

Even de ogen onder een wollen hoofddeksel dichtgooien.

Wimsema had enkele dagen later de kop afgebeten met een mooie zalm die velen van ons gevangen hebben zien worden en ook dat was mooi en zeer motiverend. Gedurende de week pakte ik nog een klein exemplaar van rond de twee kilo (als hij het al haalde) en volgde er bij meerdere van ons nog aanbeten, in welke vorm dan ook. Er was in ieder geval actie genoeg te beleven op een manier die ik nog niet eerder had beleefd op deze rivier.

Wimsema beet het spits af. Uit een onooglijk en ondiep stukje water op de nibble bite.

Fantastische bewoner wordt terug naar huis gezet,

Wimsema wist de spanning kort voor het einde van de week nog knap op te voeren door een kanon van een vis te haken die niet te bewegen was. “Ruim over de 8 kilo”, wist een local te vertellen. Na ik weet niet meer hoe lang, brak de vis af, teveel druk of iets dergelijks. Het is niet anders, maar het motiveerde iedereen wel dat ze er overduidelijk zaten en ook zeker te haken waren, echter landen… dat is vers twee.

Moet er wel bij zeggen dat de immer aparte manier van vissen, die wij veelal beleven, ook hier weer om de hoek kwam kijken. Wimsema had niet, doet ie eigenlijk ook maar zelden, met de standaard vliegen gevist, die had hij al vroegtijdig opgegeven. Hij had een oude, grote tube bewerkt en aan gort geknipt met een lullig nagelschaartje, die hem uiteindelijk wél de aanbeet gaf…

Met z'n allen beleefden we het moment. Minuten tikten weg en er gebeurde weinig tot niets totdat de breuk kwam...

De week stond in het teken van veel domme verhalen, veel bodempjes whisky (nog één bodempje dan…) en hard vissen, heel hard vissen, weinig slapen en eindeloos in de ban zijn van de rivier. Het is een fantastische beleving en Albert wist er nog een schep bovenop te doen… Het is vrij knap als je het presteert om in je laatste avond, in het laatste kwartiertje en je laatste paar worpen tóch dat voor elkaar weet te krijgen waar hij de hele week op kapot was gegaan.

Albert kreeg zijn zin, een pracht van een Atlantische zalm van ruim drie kilo, kort onder de vier, of misschien net erboven… doet er ook geen hol toe, een plaat van een dier in ieder geval, én zijn eerste. Heerlijk ook voor de toeschouwers om de zalmdoop te mogen geven, even zeggen dat je gruwelijk jaloers bent, maar dan verfijnd. Albert interesseerde het geen zak, en dat is het mooiste van alles.

Plaat van een verse, in handen van een gigantisch gelukkige Albert.

Met het achterblijvende gezelschap deden we het nog een week dunnetjes over, echter op de break-off van Wimsema en de enkele hakenbuiger en dubbele hakenbreker van mij, kwamen we niet verder. Het water bleef stijgen en het was maar goed dat we vertrokken, vissen was niet meer leuk.

Vissen was niet leuk meer... Je zou van lichtelijke overlast kunnen spreken.

Zeker, terugdenkend aan de eerste zalmtripweek, wederom een topper in het seizoen van 2009. De tweede week was kort samengevat vrij kansloos. Tijden van werken en nog eens werken zouden aanbreken, en zo gebeurde.

Voor het uitgebreide verslag van de zalmtrip '09, klik hier.

Eerder verschenen: deel I, deel II, deel III. Binnenkort deel V.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.