Seizoen ‘09, vijf terugblikjes… (deel 1)

Tekst en fotografie door Jelle Westerhuis

Een tweetal weken Denemarken, drie weken in Noorwegen en nog vele, heerlijke weekenden en doordeweekse dagen in Nederland. Het was een mooi, heel mooi seizoen waarop ik graag mag terugblikken. Maanden van ‘kopfschmerzen’ zijn uiteindelijk uitgelopen op een heerlijk vijfluikje… Bring it on!

Twee bijzondere momenten…

Twee beelden blijven me al heel lange tijd bij, en niet zonder reden: ze beelden primair mijn gevoel uit van een superseizoen dat ik heb mogen meemaken en die alle essenties van het vliegvissen blootleggen.

Eenvoud is alles.

Eén van de meest simpele dingen die je kunt doen op deze kloot: omhoog kijken en genieten van een eenvoudig, maar prachtig licht dat op magnifieke wijze tegen de onderkant van een paar ‘toevallig’ gevormde wolken schijnt op een laat moment in de dag… Genieten kan zo eenvoudig zijn.

Iets dat je het beste met jezelf kunt delen, vooral om twee uur (oid) ‘s ochtends.

Eén van de mooiste momenten van afgelopen seizoen, dat totaal niets van doen heeft met vis vangen, maar o, o, o, wat een beleving die ik graag deel om slechts een ‘kleine’ essentie van vliegvissen te delen.

Slapen langs de rivier op een bosje mos, dat maar moet fungeren als hoofdkussen (er is weinig tot niets beters te vinden in een straal van ruim vijf kilometer die je niet wilt lopen). Compleet opgezogen door je passie blijf je maar wat graag daar, daar aan die continu bewegende rivier die zo gigantisch veel energie uitademt dat het aanzien je al een gelukkige lach op je gezicht geeft.

De aanblik 's ochtends om zes uur geeft je een gelukkige lach.

’s Ochtends kijk je dan door je vermoeide en knijpende luikjes naar bovenstaand tafereel… Het komt overeen met het beste moment, uit je fijnste vakantie dat je alleen maar met jezelf kunt delen.

Verder kan ik je ook een derde en nog wat meer beelden niet onthouden, de reis door een klein stukje Finnmark. Een eindeloze weg omgeven door niemandsland. Rijdend met je mobile home met amper tachtig kilometer per uur, her en der wat grazende en nietsdoende rendieren, op weg naar een volgende bestemming.

Op weg naar een volgende bestemming.

Het is de reis die je moet doen om nieuwe vliegvisdromen tot werkelijkheid te maken, en of ze nu uitkomen of niet, dat blijft een heerlijke, plagende vraag. Het doorploegen van landschappen is dan ook voor mij altijd een bijzondere aangelegenheid; overal ligt wel weer een verrassing, niet wetende wat het volgende dal weer zal onthullen.

Het is één van de weinige momenten in je leven dat je het oké vindt om geen controle te hebben over zaken. Het niet weten is avontuurlijk, geeft je inspiratie en energie, opent je geest, brengt je in extase, geeft je reden tot doorgaan en ook een eenvoudige bron van blijheid.

The road to…, tell me about it.

En dat is gek hè, dat doen we, ik in ieder geval veel te weinig, in het dagelijkse leven nauwelijks tot niet. Het is een merkwaardig beeld van hoe tegenstrijdig we in elkaar zitten. Geeft je veel te denken over beleving in het algemeen.

Deze beelden zijn mij het meest bijgebleven van 2009, gemaakt in Finnmark, Noorwegen. Het straalt de totaliteit van het ‘niets’ uit, en daar wordt ik heel gelukkig van.

De totaliteit van het niets. Lijkt tegenstrijdig, totdat je het ziet.

Enfin, so far, so good. Over naar de rest van het seizoen, en uiteraard in het laatste deel nog een dikke terugblik op Finnmark, met nog niet eerder gepubliceerde afbeeldingen. Eerst volgt Denemarken, een immer mooie start van het seizoen in vele opzichten.

Binnenkort deel 2...

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.