Dagje Platwaffelen

Door Theo Bakelaar

Dagje Platwaffels trekken… óf de plank weer misslaan?! Zou vanwege het fraaie weer de vis al in de polderkanalen aanwezig zijn? De snoekbaars zit op sommige plekken al vol kuit... dus waarom zou de snoek nog niet vol zitten en gereed zijn om te paaien? Je komt er alleen achter als je die streamers laat zwemmen... toch?!

"Baak... Kerstis allang voorbij man..."

“Hey ho Baak, wil jij een bootje bestellen in Vinkenveen, gaan we een zondag even lekker een frisse neus halen man.” “Goed plan man, trekken we die polderwateren effe leeg man.” “Ja ja... zal wel weer, laten we nu gewoon eens lekker een frisse neus halen en een beetje spelevaren met dat bootje en kijken of die vis al aanwezig is…”

Waarom eigenlijk ook niet? Het bloed kruipt toch door die vliegvisaderen heen als je het woord Vis hoort. Of de vis nu aanwezig is of niet, je wilt toch gaan om lekker even een dag in die polder rond te scharrelen. Beetje modder trappen, rugzakje rond je schouders gevuld met lekkernijen, broodjes, koffie en een snack. En… niet te vergeten een doos vol van die beweeglijke streamers in allerlei kleuren.

We weten dat het nog wat vroeg is en je misschien een altijd aanwezig visje kunt haken als je geluk hebt. De grote trek van de Vinkeveense plas naar de kanalen in de polder zal nog wel niet op gang zijn. Dat is meestal zo rond de maand maart of april, dan komen de grote rakkers naar deze polderwateren toe om hun liefdesspel op te gaan voeren. Daar zullen de tafels gedekt staan met heerlijke flesjes wijn en kleine hapjes om die mooie dames te verleiden en heel veel eitjes te bevruchten. De Grote Maanden om er eens effe lekker tegenaan te gaan met z’n allen daar onder die grote boom die daar in dat water hangt. Mooi plekkie voor de liefdesdaad… toch?!

Mooi plekkie voor de liefdesdaad toch?!

De baljurken aan en gaan met die banaan! Zo gaat het al eeuwen lang en gelukkig maar ook, anders was het vissen op die platwaffels allang afgelopen voor ons. Alles staat dan in het teken der liefde, de geur der liefde wordt verspreid door die polderwateren… een nieuw leven gaat er aankomen… spoedig na die bevruchting... alles riekt naar Liefde.

De boot ligt keurig op ons te wachten in Vinkenveen met het witte plastieken doosje in het vooronder met de vergunningen. “Stop het geld maar in het doosje, dan vind ik het wel,” zo luidt de boodschap. Makkelijk toch! We weten niet hoe snel we de hengels moeten optuigen en in die boot kruipen. We kiezen beiden voor een totaal andere streamer en knallen al snel door de kanalen heen.

De zon schijnt, hij lacht ons vrolijk toe… Oei... zou dat niet teveel van het goede zijn?! Om eerlijk te zijn heb ik toch liever een beetje meer bewolking en een wat donkerdere lucht; te veel zon is nooit zo okidoki. De halmen langs de oever worden in een prachtig licht gezet en zijn een plaatje waard. Het is windstil, geen rimpeltje op het water te zien…

Overwegend schitterend weer met een mini-zuchtje wind.

Zo’n polder geeft je een vredig gevoel, het heeft zijn speciale toneelvoorstellingen als je er oog voor hebt. Het bestaat uit Leven en Dood. Zoals de nieuwe aanwas van kleine visjes hier plaatsvindt, is er ook de dood die hier gluurt naar ademende wezens. Bij het uitstappen word ik er al gelijk mee geconfronteerd: stap bijna op een dode brasem die het niet gered heeft. Was hier een reiger die had toegeslagen, of is het een natuurlijke dood geweest?

Dikke, nog redelijk verse brasem...

Het hoort bij de natuur: leven en sterven, eten of gegeten worden. De vorige keer bracht me ook bij zo’n sterfgeval. De voor ons zo bekende blauwe veertjes schitterden toen ook in de middagzon. Stond met bewondering te kijken naar de Vlaamse Gaai die hier bijna onbeschadigd lag te liggen met de oogjes open. Dooier kon niet... Draaide haar een paar keer om te zien wat de eventuele doodsoorzaak geweest zou kunnen zijn… Niet te zien. Mooi beest, mooie blauwe veertjes. “Dank je wel lady.” Ik pikte wat veertjes voor een volgende sessie natte vliegjes. “Zal aan je denken als er een visje aan knaagt…” Pluk, pluk... En zo gingen die prachtige veertjes mee in de zak en naar de bindkamer. Enfin, dat was de vorige keer.

Prachtig gevederd slachtoffer van een paar weken geleden.

Jelle staat inmiddels met zijn ‘balletje balletje-streamer’ het water onveilig te maken en krijgt zowaar een vette kolk onder zijn aanstormende streamer. “Shit Baak, zie je die kolk man, daar ligt er eentje!” Inderdaad een swirl verschijnt er, maar geen hanger... En nog een keer gaat de streamer eroverheen… Geen reactie meer. Wat is er eigenlijk loos vandaag hier in die polderwateren? Volgen doen ze, reageren op die hap die voorbij komt doen ze, maar Hangen en Hoppa... ho maar! Echt niet, niks van dat alles. Dat is nou al de tweede vis die dat doet. Er is nog duidelijk geen grote vreetzucht naar balletje balletje-streamers.

De tocht gaat verder naar andere kanalen alwaar vanuit de boot castend weer een aanval op de streamer plaatsvindt... zomaar... zonder toestemming te vragen springt er plotseling een snoek boven het wateroppervlak. “Yep... hoppa... en dat was ook alles. Ziet er hier toch ook wel snoekie-snoekie uit, mooie kantjes waar toch meer van die jongens zouden moeten liggen.

Het ruikt er overal naar snoekemans.

Dan nog maar even die stek van de vorige vangst langs en daar kijken, vaak ligt zo’n snoek daar en ziet dat toch als zijn jachtterrein.

Wat ruist er door het... .... struikgewas...

“Wat staat daar in het struikgewas…,” werd er gezongen vanaf een metertje of 10. Een man met camera zit gehurkt plaatjes te schieten. ‘t Is toch een mooi plaatsje hier dacht ik zo. De camera klikte toen ik uit de struiken kwam en legde de worp vast. Nou ja dit zou dan maar eens een worp met vis moeten gaan worden, niet dan?!

Zou 't dan...?

Alsof er een onzichtbare hand aan de lijn trok, werd de lijn opgetild en kon er gezegd worden dat er eindelijk een ‘Hanger’ daar beneden was. Daar was op gewacht... Hè, hè... eindelijk!

Spetterende reactie op een hanger...

Eindelijk kon de eerste echte hanger geland worden van die dag, dus toch! Een mooi gekleurde platwaffel mocht met streamer in de bek op de foto vastgelegd worden. Mooi gehaakt en stevig vast. Had honger denk ik.

... Die een flinke chaos weet te maken van de kerstversiering.

Foto snoek streamer bek. 10.

Volgens mij miste hij een paar tandjes zo te zien. Zal wel ooit een kerel van Daaft geweest zijn die mij een keertje voor geweest is… Hihihi. Nee hoor, geintje. Blij als een kind werd deze vrolijke, iets met misschien pijn hebbende platwaffel teruggezet in zijn jachtgebied. Zo, de dag kon niet meer stuk, missie geslaagd, platwaffel gehaakt. Toch maakt het je dag een stuk vrolijker als je zoiets hebt vastgehouden en weer losgelaten. Eerlijk is eerlijk.

Prachtige, welkome vis die nog een kiesje brak op de spinstang.

“We pikken nog even het meer Baak en dan terug naar huis man.” “Okidoki man, misschien… misschien ligt daar nog iets man.” De zon gooit zijn laatste stralen in de boot. Pak nog even mijn toestel om die grappige plaat te schieten van het gras dat op het zitbankje een plaatsje gevonden heeft om te groeien... leuk man.

Mininatuur in de boot.

Jelle knalt zijn balletje balletje-streamer met lange worpen over het meer heen en bidt nog voor een schitterende aanbeet… En die krijgt hij ook nog zeg… helaas alleen wéér geen hanger. Wat is er toch met die snoek vandaag?!

Werken voor een visje!

“Kom op man, start die motor en knal terug naar de haven man, begin trek te krijgen in een stevige hap man!” “Yeah... ik ook man, een lekkere stevige hap gaat er wel in na al die worpen van vandaag... let’s go…”

't Is prima zo... de avondhap trekt ons naar de kant toe.

Mooie dag wederom, dagje met veel worpen, dagje met leven en dood, dagje met toch nog een mooie platwaffel die gedag kwam zeggen, dagje met gave natuur, dagje met verstevigen van een vriendenband… Afijn, ’t was een fijne platwaffeldag.

Dag fijne dag.

Cheers,
Theo

- terug -