Bij ons op het werk hangt een kl*tesfeer…

Al weken lang heerst er een aparte sfeer bij ons op de werkvloer. Je moet weten dat de werkvloer bij ons zoveel inhoudt als een kantoor met daarin mijn maat, en dus compagnon, en mijn persoontje, Jelsema. Twee vliegvisdebielen die samen een bedrijfje hebben en ook nog eens zakelijk actief zijn in het viswereldje.

De afgelopen weken heeft vrijwel ieder water dichtgezeten en dat gaf al de nodige frustratie. Het idee dat je niet kan vissen is ruk. Je wilt gewoon de mogelijkheid hebben… Wordt je die afgenomen dan geeft dat een meer dan slecht gevoel… ook al zou je niet gaan terwijl het wel zou kunnen…

Youtube staat vaker aan dan anders met de meest uiteenlopende vliegvisfilms om maar in de stemming te geraken... Koffiepauzes worden ervoor ingeruild… Er wordt tijdens de lunch zo ontzettend veel over vissen gepraat dat mensen naast ons zich afvragen of we wel van deze wereld zijn… Gefrustreerde e-mails in arial 38 bold vliegen heen en weer… De onderwaterwereld wordt langzamerhand tot academie verheven… ’s Avonds vliegen de vangstrapporten van de Alta in Noorwegen over de privé mailboxen… En dan gaat de telefoon… Wimsema… “Heb je die foto’s gezien!?” En een uur is weer voorbij, om maar met de gedachten bij het vissen te zijn … Hoezo afkickverschijnselen?

Ik weet van gekkigheid geen fatsoenlijke update voor de site meer te bedenken… Tja, deze dan… Maar da’s anders. Koortsachtig zit ik de prikpagina bij te houden in de hoop dat ik een interessant bericht vind dat de onrust kan wegnemen, maar het gebeurt niet… Ik lijk verdomme wel van het pad af!

Las dan afgelopen vrijdag wel weer het verhaal van Yvo Bindels (Rivier in het Vizier – TotalFishing). Die jongens gingen erop uit terwijl het ver onder nul is… Moedig. Ik vind het helemaal geweldig en krijg weer zin… maar dan wel achter m’n computer en ik weet zeker dat als ik ook maar een paar minuten buiten sta dat ik het allemaal helemaal weer zat ben. Ik wil gewoon weer lekker aan de zeeforel. Terug naar de zalm. Op een steen liggen slapen langs de rivier, heerlijk!

Van de week een karperboek in elkaar gezet… Heb ik zelf, dat vissen op karper, ook jarenlang gedaan maar ben niet voor niets vliegvisser geworden… Toch, op zoek naar de score, krijg ik die kriebels weer terug op het moment dat ik dat zit te lezen. Die mannen beschrijven de seizoenen met een passie… Pure herkenning.

Na het werk kruip ik weer achter de computer, op zoek naar voedsel voor wat komen gaat. Gemoederen in mezelf sussen. Boeken en tijdschriften liggen open op de pagina’s waar ik meer voorbereiding wil halen de aankomende tijd. Ik heb zelfs een boek ertussen zitten van een bioloog over de Atlantische zalm… Hoe idioot kan je zijn?

Enfin, we weten waar het aan ligt… het doet er niets aan af… het water begint gelukkig op vele plaatsen alweer vloeibare vormen aan te nemen en vanmiddag kwamen we zelfs op het idee om weer eens een forellenput te bezoeken…, iets dat we al ik-weet-niet-hoeveel jaren geleden gedaan hebben… We vervloeken ze altijd, maar nu…

Ik heb ook nog driehonderdduizend patronen die ik wil binden. Zeker. Maar ik doe het niet. Zalmvliegen, die dan weer wel, maar wanneer weet ik nog niet. Het zal wel weer een week voor de vakantie worden dat ik eindelijk eens achter die klem kruip… ben geen liefhebber meer, maar was ik het nog maar… Ben jaloers op de mensen die met vol genot achter die bindklem zitten, nu.

Heb het van de week nog wel geprobeerd hoor, maar als je er dan weer achter zit bekruipt me weer het lege gevoel… ‘k heb de juiste materialen niet… begin gefrustreerd te zoeken naar dat ene… m’n vriendin zegt dan ook nog eens dat het verstandig is om er orde in aan te brengen… en dan knapt er iets. Ik pak de boel weer in en kijk nog even op het internet, op zoek naar wat voedsel… en ga weer slapen… tukken totdat de dag van morgen weer komt en het riedeltje zich weer herhaalt.

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.