Ongelofelijke ontmoeting…

… met de Natuur met een Hoofdletter in de wereld onder water.

door Salvatore, omlijst en gevormd door Theo Bakelaar

Het ultieme spel met de schoonheid van de natuur, het meegenomen worden in een totaal ander leven en een vrijheid die wij niet kennen, het letterlijk en figuurlijk ‘Klein’ voelen, meegezogen worden in de schoonheid van bewegen… ik noem het Ballet… ik noem het Dansen.

Ik noem het Ballet, ik noem het Dansen...

Ver weg van Europa, zittend op mijn schommelstoel, geniet ik van de ondergaande zon die als een rode vuurbal wegzakt in die onmetelijk mooie oceaan, de Indische oceaan. De zachte zeewind streelt mijn getinte gezicht. Dromerig staar ik voor me uit, wat is het onbeschrijfelijk mooi hier en het lijkt of de tijd hier stil staat en de ruimte hier totaal geen grenzen heeft.

Ik leef hier al een tijd. Emotionele gedachten en gevoelens stromen door me heen. Alles wat ik hier zie en meemaak in dit wonderschone paradijs wil ik delen, delen met mijn geliefden en mijn vrienden, delen met hen die voelen wat ik bedoel als ik ze op papier zet en hoop dat men begrijpt dat ik hier wel 200 jaar zou willen worden. Het kan niet, ik weet het, maar… wat zou ik er veel voor over hebben.

Begin te pennen en zal al het geschrevene voorzien van plaatjes. Wil je graag laten zien wat het is om in zo’n paradijs te mogen leven, wil je mee laten genieten van die onbeschrijfelijke schoonheid die er gelukkig nog bestaat.

“Dear Theo, I like to write it down for you, I know that you understand me, even in my bad English, I like to show how and what my life is at the moment… incredible...”

Zo kreeg ik zijn mail binnen en de foto’s kwamen later.

We hebben regelmatig contact via de skype, we delen dezelfde interesses en kennen elkaar vrij goed. Ik heb hem gevraagd of ik Nederland mocht laten meegenieten van zijn leven, of het stukje gedeeld kon worden met mensen die het heel graag zouden willen zien en meebeleven. Dat vond hij geen probleem, wilde het graag laten zien aan jullie vanwege zijn interesse in de vliegvisserij die ik hem bijbracht toen hij in mijn huis woonde. We hebben ook heel wat uurtjes samen op voorntjes gevist hier in de polders. Hij genoot ervan… met respect en passie.

Korte impressie van Salvatore
Salvatore’s passie voor water is geboren in Sicilië, waar hij ook ter wereld is gekomen in een klein vissersplaatsje aan de zee. Op dat eiland in de Middellandse Zee genoot hij iedere minuut van de dag, van het water en was er altijd te vinden. Hij groeide op met het water. Hij zat bij wijze van spreken meer op en onder water dan wij hier knikkerden of in de speeltuin rondhingen.

Hij ontmoette mijn oudste dochter die 3 jaar in Cathania woonde en werkte, en kwam met haar mee terug naar Nederland. Wij visten samen veel en hij surfte vaak aan het strand van Scheveningen. Hij was duik- en surfinstructeur en probeerde daar zijn ‘living’ mee te maken. Altijd reislustig en op zoek naar nieuwe oorden of uitdagingen. Toen zijn voorstel kwam om naar de Malediven te gaan om daar te gaan werken als instructeur, is mijn dochter afgehaakt en is hij alleen gegaan. Vaak babbelen we via skype en houden zo contact… schitterende gast.

Hij was duik- en surfinstructeur en probeerde daar zijn ‘living’ mee te maken.

Hij werkt daar nu al enige jaren als duik- en surfinstructeur en woont inderdaad in een paradijs. Salvatore gaat met gasten de zee op om te duiken, hij zwemt met hen over oude scheepswrakken of langs de schitterende riffen. Het vakantiedorp ligt op een punt van een stuk eiland; meer een rijtje strohutten die verhuurd worden. Wat moet je je hier terug in de natuur voelen. Schitterend witte stranden, wuivende palmbomen en een diep blauwe zee. Alles waar wij van dromen ligt hier binnen bereik, binnen werpafstand van een flinke kei.

Alles waar wij van dromen ligt hier binnen bereik, binnen werpafstand van een flinke kei...

‘s Morgens als hij wakker wordt, loopt hij een paar meter en staat aan de voet van de oceaan, bekijkt de condities van het water om de dag in te kunnen vullen met de eventuele gasten. Er staat een schitterende branding en voor hij gaat ontbijten wordt er even gebruikt gemaakt van die magnifieke golven die naar het strand rollen. Als een vogelvrije loopt hij met de surfplank het strand op en het eerste uur van de dag wordt gebruikt om het spel met de rollende golven te spelen.

“Alsof je in een enorme tunnel van water staat Theo, duizenden, ja miljoenen liters water omsluiten je, proberen je te vangen en hangen razend boven je hoofd.” Wat een machtig spel moet dit zijn, wat een beheersing moet hij hebben, wat een durf. Hij is hier totaal één met de golven en de kracht van de zee, speelt het spel met het water zoals wij spelen met een vloeiende vliegenlijn die de lucht doorklieft en daarvan genieten.

Alsof je in een enorme tunnel staat...

Dit alles ’s morgens voordat zijn dagtaak gaat beginnen - wat een begin van de dag zeg, wat een verschil met 'in je auto stappen om naar het werk te gaan en weten dat je een uurtje in de file mag mee hobbelen, achter aan mag sluiten om je daarna flink te ergeren aan die irritante, inschuivende autocoureurs met die geïrriteerde gezichten achter dat stuurwiel'.

Enkele gasten willen deze morgen gaan duiken langs de riffen en ik ben blij dat ze de wereld onder water willen zien en breng ze naar de mooiste stukken van het eiland. Onbeschrijfelijke wereld is dit. Wijs de gasten op een soort kogelvis die met een camouflage bekleed is die menige soldaat in het leger van Hare Majesteit jaloers maakt. Ook de gasten hebben moeite om hem te ontdekken. Iedere kleine prooivis die langskomt is 'burgemeester'; ze stinken er allemaal in en verdwijnen in die altijd hongerige bek. ’t Is dat de vis zijn bek opent en zijn prooi naar binnen slurpt, anders zwem je er gewoon voorbij.

't Is dat ie z'n bek af en toe opent, anders zwem je er zo voorbij.

Even later zwem ik mee met een zeeschildpad die tam genoeg is of geen angst heeft van dit zwemmende wezen met zuurstofflessen op en laat zich aanraken. Schitterende ervaring gewoon, geeft me een goed gevoel, gevoel van zoveel vrijheid en vrede.

Schitterende ervaring gewoon.

Een wrak van een gezonken boot duikt op en hier zwemmen we altijd even doorheen om dit stuk roest te aanschouwen. De zeepokken en algen hebben een plaats gevonden om zich vast te klemmen en die zorgen al snel weer voor wat extra voedsel van vissen die komen knabbelen en dit domein als een schuilplaats zien. Spookachtig ligt het op zijn laatste rustplaats, de meeste geheimen zijn met hem meegegaan naar de diepte en de mooiste, meest kleurrijke vissen sieren dit geheel.

We zwemmen er altijd even doorheen om dit stuk roest te aanschouwen.

De gasten genieten hier enorm zo te zien aan de opgestoken duimen. Het is tijd om terug te gaan. Enkele van hen hebben geboekt voor trip met de boot om ergens in die onmetelijke oceaan te gaan vissen op Sailfish. De zee is hier werkelijk rijk aan vele soorten vis en een waar vissersparadijs. Er wordt hier geboekt op een van de commerciële bootjes die de zee opduiken voor het respectabele bedrag van zo’n 350 dollar per dagdeel. De vis die gevangen wordt gaat (helaas) mee. De vis wordt hier gegeten in de restaurants, is ook voor de arme lokale bevolking en wordt heel smakelijk klaargemaakt voor de gasten. Er is hier een heel goed visbestand dus men scoort hier eigenlijk altijd goed.

Zelf vind ik het heel jammer dat het hier zo gebeurt, maar ja, wie ben ik? Het is zoals het hier is en niet anders. Vaak zijn het rijke Amerikanen die trots met hun vis op de foto gaan en waarschijnlijk de buren willen laten zien dat ze... Er wordt veel gebruik van gemaakt, ’t is tenslotte ook een bron van inkomsten. Een lokale fotograaf weet zijn maandloontje te verdienen met het schieten van de trofeeplaatjes.

Nog steeds goede visserij hier, alleen jammer dat ze vaak meegaan.

De mooiste ervaring maakte ik mee toen ik in de zee met een duikvriend aan het snorkelen was. Plotseling zagen we grote, donkere schaduwen opduiken die zich langzaam in onze richting bewogen. Sierlijk en traag bewogen ze, het leek wel of ze dansten, of ze een wals aan het doen waren met z’n allen. Het waren ‘Nurse Sharks’, volkomen onschuldige beesten die gigantisch indrukwekkend overkwamen. Ik wist van hun bestaan af hier en we probeerden ze zo dicht mogelijk te benaderen. De fotocamera klikte en ik mocht met ze mee zwemmen.

Gigantisch indrukwekkend...

Als een nietig klein wezentje kleefde ik aan zijn rugvin en liet me meesleuren in zijn onderwaterwereld. Sierlijk golfde ik met hem mee terwijl hij rustig zijn immense grote muil opende en sloot om de plankton naar binnen te zuigen. Het zijn planktoneters dus ik had niet veel te vrezen. Schatte hem op zo’n 8 meter en misschien wel groter, wat een giga vissen zeg.

De gigantische muil gaat open en dicht en zuigt de plankton naar binnen.

Wat voel je je klein bij deze grote, sierlijke vissen. De bek van hem is zo groot dat als je naar binnen wilde zwemmen, je zo verdwenen bent. Wat een gat zeg en wat een gevoel van vrijheid heb je als je zo mee zwemt of je mee laat trekken door zo’n giga groot, bijna prehistorisch beest. Wat een belevenis, wat is die onderwaterwereld toch mooi… Hoe kan het toch zijn dat de mens deze schoonheid aan het vernietigen is?

Wat een gevoel van vrijheid...

Ben met gasten verschillende keren teruggeweest om ze deze ervaring te laten meemaken. Wat waren ze onder de indruk van dit alles. Zelf was ik te water zodra ik zag dat ze weer voor de kust aanwezig waren. Hoe mooi kan je dag zijn als je hem zo kunt beginnen?! Even een paar meters zwemmen met je vrienden in deze vredige wereld onder water. Raakte er steeds weer diep van onder de indruk en hoop dat ze nooit belaagd gaan worden door een of ander commercieel bootje met van die scherpe, gemene harpoenen… brrr.

Raakte steeds weer onder de indruk...

Vreemd eigenlijk. Je ziet de meest mooie vissen hier rondzwemmen, vissen van grote afmetingen en je voelt je nietig daarbij, maar het gevaar voel je totaal niet. Alles lijkt zo vredig, zo mooi en zo rustig. Toch zul je alert moeten blijven, maar alles hier in deze wereld is zo… kan het niet beschrijven… hoop dat jullie het kunnen voelen wat ik bedoel.

Kan het niet beschrijven...

Neem nou die ene keer dat ik mee mocht zwemmen met een groep van die machtige Mantaroggen. Als reusachtige UFO’s bewogen ze zich loom en traag flapten ze met die enorme vleugels, het leken wel deltadekkers in die wonderbaarlijke wereld. Ben met dat groepje verschillende keren mee gezwommen, het mocht van ze, ze accepteerden mijn aanwezigheid. Als artiesten draaiden ze om me heen terwijl ik ze nadeed met sierlijke bewegingen. Bewoog me als een balletdanser en probeerde hun elegante bewegingen na te doen.

Van de kracht van hun vleugels ben ik me wel bewust, weet dat als je een knal krijgt van zo’n wing je uitgeschakeld bent. Ze kunnen net zoals een zwaan met zijn vleugel kan petsen, hun wings als verdedigingswapen gebruiken. Maar nogmaals… in deze wereld wil je daar niet aan… het is zo vredig hier, zo totaal zonder geweld, zo volmaakt.

Het is zo vredig hier, zo totaal zonder geweld, zo volmaakt.

Gelukkig hebben we deze momenten op beeld vast kunnen leggen en ik geniet ervan als ik op mijn laptop deze plaatjes weer over het scherm laat gaan. Op momenten dat ik me wat ‘minder’ voel omdat ik mijn geliefden mis in mijn home land, helpen zij me er doorheen. Het is mijn medicijn op zulke momenten.

De schommelstoel kraakt zacht op de houten vloer voor mijn hut, de zon is ondergegaan, de oceaan ruist, de golven slaan om op het witte strand in een ritme dat me slaperig maakt. Klap de laptop dicht, de dag is voorbij. Morgen zal er weer een dag zijn, morgen zal ik weer uitkijken over die oceaan met dat geliefde water. Misschien zullen die golven er weer zijn zodat ik op de surfplank kan klimmen om weer opgeslokt te worden in die tunnel van dat woest brullende water. Misschien zullen mijn vriendjes er weer zijn waar ik dan weer een stuk ballet mee mag opvoeren… morgen… morgen wordt het zeker weten weer mooi.

“Ciao my friend… hope you enjoy the way of my life here, hope that people like it… it’s incredible… go to bed now… ciao Nonno.”

Salvatore

P.s.: Hoop dat het overgekomen is zoals Salvatore het me toezond, ik denk het wel. Zelf was ik steeds diep onder de indruk van zijn leven daar op de Malediven, een waar paradijs… het bestaat nog echt…

- terug -