Nieuwe rondes, nieuwe kansen...

door Jelle Westerhuis

2011 Is alweer even gaande en de jeuk naar vliegvismomenten groeit gestaag. Toch weer misschien een paar keer naar Duitsland – nog wel even een Jahresschein halen dan hè – en misschien nog wel een keer een stel binnenlandse tripjes naar bijvoorbeeld De Ronde Bleek en het Oostvoorne Meer… of wat anders? Geen idee, we zullen het wel weer zien...

Wanneer het buitenland buiten bereik ligt, biedt ‘De Ronde Bleek’ prachtig binnenlands vertier.

Hoe dan ook staat een zeeforeltrip weer vast op de agenda en het gedonder vindt al volop plaats in de vorm van op en neer mailen, gastenboekjes volpennen met onzin, menuutjes maken, telefoontjes die gepleegd worden om elkaar te plagen over de gemaakte ‘wapens’ in de dozen, en tal van andere varianten om elkaar hoe dan ook op te hitsen voor de eerstvolgende trip… Want daar gaat het uiteindelijk om!

Binnenkort zullen we weer op het Deense zand lopen met de hengels in de aanslag. Misschien nog wel een extra keertje, zo een paar dagen, enkele weken voor de trip die we in de huidige planning hebben zitten. Gewoon weer even voorproeven, even de buitensporig gegroeide behoefte sussen.

Heerlijk zand, als het maar Deens is… en mocht ie een keer gevuld worden met een prachtig zilveren vis… dan is het dubbel zo mooi!

Ongeacht de trip, wanneer ik dan weer door het zand langs de kust loop te banjeren naar een volgende stek, moet ik vaak even terugdenken aan de ellenlange tijd dat ik naar dat moment heb toegeleefd. Weken, zo niet maanden gingen vooraf aan de dagen dat je nu weer in het zand je waadschoensporen achterlaat. "Verdomme, wat gaat het toch allemaal snel; zo lig je er nog over te dromen, het volgende moment stap je weer in die auto op weg naar huis over die ellendig lange Duitse Autobahn..."

Het is elke keer weer hetzelfde liedje en daarom is mijn laatste dag dan ook altijd een afscheidsdag die ik graag alleen doorbreng. En vind je het gek? Heb je zoveel maanden naar iets toegeleefd, wordt het binnen een weekje afgewerkt en mag je weer naar huis toe… Daar heb ik een slotdag voor nodig om dat te verwerken. Meestal vis ik dan ook minder en fotografeer ik meer. Maak zo herinneringen voor thuis… Momenten waar ik weer een tijd op moet en kan teren.

Mag graag de laatste dag alleen doorbrengen, of nog mooier: samen met Wimsema in een ‘gladiolenbui’. Ga dan pal naast hem staan, hij begint te sputteren en vervolgens slaat het gezamenlijke vissen om in vreselijk dom ouwehoeren, ontzettend stomme grappen maken en verschrikkelijk lachen… En dan óók nog vis vangen, dat is helemaal genieten geblazen!

Maar goed, alle voorpret- en vakantieperikelen op een hoop, er zit in ieder geval weer genoeg in het spreekwoordelijke vat! Van Nederland zal ik ook weer meer kunnen gaan genieten dit jaar gezien ik de (vele nieuwe!) stekken weer wat beter ken en de tijden van het water beter heb leren inschatten. Een voordeel dat je meekrijgt als je geregeld met de camera rond loopt te rijden naar wat digitaal voedsel.

En dan het zalmvissen… Kan niet wachten om weer te gaan. Het is een kwestie van de planningen straktrekken en tijden vrijmaken. Ook al is het maar een week, het is altijd weer een week die ik beleef alsof het een twee- zo niet drietal weken zijn. Het is het ultieme gevoel van compleet weg zijn, in een andere wereld, met niets en niemand wat te maken…

Rivieren die je in een paar tellen het wekenlange 'écht-weg-zijn-gevoel' geven.
Komt er dan zo'n dame boven het oppervlak... dan bestaat het begrip tijd zeker niet meer.

Buiten het feit om dat weggaan dit seizoen gewenst is, en gelukkig ook mogelijk is, zie ik toch wel het meest uit naar het zalmvissen. Het zeeforelvissen is ook ronduit fantastisch, maar houd er kennelijk van om mogelijkerwijze op mijn klote te krijgen in de vorm van keiharde blanks. Weet niet wat het is, maar ben er niet vies van ze op te zoeken. Mag dat wel, anders leer je ook niet zo veel, is mijn persoonlijke veronderstelling.

Ze zullen weer gaan komen, die pauzes in de middag dat we naar het water rijden met dubbelhandige rakkers in de achterbak.
"Effe lijntje werpen, effe het gevoel krijgen weer..." Heerlijk kleine momentjes die je goed doen.

Enfin, genoeg om naar uit te kijken, genoeg om mee bezig te zijn en... weer genoeg om te fotograferen en over te schrijven. Voedsel, dat is het. Voedsel en rijkelijke inspiratie voor het aankomende, alweer twee maanden jonge jaar...

- terug -