Seizoen ‘09, vijf terugblikjes… (deel 2)

Tekst en fotografie door Jelle Westerhuis

De Kick-off: Denemarken

Berichten van Denemarkengangers verschenen al vroegtijdig, ondermeer op prikbord, en luidden voor mij hét moment in. Het is gaande, het leeft, het doet, er gebeurt weer iets! Ik geniet daarvan. Vele gelijkgezinden die bezig zijn met vooruitzichten en leven op de berichten van vliegvissers die al geweest of terplekke zijn.

Het is inmiddels wel een beetje een traditionele voorjaarsgekte geworden waarbij we als kleine kindertjes uitzien naar ons langverwachte schoolreisje. We zaten al op onze stoelen te draaien, wachtend op het moment dat we dan eindelijk de auto in konden stappen om de Duitse autobaan door te ploegen met de immer aanwezige, talloze ‘Baustellen’, om vervolgens die prachtige afslag richting het noorden te pakken, die na de Elbtunnel.

Vroeg op pad richting DK, ‘Baustellen’ doorploegen.

En Denemarken was dit jaar weer heerlijk als vanouds. Altijd weer spannend om de zeeforeltrip te organiseren en het dan toch niet kunnen laten om weer een week of twee van tevoren ernaartoe te gaan om alvast even ‘voor te proeven’. Wat kun je verwachten en waar liggen de beste kansen…? Magnifiek is dat!

Prettige bijkomstigheid met dit soort ‘exploration trips’ is, dat je lekker vrij kunt bewegen, snel het roer om kunt gooien en gekke dingen kunt proberen en dan ook nog met een klein gezelschap dat slechts twee persoontjes telt: Wimsema en ik, die voornamelijk praten zonder te spreken.

Heerlijk om weer in diverse fjorden rond te banjeren.

Dit jaar hadden we dan voor het eerst de belly-boat mee. Voor Wimsema vol plezier, voor mij een lekkende ervaring die me terug naar de kant dwong. Achteraf ook niet verkeerd. Je hebt het nu eenmaal te doen met de situatie zoals die is en ook juist daarvan kun je een hoop leren.

Heerlijke vrijheid in het fjord.

We hebben een paar mooie vissen kunnen landen, echter erop gerust raken dat het over enkele weken, wanneer de zeeforeltrip zou plaatsvinden, gemakkelijk zou gaan worden… dat idee kregen we nu niet rijkelijk bevestigd.

Enkele mooie (maar vaak gehavende) vissen voelden de greep van mensenhanden.

De zeeforel had weliswaar zeer vroeg in het seizoen voor bijzonder sensationele momenten gezorgd, maar nu kregen we niet anders dan laffe aanbeten. Iets ongewoons voor deze tijd van het jaar.

Achteraf was het wel te verklaren; de fjorden bleken al vroeg, heel vroeg in het voorjaar vergeven te zijn van zagers en dat veroorzaakte hoogstwaarschijnlijk de ‘trage’ aanbeten. Vissen wisten al snel van de aanwezigheid van deze zagers en dat vulde de zilveren buiken kennelijk in rap tempo. De echte ‘need for food’ was er dus kennelijk al vrij snel van af.

Overvloedig aanwezig en prachtig om te zien hoe ze ronddartelen.

Het bleek sowieso een rare start van het seizoen te zijn. De hardnekkige winter bleek meer effect te hebben gehad dan we in eerste instantie in de gaten hadden. Ook zou dat later blijken aan de zalmrivieren, die op vele plaatsen duidelijk andere optrekpatronen vertoonden dan normaal.

Typische Zeeforelmix, soms alles en veelal weinig

En toen kwam enkele weken later de zeeforeltrip. Altijd weer een waanzinnig leuke happening die in het teken staat van enorm veel gezelligheid en daarnaast nog wat zeeforelvissen. Eigenlijk is het beter te omschrijven als een negental vliegvisidioten die gedurende een week in twee huisjes verblijven en zo nu en dan er nog idioter op uit trekken met kwijlende hengeltjes en rare pakjes…, het dekt de lading net wat beter.

Kwijlende hengeltjes en mannen in rare pakjes.

Ook dit keer lukte het weer, godzijdank! We hebben, zeker gedurende de eerste dagen, allemaal moeten buffelen voor een visje, het kwam niet als vanzelfsprekend. We werden geconfronteerd met een matige dag op een topstek, gevolgd door een ‘ronduit rampdag’ met slechts één gevangen visje (Marco… je hebt je punt wederom duidelijk gemaakt) op diezelfde topstek! En dat baart zorgen, dikke vliegviszorgen.

De stemming zat er gelukkig goed in en dat maakte bijna alles goed, maar vis vangen is vis vangen, en daar was iedereen uiteindelijk toch ook wel in mindere of meerdere mate voor gekomen. Wanneer dat dan niet helemaal lukt gaat dat toch jeuken in zo’n gezelschap. We waren dan ook op zoek, haast wanhopig. Waar kunnen we nu naar toe gaan om toch een euforisch zeeforelmoment te beleven dat alles weer goedmaakt?

Op zoek met z’n allen naar een euforisch zeeforelmoment, met af en toe een barbecuetje tussendoor.

Het moment kwam dit seizoen, althans vind ik, dat mede tot de top van 2009 behoort: we vonden een stek waar iedereen binnen amper een kwartier (!) in de vis stond (met dank aan Bas, en Bas weet wel welke Bas ik bedoel)! Iets fantastisch om mee te maken, zeker met negen gretige vliegvissers die het wel gezellig hebben, maar nét dat ene missen...

Behalve ik dan weer. Ik mocht er pas als laatste aan snuffelen; die aanbeet, dat gevecht…, maar dat is slechts een weinigzeggend detail. Wel eentje dat knap hard op je in kan beuken. Ik werd er niet echt vrolijk van om vijf dagen totaal niets te beleven en slechts moest teren op de successen die om mij heen werden geboekt.

Meerdere mooie vissen zien vangen is prachtig, maar het gaat toch knagen.

Dat hou je even vol en dan begint er toch een keer iemand tegen je te zeggen: “Het wordt tijd dat je wat vangt, dan wordt je wat gezelliger.” Mijn vijf levenloze vliegvisdagen werden een kort moment later meer dan goed gemaakt.

Een kort moment later was alles weer meer dan ok!

De week werd meer dan goed afgesloten door deze ene dag en dat bracht dan ook iedereen de essentiële vliegviservaring bij: vliegvissen lukt vaak niet, maar als het lukt… dan maakt het werkelijk alles goed! En daar zijn we dan ook meester in, want hoe vaak hebben we intussen niet staan vloeken… of iets soortgelijks...?

Eerste dag: alles mooi en geweldig… Tweede dag: leuk! Derde dag: hmmm… Vierde dag: grrrr… Vijfde dag: #$%^&*()(*&^%$!.... Zesde dag: ALLES IS SUPER!!!

Eindelijk de genoegdoening. Een mooie bak in handen van een wanhopige zoeker.

Denemarken maakte dit jaar een geweldige zeeforelstart mee, maar dan wel heel vroeg in het jaar. April viel ietwat tegen en de zomer bracht geweldige visserij met zich mee. En het najaar? Ach, dat blijft het najaar dat al meerdere seizoenen in het teken staat van veel kleine vis en weinig maatse.

Een mooi seizoen, vooral met wat verrassingen in de avonden.

Het wordt uitkijken geblazen naar seizoen 2010. Eerst door naar volgend deel: terug naar Nederlands avontuur.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.