Seizoen ‘09, vijf terugblikjes… (deel 3)

Tekst en fotografie door Jelle Westerhuis

... Terug in Holland...

We hadden de maanden mei en juni nog te ‘overbruggen’ – vissen in Nederland dus. Ik heb er vooralsnog vrij weinig mee, maar ontdek de diamantjes van de Lage Landen meer en meer. Af en toe dus wel even een weekend pikken om vliegvisserij in eigen land te beleven…

... Terug in Holland....

De windes hebben me dit jaar compleet verrast en enorm veel plezier gegeven. Een paar loze uurtjes tussen het uitzwaaien van Chris Strik en m’n vriendin ophalen, waren genoeg om memorabele minuutjes te delen met trekkende en stompende windes. Nooit gedacht dat ik van deze vis zoveel lol kon hebben!

Veel te lang ondergewaardeerde bewoner. Gevolgje vanuit de wedstrijdvisserij... zullen we maar zeggen.

Een school van zo’n dertig vissen lag net onder het oppervlak voor me. Ik kon hem aanwerpen met alles wat maar naar vlieg rook en het werd gretig gepakt. Het was een regelrecht genot om te zien. Toen ik het holklinkende ringtoontje hoorde, vanuit m'n diepe broekzak, wist ik dat het weer tijd was om te gaan... Ik ben er nog enkele keren teruggekeerd, echter een gewillige school windes liep ik jammer genoeg niet meer tegen het lijf.

Een klein torretje verdween gewillig richting het duister in slechts enkele seconden.

Heerlijke vechter op een drietje, in verraste handen.

In die tijd viste ik ook vele malen intensief op de roofblei, een aanzienlijk aantal van de zo’n tien keren tevergeefs. Wat heb ik die beesten vervloekt zeg. Met onderhand legerkleding aan, liggend tussen het riet zodat die rukkers me maar niet zouden zien, klooiend met een streamertje, half hangend in de oppervlakte tussen kleine visjes, wachtend op de zoveelste uitval van de roofblei.

Zo probeerde ik slim te zijn en een exemplaar te pakken te krijgen. Veel haken, dat wel, maar ik kreeg het eenvoudigweg niet voor elkaar om ze echt goed te haken en dus te landen. Ik zal het nog wel niet helemaal snappen. Volgend jaar toch maar weer eens een poging wagen om me er verder in te verdiepen. Het blijft een vis die prachtig is om met de vlieg te vangen.

Mooie, in dit geval bijzonder slanke, sportvis op de vlieg.

Met die ene roofblei, die dan eindelijk wel normaal toehapte, was ik dan ook gigantisch blij. Eindelijk ‘mission accomplished’. Gek genoeg was ik er dan ook weer helemaal klaar mee. Ik had die vis gevangen, ben toen een sigaartje gaan roken op de kant, drukte ‘m uit, heb de spullen in de auto gegooid en ben naar huis gegaan. Het was gewoon goed zo, rusteloos als ik ben wilde ik m’n zinnen weer verzetten.

Ook de snoekbaars moest er weer aan geloven dit seizoen. Het is een visserij die altijd weer prachtig is om mee te maken. Dat mooie, doffe beuken op je vliegenhengel maakt de snoekbaars een geliefde tegenstander.

Dit jaar echter niet zo talrijk aanwezig als in vorige seizoenen.

Het mooie van de riviervisserij is de bijvangst. Soms pak je een klein snoekje, een andere keer een machtig mooie baars. Je voelt eenvoudigweg aan het trekken en schudden dat het geen snoekbaars is. Snoek is leuk, maar een baars heeft iets aparts vind ik. Zo'n dappere, gestekelde ridder is vaak een onderschatte soort die gigantisch plezier oplevert aan de vliegenhengel.

Mooi gestreepte rakker.

De tijd brak aan om de zalmtripgangers te ontmoeten bij Hengelsport Arnhem, voor mij de daadwerkelijke start van een trip waarin ik ontzettend veel zin had. Twee weken aanklooien op de zalm in een magnifieke en vriendelijke rivier, de Mandalselva. Slapen op een rotsblok in de middagzon en spannende minuten beleven wanneer die beuk dan eindelijk op de hengel komt, altijd onverwacht en zo gewild.

Maanden van voorbereiden, eindeloos onderling bellen, mailen, speculeren en dat soort dingen, vormen het heerlijke pretpakket dat je vooraf kunt beleven aan zulke trips, één van die mooie randverschijnselen die ook het vliegvissen kent. Enfin, binnenkort over naar deel 4 van dit vijfluik, de start van zalmtrip 2009.

Eerder verschenen: deel I, deel II

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.