Spring Flyfishing Show, England

Een heerlijk stelletje vliegbindende mafkezen weer bijelkaar.

Door Theo Bakelaar

Wat een gesjouw altijd met al die tassen met vliegbindspullen naar een vlieg bindshow. Vaak krijg je te horen op het vliegveld: “Te zwaar, u moet bijbetalen meneer.” We zijn met z’n drieën dus kunnen nog even wat verdelen over de koffers en ja hoor, het lukt wederom deze keer, alles kan door zonder problemen.

Een heerlijk stelletje oude vliegbindmafkezen weer bij elkaar.

De tassen met het label ‘HEAVY’ glijden door de poort naar de smalle band en zullen zo wel in die dikke buik van dat vliegtuig verdwijnen. Die kist lijkt wel zwanger, daar moet je wel zwanger van worden pfff….

Eindelijk onderweg. De controle geeft aan dat we geen van allen ergens een boete hebben openstaan of dat we gezocht worden. Bakkie leut, dat altijd te duur is, en gaan met die banaan.

Weer lekker uitleg geven over maffe creaties die weer net wat beter vangen.

Vlucht van een uurtje en een autorit van een even zo lange tijd bracht ons naar ons onderkomen ‘The Olde Barn Inn’. We mochten onze koninklijke intrede doen en de koffers op de kamer plaatsen waarna we hartelijk begroet werden in de bar, die reeds afgeladen was met veel bekenden uit Europa en verder overzees.

Naar ons onderkomen ‘The Olde Barn Inn’.

De eerste emmers bier werden vrolijk babbelend naar binnen gewerkt. Bier zonder schuim en in gróóóte glazen. Wat ze daar aan dat schuimloze vocht vinden snap ik niet helemaal… maar ja, lands eer, lands wijs zeggen ze, toch?!

Leuk om al die mooie knakkers terug te zien. Allemaal wat ouder en grijzer geworden en nog altijd bezeten van die knettergekke hobby ‘binden en vissen’. Wat een heerlijk stel mafkezen, wat een verbroedering. De avond duurde lang en heel wat verhalen over mooie watertjes en dikke vissen vlogen heen en weer over de tafel met de nodige lachbuien.

Allemaal een paar dagen ouder en een paar dagen gekker.

Van spraak verwarring is er geen sprake. Waar je ook vandaan komt of je spreekt de taal niet, we begrijpen elkaar altijd. “Gezondheid is nog oké,” terwijl de nieuwe creaties ondertussen worden bekeken en er wordt verteld over de dikke grizzly beren die hem likkebaardend hebben staan bewonderen over de gekke manier van een zalmpje vangen.

Vooral toen hij de zalm de oever optrok en de beer toesloeg en er met de buit van door ging. Man…, dikke zweetknieën. Heerlijk al die mooie verhalen over de wilde natuur en het vissen in Alaska en natuurlijk… “You should come over man!” Tsja, waarom eigenlijk niet!

De één vult zijn dozen voor de volgende trip, de ander om nieuwe bindwijzen te laten zien.

Zaterdagmorgen, de show gaat beginnen. Eenieder ramt zijn tafel vol met materiaal en tools. Dozen gaan open zodat het publiek kan genieten van de nieuwe creaties van eenieder.

Nieuwe creaties van eenieder.

Iedereen heeft zo zijn eigen patroontjes gekozen voor dit weekend – zout- en zoetwatervliegen, groot of klein, nat of droog, en ga zo maar door. Sommigen vullen hun dozen voor de volgende vistrip en anderen geven weg wat ze binden en wensen de visser geluk met de nieuwe creatie.

Creaties te over...

Steeds maar weer nieuwe en andere bindwijzen zie je. Weer anderen hebben magazines bij zich met hun creatie die nét even beter vangt. Mooi zo, doe maar voor en leg uit.

Steeds weer nieuwe materialen, steeds weer anders en ze vangen steeds weer beter! Geloof, geloof en nog eens geloof… Blijf doen, daardoor blijven we steeds naar de waterkant gaan en die lijn blijft suizen door het luchtruim en de schone lucht blijft in de borstkas stromen.

Geloof, geloof... en nog eens geloof.

Wat echter wel opvalt is dat je niemand meer die giga knallers van jaren terug ziet binden. Een gewone Red Tag of een dikke Palmer, terwijl dit toch zo’n beetje de vliegen waren waar alle vissen naar hapten. Zijn ze te gewoon of weet iedereen hoe hij ze moet binden! ’t Zijn toch niet de makkelijkste vliegen dacht ik zo… Draai maar eens een perfecte Palmer…

Ook reuzevliegen vanuit de lage landen aanwezig.

Het aantal bezoekers viel dit jaar tegen begreep ik van de organisatie. Vorig jaar had men nog het geluk dat er een grote jachtbeurs vlakbij was en daar kwamen ook veel bezoekers vandaan. Pech dus voor de binders en stalletjes dit jaar.

Er was ruim aandacht besteed om het publiek zoveel mogelijk aan te bieden: volle rijen met binders, castingpools met goede instructeurs, buiten-cast-gebeuren, haptenten, stalletjes met veel bindmateriaal, boeken volop, lezingen van visreizen naar vele bestemmingen, dikke verlotingen van mooie prijzen, podiumbinderij van een bekend persoon en ga zo maar door.

Ook Harry Schoel van de partij met vernieuwende zoutwaterpatronen.

En hoewel de kast toch redelijk vol ligt met allerlei materiaal schijnen we toch altijd weer wat te willen of moeten kopen. Net dat ene kleurtje fibers of dat nieuwe malletje om een wing te branden, of wat denk je van dat net even sterkere binddraad. Ach het zijn de bekende dingen die we allemaal zo goed kennen.

Er is altijd wel weer iets te kopen... Ondanks dat de kast uitpuilt van boeken en dat soort zaken.

Het is al meer geschreven, maar ik wil het toch nog een keer benadrukken : zo’n showtje doet toch weer heel goed, je zaken delen met anderen, lekker bijkletsen met mensen die je lang niet gezien hebt, over onze hobby en visverhalen, urenlange gesprekken, leuke tips die je weer mee terug naar huis neemt, de dagen er even tussenuit geweest zijn.

Zo’n showtje doet toch weer heel goed, je zaken delen met anderen, lekker bijkletsen...

Gewoon weer even lekker met gelijkgestemden… Gewoon weer even met die bind- en visgekken met de neus dezelfde richting op… Gewoon weer met nieuwe spulletjes naar huis toe en gewoon weer roepen “Till next time man!”

Cheers, Theo

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.