Dagje Platwaffelen

Door Jelle Westerhuis

Zaterdagochtend loopt het wekkertje al vroeg af. Schrobben, eten klaarmaken, thee in de thermosfles. Laatste dingetjes checken en op naar Wimsema. Vandaar uit rijden we naar Bakelaar, alwaar de koffie heerlijk geurend en dampend onder de Senseo klaarstaat. Vandaag gaan we vissen op nieuw water! Althans, voor mij en Wimsema is het nieuw, voor Theo ongeveer zo bekend als zijn eigen achtertuin.

Vandaag gaan we achter gevinde broeders met tandjes aan.

We gaan op zoek naar alles wat maar vinnetjes en tandjes heeft en rondzwemt in een prachtig polderlandschap. Theo heeft een bootje met 4pk voortstuwing besproken en die ligt keurig te wachten op ons. En wat een genot: lekker rondvaren, af en toe een paar worpen maken, dan weer uitstappen en lekker langs die prachtige kanten banjeren om snoekstreamers te laten zwemmen in de hoop op...

De voorspellingen waren niet al te gunstig... maar de dag start ronduit perfect. “Koperen Kobus hangt vol in de lucht man,” aldus Theo. “Hopen dat het niet te helder is man, houden die platwaffels niet van man.” Nou ja, we zullen het wel zien. Het is al een genot op zich om hier te zijn, rond te varen en wat te banjeren over die zachte en zeiknatte poldergrond. De eerste blikken over het water maken me happy. ’t Is nog wel wat te vlak, maar daar zal spoedig verandering in worden gebracht door een lekker stevige kabbel.

Prachtig uitzicht over een naar snoek ruikende plas water.

De streamers worden te water gelaten, gaan lekker zwemmen en verleiden. Iedere worp staat strak van de spanning; er kan wat gaan gebeuren, moet wel, iedere plek waar de streamer in het water ploft is gewoon ontzettend fishy. Alsof het te mooi is om waar te zijn: bij een van de eerste worpen toont een snoekemans al interesse, zwemt mee tot aan de boot, kijkt nog eens naar de streamer en zwaait vrolijk af terug de diepte in... Damn, dat was snel! Schitterend!

Elke meter zo fishy als wat!

Uren strijken voorbij en nog enkele volgers mag ik bij de boot zien. Ze zwaaien allen net zo weer af en grijpen niet definitief door. Best balen, maar vis zien is voor mij al een geweldig iets. Heerlijk hoe zo’n beest zich uit de tent laat lokken en het gewoonweg verdomd zich op die vlieg storten, wat natuurlijk een veel beter aanzien is... Maar soms heb je het nu eenmaal met ‘minder’ te doen.

We waaieren uit over de polder. Theo staat ergens in een verre uithoek iedere centimeter van het prachtige polderwater uit te peuteren, Wimsema is weer in de boot gestapt en sleept wat met een over het algemeen zeer succesvolle shad en ik plof her en der de vlieg in het water, hopende op een niet-volger, maar volle draaier en dus pakker. Je weet wel: zo’n koperkleurige schicht die je plotseling voor je neus ziet verschijnen en verdwijnen... Je had nog niet eens in de gaten dat je al beet had!

We waaieren uit en Wimsema sleept lekker rustig met een shadje.

We verzamelen en genieten van een warm bakkie met stroopwafels die zo hard zijn, dat je je tanden er bijna op zou breken. We zijn het er al snel over eens dat het tegenvalt vandaag, vinnetjes met tandjes hebben niet zo’n zin blijkbaar. Heb inmiddels drie volgers gehad, maar doorbijten is er niet bij. Goede gespreksstof voor theorieën, want zo gaat dat natuurlijk als je het niet meer weet! We trekken een nieuw kanaaltje in en vissen de steiger af nabij een arkje. Krijg wederom een volger... Happen? Echt niet... Een kolkje toont zich in het oppervlak en daar blijft het bij.

Weer een nieuw kanaaltje. Pin in de grond, allemaal uitstappen en banjeren over zeiknatte gronden. Aan het einde van het kanaaltje tref ik wéér een volger. Een knappe dit keer. De snoek is eenvoudig te zien door een beschadiging op zijn bek en volgt de vlieg tot vier keer toe! Laat de streamer vallen... Snoekemans ligt stil en kijkt... Ik geef een ruk aan de vlieg en laat hem liggen... hij rukt dezelfde afstand mee op... trillen met de vlieg... hij komt dichterbij... laat de vlieg weer liggen... Doei! Einde kans.

“Daar ga je vis mee vangen man!”

Wéér een nieuw kanaaltje… Tja, weer een… De hoop is een beetje opgegeven, dat mag je wel stellen. Er is niet echt een 'bijtuurtje' te vinden. We werken hoe dan ook de sloot, die een mooie diepte heeft, af en dan… dan eindelijk hoor ik iemand een brul geven… “Hoppaaa! Hoppaaa!”

“’t Is echt niet te geloven, die gozer heeft de hele dag nog geen gup naar z’n vlieg zien komen, en nu staat ie met een kromme…”, is mijn gedachte. Indraaien die hap en naar ‘m toe gaan… Kijken wat ie aan z’n haakje heeft hangen… Tsooo, nog een lekkere ook! Fuji WP’tje gaat uit de zak, fotootjes maken. Schiet allemaal niet op, veel te langzaam. “Pak de camera uit m’n tas man,” en zo gebeurt.

Prachtige snoek, die zeker niet voor roze ging, maar voor de oerverleidelijke twisty ;)

Wimsema is er inmiddels ook bij gekomen en legt alles vast op film. Ik klik ondertussen raak met de camera en geniet net als de vanger van de vangst. Eindelijk een waardevolle bijdrage op een dag die het zo toch wel wat completer maakt. Blanken is op zich helemaal niets mis mee, maar liever niet natuurlijk!

Prachtig getekende poldersnoek met een geweldig setje vinnen.

Heerlijk dat er dan uiteindelijk toch nog een vis uit komt, en wat voor eentje! De haak zit prachtig en laat zich vlot verwijderen. Theo is er zichtbaar mee in z'n sas. En verdiend ook.

Rover in z'n groenjassenogen gekeken.

De vis neemt de tijd om op adem te komen en glijdt terug het water in. Helemaal top zo en er zullen er toch nog wel een paar meer liggen? We vissen het stuk nog af, maar geen rover die zich meer laat zien. We lopen langzaamaan terug naar de boot die al zowat uit het zicht verdwenen is. De zon begint al aardig te zakken en we besluiten af te zakken naar de grotere plas.

Lekker zo een beetje pruttelend over het water glijden.

Theo stelt voor de om de roeispanen te pakken en ons rond te peddelen. Wimsema op de voorkant, ik op de achterkant van ons schip. Lekker kantjes uitpielen. En ja hoor, weer een volger, een heel kleintje die met een noodgang achter de vlieg aan komt raggen en net zo snel weer afzwaait richting de zwarte diepte.

Genieten van zo'n dag met heerlijk weer!

Besluit die streamer toch maar eens in hoger tempo binnen te rossen en al snel is daar dan eindelijk de verlossende aanbeet die wél blijft hangen. Begrijp even niet wat er aan de lijn hangt en m'n medevissers staan ook even verbaasd te kijken naar het kleine gespartel. Is het een baars of zo? Nee, toch echt een snoek... Nou ja, snoek-je.

Schitterend visje met ook zo'n perfect vinnenpakketje dat prachtig doorlicht wordt door de snel zakkende avondzon.

Wimsema krijgt bijna tegelijkertijd ook een hakje op zijn shad en constateert bij het binnenhalen van zijn rubberen kunstaas dat de staart er in één klap vanaf gekauwd is. Kennelijk heeft de vis 'm uitgespuugd, want op een tien meter afstand van de boot zien we het vakkundig afgebeten stukje rubber in de oppervlakte drijven. Die shad is in ieder geval wel weer te repareren!

Contrasten zetten aan en in de verte begint het toch echt te dreigen...

We vissen door tot bijna in het donker. Geloof er zelf niet meer zo in, aanbeten blijven helemaal uit. Vind het prima zo en besluit de peddels ter hand te nemen zodat Theo nog een poging kan wagen. Die gozer vangt nog een vis in een leeg aquarium, dus hoop dan ook nog op een snoek die zich zal vergissen in die maffe twisty-streamer van 'm.

Het is dik schemer en de camera neemt er wat meer de tijd voor, terwijl worp na worp nog de kantjes worden uitgepeuterd.

Het is gedaan met de actie, geen vis meer te bekennen. We ouwehoeren al vissend en roeiend nog lekker door tot aan de steiger. Het is een heerlijke dag geweest zo. Pefect bootje, goed gezelschap, enkel de snoek heeft zijn kaken knap op elkaar gehouden vandaag. Maar goed, de eerste ontmoeting met dit water is niet tegengevallen en nodigt zeker uit om weer terug te keren...

- terug -