N.v.d.r.: Met trots plaatsen we een 5-delige serie, geschreven en geproduceerd door Marten Keekstra. Herinneringen die hij beschrijft zijn om te koesteren en dat blijkt maar weer eens temeer als je begint te lezen. Genieten van het nu is fantastisch, maar de belevenissen die je in de pocket hebt, zijn ultiem. We mogen meegenieten met een vliegvisser en Noorwegenliefhebber die jarenlang de moeite heeft genomen om de videocamera ter hand te nemen en vele kostbare en gelukzalige momenten vastlegde. Het woord is aan Marten...

Noorse Herinneringen (1)

Door Marten Keekstra

Toen ik van de dokter te horen kreeg dat mijn leven waarschijnlijk korter gaat duren dan ikzelf in mijn ultieme droom gehoopt heb, begon er eerst een proces van acceptatie en daarna kwam voor mij toch het mooie. Echt waar.

Je gaat terug in je geheugen om je leven op een rijtje te zetten. Wanneer je dat doet komt er veel naar boven en ik mag me een gelukkig mens noemen omdat daar overweldigend veel fijne herinneringen in zitten. Herinneringen ook op visgebied, allerlei belevenissen met echte visvrienden die me altijd zullen bijblijven.

Die herinneringen worden ondersteund door beelden die ik ooit heb gemaakt en de drang ontstaat dan ook om die beelden te ordenen en ergens vast te leggen. Zo heb ik de afgelopen maanden veel van die herinneringen die opgeslagen waren op een verdwijnend medium als videoband, opnieuw opgepoetst en opgekalefaterd om ze geschikt te maken voor het online delen met hen die ooit deelgenoot waren.

Al eerder had ik bij wijze van herinnering mijn digitale (maar nog niet HD) visvakantievideobeelden vanaf zeg maar 2000 als heel korte beeldimpressies van die herinneringen op Vimeo gezet. Die zullen in de laatste artikeltjes ook aan de beurt komen.

Als je herinneringen gaat delen komt altijd de vraag of iemand die niet op die tijd en plaats aanwezig was, hetzelfde voelt als jij voelt. Dat kan haast niet. De reactie van Jelle echter, na het zien van een paar voorbeeldjes, trok me over de streep om er een paar artikeltjes op ons geliefde Flyfever aan te wijden en die video’s te delen.

Ik hoop dat jullie begrijpen dat het vóór het digitale tijdperk niet meeviel om als amateur acceptabele beelden te schieten. Grote videocamera’s met lage resolutie en dat betekent o.a. dat als het vissen goed was, je wel goed gek moest zijn om zo’n bakbeest mee te sjouwen. Achteraf ben ik blij dat zo’n ding toch af en toe meeging en klaar lag om door deze of gene gepakt te worden om wat beelden te schieten, want voor mij zijn die beelden van onschatbare waarde en ik hoop dat jullie er ook veel herkenbaars of misschien wel wenselijks in zullen ontdekken. Veel genoegen bij het bekijken en meebeleven.

Hoe ik in 1989 aan Noorwegen en de visserij daar verslingerd ben geraakt, hebben jullie kunnen lezen in de artikeltjes over het vissen met de droge vlieg op zalm. Het jaar daarna moest ik natuurlijk weer. Helaas waren m’n vrouw en dochters niet zo enthousiast en zat mijn zoon in militaire dienst (ja, zo ging dat meer dan 20 jaar geleden). Welke truc kon ik verzinnen om toch (ook) naar Noorwegen te gaan? Aanbieden om zo snel mogelijk naar Frankrijk te gaan met de vrouwen en hopen dat ze snel heimwee naar huis kregen, zodat ik nog 1 of 2 weekjes met Harm ten Cate naar Noorwegen kon? Zo ging het dus.

Een pilottrip voor twee man naar Noorwegen, naar de bovenloop (meertjes met vlagzalm en forel) van de Rauma en dan door naar de Oselva. Terug langs de Hallingdalselva voor de grote forellen die dan al beginnen te trekken. Als sterke, jonge kerels dachten we de heen- en terugreis wel zonder overnachting te kunnen doen. Een kleine 30 uur om de beurt sturen en varen moest toch kunnen, nietwaar?!

Nou dat viel dus dik tegen, we vonden onszelf regelmatig slapend in de auto, op een slaapzak in het Zweedse gras of onder de trap van een veerboot terug. Veel dierbare plekjes hebben we daar aan over gehouden. We vingen alles wat we wilden vangen, met natuurlijk aan top een paar zalmen en grote zeeforellen. En zo waren we er klaar voor om in 1991 weer te gaan. De truc werkte niet meer, maar ik heb een lieve vrouw die het wel fijn vindt dat 2 weken in het huis niet al die rommel gemaakt wordt… Geri, mijn zoon en Henk Slagers, de man van wie ik het vliegvissen leerde, gingen ook mee. Zie hier hoe dat ging in 1991.

Vistrip 1991 from Cornico on Vimeo.

In dit jaar, maar ook in latere jaren, deed Harm veel inspiratie op voor zijn bestseller over het vissen op zeeforel, die twee keer door de VNV is uitgegeven.

In 1992 konden Henk en Harm niet mee wegens huiselijke verplichtingen, dus ging ik samen met Geri naar Noorwegen. Naar aanleiding van deze 14-daagse trip kan ik het iedereen die een zoon heeft die pubert of wat ouder is, aanraden om samen met hem, visser of niet, een poosje alleen op vakantie te gaan. De herinneringen daaraan alleen al maken me dankbaar en blij, een gevoel dat veel groter is dan de teleurstelling van het ouder worden. Zie hier hoe het ons dat jaar, aan vooral de Oselva, verging.

In een volgende aflevering gaan we wat meer rivieren verkennen…

- terug -