The Old Man and the Sea... (deel 2)

door Theo Bakelaar

Na de middaghap duiken we de kajaks weer in op weg naar de toch al redelijk bevisbare flats. We zien een paar honderd meter uit de kant wat golfslag staan in de zee, daar ligt het meest ondiepe punt van de flats. Mooi zo, we kunnen dus redelijk waden over die honderden meters lange zandbar daar.

Op weg naar de toch al redelijk bevisbare flats.

Daar de vogels al weer werken aan de blauwe rand, besluiten we om met een kleine omweg richting flats te gaan, kunnen we misschien nog een paar vissen meepikken. Het hoeft niet altijd zo te zijn dat de vis daar onder ligt hoor, kan ook heel goed zijn dat er alleen giga grote scholen baitfish aan de oppervlakte zwemmen. We hebben ook heel wat sandeels gezien waar niet achter gejaagd werd, als zwarte wolken dreven deze voorbij wat altijd een fraai gezicht is.

We naderen de duikende vogels op een vijftigtal meters en zien geen water brekende vis, toch alvast maar wat lijn van de reel trekken, je weet maar nooit, het kan zomaar ineens losbarsten. De lijn sleept zo’n 15 meter achter de boot en we naderen langzaam driftend de plek waar de vogels nog steeds bezig zijn met hun duikvluchten.

Waar de vogels nog steeds bezig zijn met hun duikvluchten.

De bek heeft na zo’n duik altijd wel een sandeel vast die heel behendig achterover het keelgat in geslingerd wordt. Vaak zie je dat zijn maatje achter hem aanknalt om zijn biefstukje te pikken, ze zijn net zo hebberig als wij mensen… hebben, hebben en nog eens hebben. Of is dit typisch dierlijk gedrag?

Plotseling gilt de reel en vele meters lijn vliegen tussen mijn benen van de spoel af… Shit… d’r hangt er eentje aan. De slepende lijn heeft zomaar uit het niets een vis opgepikt. Goed dat de hengel tussen de benen lag en geen kant op kon. Trollen is het dus eigenlijk, nou niet echt de manier, maar ja, hij lag meer in stelling klaar voor lanceren.

Dus toch een verdwaalde vis in die grote plas of de vis jaagt inderdaad achter de baitfish aan. Mooie vis die weigerde om de eerste 10 minuten naar boven te komen, geinig, heb er een filmpje van gemaakt waar je kunt zien dat de hengel gewoon rechtstandig naar beneden getrokken werd omdat de lijn nogal strak vastgehouden werd. Wederom zat de Sandeel perfect in die grote lip vast van die knokkende, blauwe rakker.

De sandeel zit perfect en de lus werkt ook super.

De schokkende bewegingen van de peddels zal de sandeel wel mooie aantrekkelijke bewegingen meegegeven hebben, wie weet, nummer zoveel heeft me lekker beziggehouden en een goede start voordat we de flats opduiken. Wonderbaarlijk dat die leader het allemaal gehouden heeft, heb geen leader verwisseld deze keer… Sterk spul dat Fisherman’s friend.

Over de flats heen peddelend zagen we in ieder geval wat schooltjes sandeels gaan, allemaal visjes van zo’n 10 tot 12 cm lang… mooi zo. De Stripers uit de blauwe diepe rand zullen daar wel af en toe achter jagen. Komt goed uit want daarvoor zijn we gekomen. De kajak wordt aan de riem om het middel vastgebonden en stappen uit. Hmmm, water is lekker van temperatuur, zo is het goed uit te houden. De polariserende bril is een must, zonder deze zie je de vis veel te laat of heel lastig.

Je kunt dan twee dingen doen, blijven staan en wachten tot de vis langskomt op hun speurtocht, of je gaat langzaam wadend de flat af. De zee is niet geheel glad, klein windje. Er staat een kabbeltje op het water en het wordt iets lastiger, maar het is goed te doen met het zicht. Aan ieder voordeel zit vaak een nadeel zullen we maar zeggen. Met een gladde zee zie je de vis van ver aankomen, maar helaas zien ze jou ook eerder en bij een kabbel zien ze jou later en jij ziet de vis ook wat later… Ach ja.

Je kunt dan twee dingen doen, blijven staan en wachten tot de vis langskomt op hun speurtocht, of je gaat langzaam wadend de flat af.

Het grote voordeel van het vissen op deze manier is dat je vrij laag staat en de vis je niet zo snel opmerkt. Ook verstoor je niet veel met lawaai van een motor of het stappen en bonken aan boord. Je merkte dan ook als er een klein schooltje vis aankwam en je stil stond, dat ze je pas op het allerlaatste moment zagen en vluchtten.

Daarbij is het natuurlijk heel gaaf om op zo’n manier ergens enkele honderden meters uit de kant in zo’n oceaan te staan en je op vis staat te jagen. Een dikke aanrader. Het wordt meer en meer jagen, verleiden tot een aanbeet, vaak maar één kans, want ze trekken snel verder. Het heeft gewoon iets extra’s, hoe dan ook. Nog meer voldoening, het Neanderthaler gevoel kolkt op zo’n moment sneller en harder door je body.

Drie dikke zwarte strepen zie ik op een kleine 30 meter van me vandaan aankomen. Achter elkaar zwemmend komen ze mijn richting uit. Whaaaaauuwwww, gaaf gezicht zeg. Je hart krijgt een extra stootje en begint sneller te werken en de lijn wordt op lengte gebracht. Probeer wel zoveel mogelijk de lijn niet over de plaats te laten gaan waar de vis zich bevindt, ze zijn sowieso heel spooky.

Zag ik daar iets?

De sandeel valt een vijftal meters voor ze in het water en de vis schrikt niet. Snel met hele korte stripjes, maar wel in tempo, gaat de vlieg voor ze langs als zij de plaats passeren. Twee van hen besluiten om achter dat lekkere hapje aan te gaan… Je hart slaat op dat moment gewoon tien keer sneller en je staat te fluisteren, je hoort jezelf zeggen: “Pak hem dan man, neem dat hapje in je bek man, kom op man, aarzel nou niet.”

Zie dat de twee rakkers nog steeds achter de vlieg aan zitten. Eentje wil er beslist winnen, hij zwemt sneller om als eerste bij die hap te zijn. Je schat die vier meter leader en de afstand van de vis achter je gekleurde vliegenlijn en weet ongeveer wanneer je de klap kan verwachten… Alles op zicht, bizar gewoon, schitterend gewoon. De vlieg is genaderd tot op een meter of 15… Het zal nu toch moeten gebeuren ongeveer, anders zien ze mij en dan vertrekken ze. Die vis houdt alles in de gaten… Logisch denk ik, anders was hij niet zo groot geworden. De natuurwet is onverbiddelijk, het is gewoon Eten of Gegeten worden.

Hij zwemt om als eerste bij de hap te zijn en de sandeel verleidt hem definitief.

Hahaha - de aanbeet is spectaculair - mooi man, de lijn knalt strak… een klap van de staart doorbreekt het wateroppervlak… de vis pakt de vlieg, draait zich om en zwemt met zijn maatjes verder… Althans, dat dacht hij hihihi. Een vreemde kracht voor hem - hij begrijpt het niet - hij kan niet geheel doen wat hij had willen doen… iets vreemds gebeurt er met hem, iets dwingt hem een richting op te zwemmen die hij helemaal niet wilt. Een vreemde kracht dwingt hem tot andere, ongewilde wegen te bewandelen, hij vecht, hij biedt weerstand, hij wil niet, maar hij moet.

Het gevecht op zo’n flat is spectaculair, de vis kan niet naar beneden en gaat dus ver, heel ver. Hij wil terug naar de veilige, blauwe, donkere en diepe zone toe, alleen die ellendige, rare weerstand… wat is er toch?! En ik… Ik sta daar maar met wild kloppend hart, de hengel hoog om zoveel mogelijk lijn vrij te houden uit het water, de vis extra gewicht geven van de lijn om mee te torsen. De backing gaat akelig ver weg, hij neemt heel wat mee en weet niet echt van ophouden. De reel laat een schitterende geluidje horen.

Hij wil terug naar de veilige, blauwe, donkere en diepe zone toe, alleen die ellendige, rare weerstand…

Al pompend kan er wat lijn naar binnen gehaald worden, het duurt even voordat de vliegenlijn terug is op de reel, voelt al iets beter aan. Na nog wat flinke runs moet hij zich uiteindelijk gewonnen geven. Zijn maatje die al die tijd mee gezwommen heeft, gaat er vandoor, hij heeft hem gesupport tot aan de kajak toe. Pak de leader en trek hem naar me toe, schitterend… schitterend, wat een mooie vis met een mooi gevecht daar op die flats.

Duimgreep, vis onder controle, nog even een plaatje onder water. De lus werkte perfect aan de vlieg, ga ik erin houden. Vlieg eruit en weg mag de vis, terug naar zijn vriendjes. Gaaf, gaaf en nog eens dik gaaf. Zo anders dan vanuit de snelle boot in het diepe. Deze manier van jagen en bezig zijn is mooi, heel mooi. Prefereer dit eigenlijk toch wel. Tja, hoe snel strip je eigenlijk of strip je juist heel langzaam om hem te verleiden of laat je de sandeel een paar meter als een razende Roeland knallen om hem stil te laten vallen?

Duimgreep, vis onder controle en nog even een plaatje schieten.

Je moet het uittesten voor jezelf, geeft het langzame geen resultaat dan maar als de neten strippen en dan kijken. Zwemmen ze met een groepje of is hij alleen, maakt ook verschil uit denk ik… Vreetnijd o.a., of gaat ie toch liever voor een krabbetje of blijft die sandeel goed. Dit is juist het spannende aan dat flatvissen, uitproberen en nog eens uitproberen… cool man.

Harry draaide ook heel gaaf. Verschillende vissen hebben te maken gehad met de Grote Harry uit dat kleine landje. Hij is zeker verliefd op deze manier van visserij op de flats… hij lacht steeds, hij is dan blij, heel blij, hij geniet gigantisch. Hij test wederom wat nieuwe speeltjes uit… goed bevonden. “Kom op gabbertje, we nokken en kijken of dat Chuck terug is van zijn missie met die trailer van hem, we gaan wat voorbereidingen treffen voor die bijzondere hap voor vanavond. Striper filetjes met overheerlijke Braakhekkesaus... hmmmmmm.” Onderweg peddelend nemen we die knetterende aanbeten nog eens door, wordt de tactiek nog eens door genomen, wordt het schone van deze visserij nog eens onder de loep genomen in de schone zuurstofrijke lucht van dat bijzonder plekje in dat stukje Indianenland.

Hij test wederom wat nieuwe speeltjes uit en geniet...

Ik mag jullie rustig verklappen dat de hap die avond van grote klasse was, de verse vis ging erin als koek. Een redelijk duidelijke boer die over tafel vloog van een van medevisser was het zekere bewijs voor mij. Dank je… graag gekookt. You’re welcome. Op de Chinese manier wordt afscheid genomen van die overheerlijke hap die enkele uren daarvoor nog speelde in die grote plas water. Het mag hoor… Onze lieve Heer heeft zijn voedsel ter beschikking gesteld aan hen die trek of honger hebben. Ennn, altijd nog beter dan een kip die spelenderwijs volgepropt wordt met allerlei hormoontjes die zorgen voor rare uitgroeisels aan onze corpus… toch?!!! Je zou er bijna borsten van krijgen.

Deze keer werd de avondvisserij vanaf een nieuw stuk strand gedaan, Lobsterville beach. Misschien dat de vis hier wél aanwezig zou zijn. Helaas, de enkele grote haring die aan de vlieg ging hangen was nou niet echt je van het. Nou ja, morgen beter, vanuit die kayak vissen zou ons zeker wel weer in de vis brengen. “Kom mannen onderuit op de bank en op tijd de koffer in om morgenvroeg weer te knallen.”

Morgenvroeg moet er weer geknald worden.

Kreunend van de spierpijn wordt de volgende dag ingeluid. Chuck wankelt met losse, langs zijn lichaam hangende armen. Duidelijk dat deze peddelbewegingen nou niet de dagelijkse bezigheid is van hem. Nou ja, we voelen allemaal wel iets. De afvalresten van de spierarbeid moeten geruimd worden, niet verkeerd als je de body weer voelt, weet je dat die kabeltouwen daar binnen nog werken en aanwezig zijn.

Kleed me aan in de bekende oranje outfit, oranje helm op, met beenkappen aan om nog even op het bordes voor het huis een heuse ‘Striper-dans’ uit te voeren. Heel serieus wordt met het nodige gebrul en mooie, vreemde danspasjes de dans uitgevoerd. ‘t Is 06.00 uur ‘s morgens, behoorlijk winderig en wat veel mist op het water. Een paar voorbij komende wandeldames blijven staan en kijken hun ogen uit, wat gebeurt daar nou! Ik trek een paar gekke bekken naar de dames die dan maar snel doorlopen. Zo, die hebben ook weer een goede dag vandaag, kunnen weer ergens over babbelen.

Even later, toen we de weg overstaken naar het strandje om in de kajaks te klimmen, waren de dames op de terugweg van hun ‘vetverwerkingsprogramma’ en Chuck hield de dames staande met de vraag hoe zij de dans van de Stripers vonden. “Het was de bekende goedemorgen en zonnedans voor jullie dames”, verbeterde ik Chuck snel. “We dachten eigenlijk dat daar een psycho stond”, kwam het als antwoord. Brullend van het lachen liep ik snel door naar de kajak.

“We dachten eigenlijk dat daar een psycho stond”, kwam het als antwoord.

De wind blies behoorlijk en een redelijke golfslag gaf af en toe een wit schuimkopje te zien. De mist hing er ook behoorlijk in. Niet erg comfortabel, toch maar proberen. Harry en Chuck vertrokken en ik bleef even de strandrand controleren, misschien lagen de jongens langs deze rand vanmorgen. Niets, totaal niets, dan de zee maar op. Kom even later beide niet-vissende mannen tegen die op de terugweg zijn. Dat voorspelt niet veel goeds.

“Kom mannen de vis zit de andere kant op.”
“Mij niet gezien man, het waait te hard en die mist vertouw ik niet.”
“Oké dan, maar ik ga het wel proberen, hoor de vogels krijsen dus er wordt gejaagd man, vis in de buurt…hahaha.”
“Mooi niet man, dan ga je maar alleen.”
“Oké mannen, zij die vissen gaan groeten U, Ave.”

Zij die vissen gaan groeten U...

Kijk nog een keer om en zie de mannen verdwijnen in de dikker wordende mist. Het geluid van hun peddels klinkt over het water, gedragen door de wind. Deze wind staat landafwaarts… hmmm… minder gunstig dus, zal dus toch wel een beetje in de buurt moeten blijven hier. Rechts van mij hoor ik vaag de twee kilometer verderop gelegen boei bij de ingang van Manemsha Bay... ding... dong... ding... Zo, nou weet ik in ieder geval waar ik me ongeveer bevind. Ik nader het geluid van de krijsende vogels. Zie ze niet, maar hoor ze wel, ben dus dichtbij, opletten dus en scherp staan.

Trek een meter of 20 lijn van de reel en laat me meedriften richting birds. Tja, de wind duwt me de goede richting in, maar wel verder uit de kustlijn. Peddel rustig en langzaam door. Hoorde ik daar een klap op het water? Mysterieuze omgeving hier… De kille, vochtige lucht streelt langs mijn gezicht… Heel zachtjes over stuurboord hoor ik de ‘ding… dong…’ van de bel. Brrr…, ik ben écht weg hier. Bizar en prettig tegelijk, er komen veel situaties van gelijke aard naar boven, als kleine vonkjes spetteren ze in mijn hoofd… Heerlijk. Pats… pats…

Op nog geen 10 meter van de kajak komt een staart boven het wateroppervlak uit… Haha, vis en nog eens vis. “Oké jongens, ome Theo is er… hihihi… Hier een lekker hapje uit eigen bindkeuken, de sili-skin platters, happen maar.” Strip… strip… strip… Een grote bek komt boven water en tracht de sandeel naar binnen te zuigen, slurpend en slobberend wordt de sandeel achtervolgd…. “Whaaaauuuwww”, fluister ik zacht… “Pak… pak… pak dan rakker… yah…” De Vikingen hadden het niet beter kunnen doen tijdens hun strooptochten 1000 jaar geleden. Ze hebben niet harder gegild denk ik.

"Holy Macaroli" of zoiets galmt er over de zee. Hangen… hangen en nog eens hangen. De hengel krijgt flink op zijn kont, de lijn vliegt knallend door de geleideogen van de hengel, meters en nog eens meters verdwijnen in die donkere zee. De vis trekt me mee en blijft gaan en de kajak wordt meegetrokken. Kan niet sturen, kan niets doen dan gewoon blijven zitten en stevig drillen. Ik realiseer me dat we niet de goede kant opgaan, we gaan verder en verder weg van de kustlijn. Peddel goed vastklemmen tussen de benen want die wil ik absoluut niet kwijt.

De vis gaat en blijft gaan, volgens mij nog een flinke ook. Plotseling schiet het verhaal van Ernst Hemmingway door mijn hoofd heen van ‘The Old Man and the Sea’. Hij werd dagen en dagen lang meegetrokken door een giga marlijn dacht ik. Hij kon niets anders doen dan meegaan met de krachten van die vis. Hij moest zich er aan overgeven. Maar ja, het duurde bij hem een aantal dagen voor hij terug was… Zo lang zou het hier niet duren, maar toch! Hoef nou ook weer niet over twee dagen pas terug te zijn voor de maaltijd.

Plotseling schiet het verhaal van Ernst Hemmingway door mijn hoofd heen van ‘The Old Man and the Sea’.

Eindelijk, na lang pompwerk met de hengel, komt de leader boven. Nog enkele malen gaat de halve Loomis onder water en dan komt die mooi knokkende, blauw gestreepte rakker naar de oppervlakte. Wat een power zeg. Kijk met verbazing naar die grote vinnen op zijn rug. De sandeel zit schitterend in de hoek van zijn bek… hele grote bek…, “Hier was geen loskomen aan vriendje.” Geniet nog een poosje van dit mooie moment en laat de vis met tegenzin gaan met wat dankwoordjes. Dankwoordjes en dikke bewondering… Ja, dat was het.

Go back home my friend.

Shit… Waar zit ik eigenlijk? Kom op man, weer even terugkomen op aarde. ‘The Old Man’ ging zeilend terug, maar jij zult toch moeten peddelen vriendje. Lijn indraaien, hengel stevig tussen de elastieken achter de rug in de kajak en beginnen, links… rechts… links… rechts en nog heel lang man. Na een tijdje hoorde ik vaag het geluid van de bel op de boei aan de linkerzijde van me. Pfffffff… ben al een tijd bezig met het terugknokken en gelukkig zit die bel binnen bereik én aan de goede zijde… Nog een anderhalf uurtje Baak, en dan ben je terug.

Ben vochtig van de mist. Pareltjes hangen aan de rand van de baret en ik zing het liedje ‘Toen wij uit Rotterdam vertrokken, met de Edam, die oude schuit’. De kajak glijdt over de kleine golfjes, waterspatten komen binnen… Ik bemerk het allemaal niet zo… links… rechts… links… rechts…

Na lang, heel lang peddelen langs de strandrand zag ik plotseling het strandhuis opduiken… hihihi… missie volbracht. Twee schaduwen doken op in de dikke mist, twee wachtende en turende mannen stonden daar… Kon niet missen… Harry en Chuck. Aardig van ze om ongerust te zijn en te wachten op dat strandje. Ze stonden daar alsof het de vissersvrouwen waren uit Volendam die op de terugkeer van hun geliefden wachtten.

Doodnuchter schuif ik de kajak het strand op, leg de peddel voor me neer en vraag met lachend gezicht: “Hé ho Harry, heb je de snert die ik meegenomen heb uit Nederland al op het vuur gezet? Heb trek man, met brood als het kan man, veel brood hihihi?”

Perplex kijken beide mannen me aan. Dan verschijnt er een glimlach op hun gezicht en met een opgelucht “Knettergek man ben je... knettergek!”, lopen we gezamenlijk naar ons verblijf daar aan dat visrijke water van Martha’s Vineyard. Ben moe, oké, ik geef het eerlijk toe. Het was een lange tocht met die kajak, maar ik had het nooit en nooit willen missen, voor geen goud.

Beiden verklaren me voor gek, knettergek.

Ps.:

Alles terugkijkend was ik blij dat die speedboot ergens drie uur terug rijden op een gebroken trailer stond. We hadden anders nooit die kajaks gehuurd en hadden braaf op die toch wel makkelijke boot mee gespoten naar die aantrekkelijke scholen met jagende vissen. Plannen vooraf is misschien spannend en mooi, maar laat je niet uit het veld slaan als er iets onverwachts gebeurt. Zoek naar alternatieven en zie wat het allemaal kan opleveren.

Voor de zevende keer daar vissen op dat eiland heeft weer nieuwe avonturen opgeleverd en geloof me, terwijl ik alles op papier plaats hangt er een heel tevreden glimlachje rond mijn mond. En de prijs van zo’n trip, die valt eigenlijk best wel mee. Als je met een paar man gaat, gaat het eindbedrag steeds verder naar beneden. ’t Is natuurlijk niet zo dat het bijna voor niets is, maar het was deze keer wederom zeer zeker de moeite waard.

Ik zou nu willen zeggen: “Missie geslaagd… The old man is back.”

En Ome Harry, die blies met een grote spuit ons mooie striperweekje uit.

Cheers en geniet er van.

Theo

- terug -