Rusland 2009 – Deel I

Tekst en fotografie: Jeroen Wohe

Net acht weken Rusland in de benen… Het begon in 2008 om visreizen te organiseren naar Rusland. Jos Vanrunxt, een fervent Ruslandganger, die er soms twee keer per jaar komt sinds 1991, heeft er zijn hart en ziel aan veloren. Hetzelfde ik heb met Canada.

Mooie momenten delen.

Rusland is een moeilijk land om iets voor elkaar te krijgen. Zaken doen gaat anders dan bij ons in het westen. Een contract zegt helemaal niets, kijk naar o.a. Shell met Rusland. Vandaag zeggen ze ja en heb je de deal, en morgen is het over. Vergunningen zijn vandaag 100 euro per dag, morgen 200… Zo wordt dat tussen neus en lippen gedaan. De overheid is een lachertje en de wet van de sterkste geldt.

Los daarvan heeft Rusland een pure en fantastische Atlantische zalmvisserij die ongekend is. De aantallen van Zuid Kola en de grote vissen van Noord Kola… er is voor ieders wat wils. Een van de grote voordelen van Rusland is dat je niet vastzit aan een beat of stretch! Je kunt gaan en staan waar je wilt! Tot een bepaalde mate uiteraard.

Aangekomen op Stockholm, na een reis van bijna 24 uur, stond Jos klaar met zijn caravan! De Boston Whaler achter de boot, de Jet-boat op het dak en de auto volgeladen met eten. De Boston Whaler lag vol campingspullen om zeker een paar maanden te kunnen overleven in de bush!

Nu kon de rit van nog een ruim 2000 kilometer beginnen. De rit ging soepel tot aan de Russische grens. We waren er vroeg en kwamen tot de aangename verrassing dat al ons eten niet het land in mocht! Maar we mochten ook niet meer terug dus uiteindelijk mochten we alles houden. Tevens werd alles gecontroleerd en werd ons uitdrukkelijk verteld dat we alles mee terug moesten nemen! Dat is raar, dus als er iets kapot is moeten we het mee terug nemen..? Ja, was het antwoord. Overal werden foto’s van gemaakt en Jos moest alles ondertekenen. 8 Uur later konden we verder met onze reis.

Bakkie voor Jeroen zelf.

We reden direct naar Varzuga, op de Penoi na de grootste Atlantische zalmrun ter wereld. Daar aangekomen stond het water hoog, heel hoog! Maar de vis zat er en de run was in volle gang. We moesten nog heel veel regelen, dus het vissen moest even wachten. Alles moest worden geregeld, vergunningen, kampplaats etc. Elke dag hadden we maximaal 6 uurtjes om te vissen, wat voor mij meer als genoeg was.

De volgende dag begonnen we om 15:00. We hadden gedaan wat we moesten doen en nu was het tijd! De jet-boat werd van het dak afgehaald en de motor werd gemonteerd. Alle Russen daar hadden van die lange kano’s met een 9 pk motortje erachter… Wij een aluminium platbodem met een nieuwe Mercury 25 jet motor geïmporteerd uit de States! We hadden veel scheve gezichten.

De boot liep direct als een zonnetje en na een paar minuten varen wist ik direct wat de boot kon, ik voer door 6 cm water! No problem. De rivier had geen structuur, het was gewoon recht toe recht aan omdat het water zo hoog stond. Het kwam nu echt aan op goed water lezen.

De Varzuga is gemiddeld zo’n 150 tot 200 meter breed als het water zo hoog staat en het is dus een vrij indrukwekkende rivier om te zien. Als beginnend zalmvisser zou je hopeloos verdwaald raken in deze massale rivier. Ik hou van grote rivieren, een rivier kan niet groot genoeg zijn!

Harde vechters.

Na een tiental minuten varen met de jet zag ik wat mooie stroomnaden die werden veroorzaakt door een onderwater gravelbank. Dat was de hotspot waar we ankerden. We stapten uit en het was er 80 cm diep aflopend in een geul van 1,80m diep. Het water was zo bruin van het smeltwater dat we geen 20 cm zicht hadden. De set up was een Aftma 7 spey-hengel met een wind cutter spey-line met daarop een t 6 sinktip. Als vlieg werd gekozen ultimate Ally’s Shrimp!

We visten nog geen 10 minuten of ik had de eerste take. Ik liet de loop gaan en zette de haak op het moment dat ik het gewicht van de vis voelde hangen. De vis schoot direct stroomafwaarts richting zee, maar de Dutch reel deed zijn best en na een enerverende dril landde ik een mooie vis van een kilootje of 3. De eerste is binnen. De vis was puntgaaf met de zeeluis bij zijn vetvin. Net uit zee. Heerlijk.

In die run haakte ik 3 vissen en we waren nog geen uur bezig. Het lijkt de Skeena wel, een visfabriek! Nu heb ik mij laten vertellen dat de Varzuga een totale zalmrun heeft van 270,000 vissen per jaar! Dat zijn er een hoop! Deze nummers zijn gebaseerd op een onderzoeksrapport van de Russische overheid. Die dag land ik 9 zalmen/ grilsen en verspeel er 15! Ik vis met een enkele haak, weerhaakloos. Dit doe ik om persoonlijke redenen. Die week land ik er ruim 60 en verspeel er minimaal datzelfde aantal. Ongelooflijk… wat een visserij.

Ik experimenteerde met lijnen en vliegen; wat werkte en wat niet. Alle lijntypes leverden vis op maar de meeste aanbeten kwamen met een t3 sinktip. De meest succesvolle vlieg was de ultimate Ally’s Shrimp gebonden met oranje rhea veren! En the demon, een zelf ontworpen vlieg van rhea. Zo stond ik eens te vissen in de Varzuga en er komen 3 Russische vliegvissers naar me toe om een praatje te maken. Zij zelf hadden met zijn drieën één vis, ik had er al negen die dag…

Imposante vissen.

Ze vroegen waar ik mee aan het vissen was. Ik liet mijn vlieg zien en de Russen sloegen stijl achter over! Dit hadden ze nog nooit gezien! Zo groot, een stinger met een enkele haak! Zij visten met de meer traditionele vliegen op maatjes 4 en 6 gebonden, kleine vliegen in mijn optiek. Ze zullen vast prima werken maar mijn filosofie is anders dan de doorsnee zalmvisser.

Ze wilden alles weten van de vlieg, hoe en waarom het zo goed werkte. Ik legde uit dat dit een reactievlieg is. Het water is zo hoog en bruin, dat je ze iets moet geven wat ze goed kunnen zien en pakken uit hun agressieve reactie. Die kleine vliegen lokken dat niet uit met deze waterstand. Deze vlieg wel. Zij dachten dat grote vliegen de vis afschrikken, wat juist niet waar was. Een grote vlieg lokt een reactie uit! Een reactie van wegwezen er komt wat groots aan of de reactie van wegwezen ik bijt je kapot!

Ze vonden het heel interessant en ik viste de rivier verder af en landde nog eens 3 vissen waar ze bij stonden. Uit respect voor de Russische vliegvisser, wat er niet veel zijn, gaf ik ze allen een Rhea vlieg en ik heb nu vrienden voor het leven.

Zo kwam ik aan de Kola rivier een andere Rus tegen, Alex is zijn naam en woont in Moermansk. Hij heeft een groot bedrijf in zeetransport en is ook een echte crack. Zijn leven ziet er als volgt uit: van 09:00 tot 17:00 werken, dan slapen en van 19:00 tot 05:00 ‘s nachts vissen… en dan nog even slapen. Aangezien het niet donker wordt kun je dus 24 uur per dag vissen! Hij vist vooral de noordelijke rivieren vanwege de afmetingen van de zalm. De Oera en de Kola zijn zijn favoriet! Hij heeft al vissen gevangen van 20 kilo en meer, dus een echte zalmvisser die weet waar hij over praat!

Yummie.

Hij spreekt goed Engels en we raken aan de praat en filosoferen over wat theorieën. Heerlijk vind ik dat, iedereen heeft zo zijn eigen meningen en theorieën en je bent als zalmvisser nooit uitgeleerd! Hij laat zijn vliegen zien, het gebruikelijke kleine spul; Green Highlanders etc. Toen liet ik mijn vliegen zien, zelfde reactie! Hij geloofde niet dat de vliegen hier zouden werken. Ik vertelde hem het maar eens te proberen en de volgende dag kwam ik hem weer tegen aan de rivier en hij kwam direct naar me toe met een vette grijns op zijn gezicht! Ik wist al hoe laat het was.

Hij vertelde dat hij naar de Oera was geweest en de hele rivier zat vol verse vis maar hij kreeg ze er niet aan! De vis was heel actief; rollen, springen enz., maar pakken, ho maar. Hij had alles geprobeerd behalve mijn vlieg, The Demon! Dat was de laatste vlieg in zijn doos en hij dacht aan wat ik hem had gezegd: “Deze vlieg lokt een reactie uit net zoals de francis.” De vis rolde actief en binnen een paar worpen kreeg hij de take, zette de haak en de vis, vertelde hij, was niet te houden! De vis vluchtte direct stroomafwaarts en hij moest alle zeilen bijzetten om hem niet kwijt te raken.

Toen sloeg het noodlot toe en brak zijn leader, weg vis en nog erger weg vlieg! Hij had er maar één en dat was diegene die werkte! Hij wilde er graag nog een hebben, geen probleem! Zo ontstond er een nieuwe vriendschap tussen twee vliegvissers. In ruil voor mijn vliegen mochten we op de Oera vissen. De Oera ligt in militair gebied op Noord Kola en is verboden terrein, maar aangezien Alex een rijke Rus is met de juiste connecties, mochten wij er vissen. Een prachtige rivier met veel structuur en grote stenen.

Klein, maar zeer fijn.

Hij nam het hoofd van de fish inspectors mee voor als we eventueel controle kregen. Hij wist ons te vertellen dat nog nooit een buitenlander op deze rivier heeft gevist! En dat dat buiten ons ook niet zal gebeuren. Dus een bijzonder moment voor ons allen!

Na een kilometer of drie te hebben gelopen langs de rivier zien we de ene mooie run na de andere, echt een plaat van een rivier! We besluiten te vissen en al snel landt Matthijs de eerste Oera grilse. Hij is dus de eerste buitenlander die er een vis vangt en weer een bijzonder moment.

Ik loop terug en zie een pocket in de rivier. Hier moet er één liggen denk ik. De pocket ligt aan de overkant op een metertje of 40 van mij vandaan. Dus het worden lange worpen met een goed lijncontrole. Bij de tweede worp krijg ik een snoeiharde take, ik hoef de haak niet eens te zetten, de vis hangt al! Het is een grilse van een kilootje of 3, maar vechten zo hard! Deze vissen zijn sterker dan hun soortgenoten op de zuid Kola rivieren.

Die avond vangen we verder niks meer, maar ach, het was een bijzondere ervaring op een bijzondere plek op deze wereld. Volgend jaar vissen we hem weer Alex!

Volgende keer het vervolg...

Voor meer informatie www.atlanticsalmonsafari.com

Tight lines, Jeroen Wohe

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.