Noorse Herinneringen (3)

Door Marten Keekstra

Nu ik meer dan 20 jaar ’s zomers naar Noorwegen ga voor een periode van twee tot soms wel zeven weken, is het me wel duidelijk dat er vette, maar ook magere jaren zijn. Vooral wat het zalm- en zeeforelvissen betreft.

Vette jaren kunnen voorkomen omdat je met je neus in de boter valt als je er bent, en soms is het gewoon een hele lange periode goed. Zit je wat hoger op een rivier, dan is het van groot belang hoe de waterafvoer is, hetgeen op zijn beurt ook weer afhankelijk is van de sneeuw die ’s winters is gevallen of de regen die er valt op het moment dat je er bent.

Sommige rivieren reageren direct op extreem warm weer en daarmee gepaard gaande sneeuwsmelt of regen. Bij andere rivieren duurt het soms wel twee tot drie dagen omdat ze vooral een vlak merengebied ontwateren. Kortom, je bent voor een beetje succes nogal afhankelijk van heel veel factoren, nog afgezien van het feit dat er gewoon goede en slechte jaren zijn omdat er meer of minder vissen terugkeren naar de rivier.

Het schijnt overigens in 2012 weer een goed jaar te worden nadat 2011 ook weer beter was dan het jaar daarvoor. Om veel factoren, die je absoluut niet in de hand hebt wanneer je een vistrip of vakantie voorbereidt, uit te sluiten, zoek ik mijn stekken vooral in het kustgebied. Daar heb je veel meer uitwijkmogelijkheden naar zeeforel of allerlei zeevissen. Ooit hebben we geld over de balk gesmeten door lang van tevoren vergunningen voor een goede rivier te reserveren en daar aangekomen te ontdekken dat we op dat moment vrijwel kansloos waren omdat er geen trekkende vis was. Dat dus nooit weer!

Onze eerste visvakanties groeiden langzaam naar een climax in 1994 en 1995, waarna een aantal magere jaren volgden. Gelukkig waren dat er geen 7 analoog naar de Bijbelse ‘vette en magere jaren’, maar waren het meer dipjes in verder fantastische vakanties. 1995 Was helemaal top en eindigde met 3 geweldige dagen aan de Gaula, waar een paar uur vóór we aankwamen twee enorme onweersbuien in de bergen waren losgebarsten. De visserij werd onmiddellijk heel goed en regelmatig moesten we struikelend over de grote keien in het water achter de zalmen aan, die na de aanbeet vrijwel niet te houden waren aan puntje 50! Elkaar ondersteunend aan de riem om maar niet ondersteboven getrokken te worden.

Zo herinner ik me de dril van een 10 kg ++ zalm die zich na een geklokte strijd van 24 minuten alsnog omdraaide en gewoon onstuitbaar stroomaf zwom en ondanks de 180 m backing niet verder gevolgd kon worden op die plaats om vervolgens met een geweldige sprong in de verte afscheid te nemen. Daar sta je dan met een vliegenlijn aan 180 m. backing, waarbij je door de stroomdruk eerst nog niet eens in de gaten hebt dat de vis los is, maar hoe verder je de lijn weer binnendraait, hoe meer het duidelijk wordt dat hij eraf is…

Dat ik die dril niet zo goed had aangepakt, demonstreerde een Zweedse medevisser de volgende avond. Ook hij had een grote zalm gehaakt, maar forceerde niks, zette niet teveel druk en liet de vis staan waar ie stond. Gaf alleen wat tegendruk. Na ongeveer een uur, waarin hij regelmatig de armen moest losschudden vanwege de optredende verzuring en waarin hij tot een keer of 4 vroeg om een aangestoken sigaret, raakte de zalm ook zo vermoeid dat hij regelmatig z’n flanken toonde en uiteindelijk geland kon worden. Het grote voordeel was dat hij steeds stroomaf van de vis bleef en daarmee de baas over het hele gebeuren, een goede les voor ons die we gelukkig nog wel een paar keer in de praktijk konden brengen. Gelukkig stond alles op video.

Helaas ben ik de enige die het na thuiskomst slechts één keer heb kunnen bekijken omdat ik de tape met niet-verwijderd wispreventienokje in de adapter van de videorecorder liet zitten, waar een paar uur later automatisch Studio Sport overheen werd opgenomen. Jullie begrijpen dat vooral mijn verspeelde vis in mijn dromen behoorlijk is gegroeid, maar zeker is dat Henk die een paar keer tot op 2 meter van de vis heeft gestaan, nog steeds beweert dat het een 10 plusser was en Eef heel zeker weet dat hij minimaal 24 minuten heeft geklokt.

Met die zekerheden moet ik het doen na zoveel jaren. Van 1995 dus helaas geen verslag. Bekijk hier het begin van een paar magere jaren in 1996.

Vistrip 1996 from Cornico on Vimeo.

Vistrip 1997 from Cornico on Vimeo.

In 1998 hebben we het ook eens over een andere boeg gegooid. Onze gezamenlijke vistrip waar ook Willem Hofman aan mee deed, zou naar Ierland gaan. Helaas eindigde die trip voor mij al na 3 dagen in het ziekenhuis, waar ik moest blijven tot lang nadat m’n vismaten al weer hoog en droog thuis zaten. De doktoren vonden dat je met zo’n herseninfarct niet voorzichtig genoeg kon zijn. Voor mijn vrienden niet leuk en voor mij de opmaat naar heel andere vakanties. Gelukkig heb ik er niet veel blijvende schade aan over gehouden, maar mijn Hilda vond het toch beter dat ik in het vervolg weer met haar vakantie ging vieren en beloofde dan wel weer mee naar Noorwegen te gaan. Een heel andere invulling dus, maar wel met een schat aan opgedane ervaringen uit de afgelopen jaren in het achterhoofd. Zie hier hoe het Harm en mij verging in 1998 in Noorwegen voorafgaand aan onze Ierland-trip.

Vistrip 1998 from Cornico on Vimeo.

Het was wel even wennen voor wat betreft reisgedrag en te bezoeken campings wanneer je weer overschakelt op een soort gezinsvakantie, maar dat ik langzaam ook weer die draad oppakte en Hilda het ook bijzonder naar haar zin had, kun je in de korte impressie van 1999 zien.

1999 Noorwegen from Cornico on Vimeo.

De volgende keer laat ik jullie zien dat deze andere wijze van reizen ook z’n weerslag vindt in de wijze waarop ik een verslagje maak.

- terug -