Het 'Lodge-leven'

door Joost van Altena

Lodge-leven, leven in en rondom een lodge. Geen gewone lodge… hij staat op een speciale plek, en die plek is Inverpolly Estate te Schotland.

The Lodge.

De Lodge oftewel een woonboerderij, voorzien van een “Bunkhouse”, een heerlijke woonkamer met openhaard, schouw en serre. Een ruime keuken met bordenwarmers, oven, magnetron, grote voorraadkast en genoeg werkruimte. Vele slaapvertrekken waar de oudheid vanaf druipt. Badkamers met ouderwetse spreuken. Washok met 2 grote vriezers, wastafels om vis te fileren. Eetkamer met zo’n heerlijke grote eettafel en ruime commode voorzien van veel glaswerk en bestek. Heerlijke oude banken buiten voor de deur, om die mooie momenten met een kop koffie of een biertje te hebben na een lange visdag.

Die Lodge geeft een vertrouwd gevoel, hij brengt gezelligheid, ontspanning, bijzondere ontmoetingen en nog veel meer. Wat ook als een paal boven water staat is het feit dat daar al vele herinneringen liggen. Als de muren toch eens konden spreken… Knotsgekke momenten, serieuze momenten, overmatig gebruik van alcohol momenten, culinaire momenten.

Eenieder heeft daar zijn geschiedenis, van de zalmontmaagding tot aan de eerste pollakbeuk op de vliegenhengel. Zo kan ik me van afgelopen jaar herinneren dat Randy & Patrick hun eerste zalm(en) mochten vangen na jaren van geduld. Dat dat veel emoties losmaakte moge duidelijk zijn, emoties die puur en mooi zijn.

Zo kan ik me ook voor de geest halen dat PjotrPeter liever zat te keuvelen en te genieten van al die mooie natuur daar in plaats van te gaan vliegvissen. De Lodge was die vakantie zijn warme deken waar hij even lekker aan het gehaaste leven kon ontsnappen.

Die lodge geeft de mensen daar rust en voorziet ze van hun primaire levensbehoeften. Hij stelt ook dingen bloot; jezelf zijn is daar waarschijnlijk sterker dan thuis, waar de maatschappij je soms in een rol duwt die je liever niet wilt. Elk jaar zie je al vrij snel welke rol iemand heeft in het lodge-geheel.

De een verzorgt de koffie, de ander staat veel in de keuken en weer een ander houdt het openhaardvuurtje brandende. Het is soms net als in een relatie waar mensen een bepaalde rol aannemen die het beste bij hun past en tevens balans biedt. Velen hebben na verloop van jaren een vaste plek waar ze zitten, eten en slapen. Gewoon die plek die ze het fijnst vinden of die ze in de rangorde verdiend hebben. Heel natuurlijk dus.

Ik zal de diverse ruimtes eens onder de loep nemen.

The Bunkhouse

Een schuur, vrij groot, met in het midden een tafeltennistafel die dient als depot voor die vele spullen die de mannen meenemen. Daar op die tafel komen de zalmen, zeeforellen & bruine forellen als trofeeën te liggen. Ze leggen dan eerst een stuk aluminiumfolie neer om die mooie vissen nog eens extra aantrekkingskracht te geven of om gewoon de tafel niet smerig te maken.

Vis op de tafeltennistafel.

Je moet die blikken zien als die mannen terugkomen, bezweet van het avontuur van de dag. Iedereen duikt gelijk naar binnen als de contouren van een vis zichtbaar zijn. Verder zie je in The Bunkhouse menig collectie staan van Sage, Orvis, Loomis en ga zo maar door. Van waadpakken tot vlieshengels en van bellyboten tot gevulde vliegendozen, het is er allemaal en verschillende theorieën doen de ronde als men elkaar er treft.

Het is de ruimte waar de vliegen bepaald worden voor de dag, de leaders geknoopt worden en de opwinding van het aankomende visavontuur begint. Er hangen daar een paar opgezette koppen van twaalf antlers herten die eens de hills domineerden. Je merkt het al, The Bunkhouse is de laatste stap naar buiten waar het avontuur kan beginnen en waar datzelfde visavontuur eindigt, al dan niet met een trofee.

De woonkamer

De woonkamer is voorzien van een kleine serre, een openhaard met schouw en wat banken en fauteuils. Hier komen de tongen los en worden de flessen Schots vocht van 12 jaar en ouder genuttigd. De schouw begint zoals altijd leeg en eindigt zoals altijd vol met lege whisky flessen.

De schouw begint zoals altijd leeg en eindigt zoals altijd vol met lege whisky flessen.

Hier worden de verhalen vertelt en soms héél soms iets mooier gemaakt dan dat ze werkelijk waren. Tja, het is een onderdeel van de hobby dat (vlieg)visserslatijn. De woonkamer is de plek om ‘s ochtends vroeg van je eerste kop koffie en sigaretje te genieten, om zo heerlijk rustig de dag te beginnen.

Hij dient tevens als rechtzaal voor ‘Het Highland Tribunaal’. De heer Cor de Boer bijvoorbeeld, werd afgelopen jaar berecht door het Highland Ttribunaal. Deze beste man had namelijk door de jaren heen menig overtreding begaan in de hooglanden, waarvan het dumpen van vieze, witte kousen in de open haard, dat een stinklucht van jewelste teweegbracht, één van de vele in een lange reeks aanklachten was. Hij moest zijn straf ondergaan met lede ogen.

Het was een geweldig schouwspel waarbij Theo als een Braveheart ten tonele verscheen en PjotrPeter het tribunaal als monnik betrad. Je had het gezicht van Cor de Boer moeten zien… Tja, dat kan alleen maar daar gebeuren, op die manier, met dat enthousiasme en die kolder. Ook komen de mensen in de woonkamer dichter tot elkaar. Soms zo dicht dat de vliegvisliefde voor elkaar erg zichtbaar wordt hahaha.

Gerechtigheid zal hoe dan ook geschieden...

Dan heb je elk jaar wel een aantal mensen uit het Brabantse, ze weten vaak de sfeer te maken op de o zo gezellige avonden en je leert een hoop nieuwe woorden zoals: een delleke met juin… Ook plakken ze altijd een N voor veel woorden, dan krijg je wel hele aparte diersoorten, bijvoorbeeld een orca gaat dan een N’orca heten en zo krijg je N’hond in plaats van een hond. Blijft lachen en waanzinnig leuk.

Iedereen van het noorden tot het zuiden, van het oosten tot het westen van Nederland verbroedert daar in die woonkamer. Je krijgt inzicht in iemands levenservaring, de rol die ze aannemen in de groep en hoe ze zich mengen door juist aanwezig te zijn of door meer een toeschouwer te zijn.

Hier worden de vangsten van de dag doorgenomen, de avonturen herbeleefd en (bijna) altijd de dag die geleefd is gevierd met een goed glas (single) malt whisky, of zoals de Brabanders zeggen: “Een bierke, een tinneke bier.” Het gaat onder je huid zitten en op tijd gaan slapen is altijd de meest moeilijke afweging, ook al ben je kapot.

De keuken

De belangrijkste schakel van de lodge. Hier wordt voor de inwendig mens gezorgd. Om al die mannen te voeden is er best wel wat tijd en aandacht voor nodig. Nu is het eigenlijk zo dat het meeste werk vooraf gedaan wordt in Nederland: de boodschappen inventariseren, de menuplanning, wat kopen we in Nederland en wat in Schotland. Mijn dankbetuiging hierin gaan uit naar Theo en Annemiek, zij hebben dit al vele jaren verzorgd. Respect! Ik weet wat er voor nodig is daar ik een aantal jaren meegegaan ben als zijnde kok en het was tevens mijn vorige ambacht.

Erg mooi om te zien is dat ieder jaar er mensen opstaan die een maaltijd willen verzorgen. Zo maakt Cor de Boer altijd heerlijke sukadelapjes met rode kool en aardappelpuree. Kees Verhulst maakt altijd een ontzettend lekkere nasimaaltijd, je zou bijna denken dat Kees een Indo was in zijn vorige leven. PjotrPeter doet het verleden herleven door zijn ‘gebakken marinier’, welke een combinatie van onder andere corned beef met ketjap, sereh en sambal pedis is, traditioneel geserveerd met rijst en in dit geval basmatirijst. Het blijven rare jongens die mariniers… hihihi.

Het blijven rare jongens die mariniers… hihihi

De dagverse vangst wordt hier verwerkt, de pollakken worden vakkundig gefileerd en opgediend met gestoofde prei, aardappelpuree en mosterd crème fraîche. De bruine forellen dienen heerlijk gerookt als voorgerecht of lekker op toast met de lunch. Soms, als een zeeforel of zalm net te klein is om te roken, maken we er gravlaks van, wat oorspronkelijk uit Scandinavië komt en rauw gemarineerde zalm of zeeforel is die voorzien wordt van een laag dille, bruine basterdsuiker, zwarte peper en wodka of jenever. We snijden er heerlijke dunne plakjes van en eten het met citroensap, crème fraîche en mierikswortel.

De keuken is zo heilig dat diegene die er op dat moment staat te koken, de regie van de lodge in handen heeft. Al is het alleen al omdat iedereen van hem afhankelijk is voor een lekkere hap eten.

De eetkamer

Hier wordt dus de basis gelegd voor een actieve dag waar men de energie kan verorberen om die lijnen te casten in weer en wind. De tussentijdse maaltijd, of zoals het in Nederland lunch genoemd wordt, is een belangrijk moment van de dag. Mensen komen terug van hun eerste vissessie en iedereen wil van elkaar weten hoe het ging: “Heb je aanbeten gehad? Had je de wind in de rug? Welke vlieg gebruikte je? Waar lagen ze?” Een mooie interactie tussen diegene die het gelukt is en diegene die zo graag willen, maar nog geen succes hebben gehad.

Het diner is de afsluiter van de visdag en hier wordt een heerlijke warme hap genuttigd, die de o zo nodige koolhydraten en eiwitten verschaft. Onder het genot van een glas rode of witte wijn wordt er een 3-gangen ‘Highland-menu’ weggehapt.

Onder het genot van een glas rode of witte wijn wordt er een 3-gangen ‘Highland-menu’ weggehapt.

Hier worden de tongen al wat losser en humor wordt opgediend. Zo was het afgelopen jaar ene heer Bakelaar die een mooi verhaal vertelde over 43 meter maraboe in allerlei kleuren. Hier werd door de heer PjotrPeter op gereageerd: “Die Bakelaar heeft 43 meter maraboe in allerlei kleuren… maar delen? Ho maar. Die maraboe hangt overal in zijn huis, een meter kunnen missen? Nee dat zit er niet in...”

Je moest erbij zijn. We hebben blauw gelegen van het lachen. Wat een interactie tussen die twee. Dit begon trouwens al onderweg naar de Inverpolly Estate toe. Er was iemand die het nodig vond om af en toe met een klein beetje eau de toilette vanuit zijn achterste, de auto te doen opruiken. De beschuldigingen gingen over en weer. Ik dacht dat ik niet meer bijkwam.

Toen Theo bevestiging bij mij zocht in de vorm van: “Hé Joost…”, was er een nieuwe ‘stopzin’ geboren. Ik heb het de gehele visvakantie moeten aanhoren: “Hé Joost… Ja toch Joost...”

Na een heerlijk toetje, waardoor je maag ff lekker kan neutraliseren, wordt de koffie uitgeschonken, al dan niet met een scheut whisky erin. In de eetkamer gebeurt altijd wel wat. Zo werd de heer Gerard even de mond gesnoerd omdat hij teveel op z’n Brabants zat te babbelen.

Even de mond gesnoerd...

Hier worden ook wat leuke trofeeën verdeeld onder diegenen die iets speciaals gedaan hebben, of zomaar omdat ze het verdienen. Theo, die deze ontzettend leuke attenties verzorgt, steekt hier ieder jaar weer veel tijd en energie in. Mooie geframede vliegen en unieke tekeningen van forellen passeren de revue. Die van mij staat inmiddels te schitteren op de kast thuis. Het moment geeft je het gevoel van speciaal zijn. Je krijgt iets moois en waarom? Gewoon zomaar, omdat iemand het je gunt.

Je krijgt iets moois en waarom? Gewoon zomaar, omdat iemand het je gunt.

De slaapvertrekken

De Lodge is goed uitgerust met vele slaapvertrekken en de meeste kamers worden gedeeld. Dit delen zorgt ’s nachts dan ook voor aparte taferelen... De een lult in zijn slaap, waardoor de ander maar uit wanhoop in het pikkedonker gaat vissen, terwijl de ander het al zo weinig aanwezige bos in Schotland omzaagt. Het zijn van die heerlijke ‘wegzakbedden’. Ouderwetse spreidekens erop en klaar is Kees.

Je valt in slaap met het geluid van bulderende herten en wordt wakker met het zicht op die mannen die je zo wakker hielden. Het slapen daar is zo fijn, zo goed dat je vaak maar een uur of 5 a 6 nodig hebt om je weer als nieuw te voelen. Hoe zou dat komen?

Is het de frisse lucht die vanaf eiland waait? Is het dat je de dagelijkse beslommeringen even kunt laten varen? Of komt het door het feit dat je mag opstaan en niets moet? Dat je mag gaan vissen en niet moet werken, hoe leuk je werk ook is? Het maakt ook niet uit, het bevalt in ieder geval prima het slapen en opstaan daar.

De badkamers

Hier worden de tanden gepoetst, haren gekamd en het vuil losgeweekt in bad. Er gaat ook niets boven een gloeiend heet bad na een lange en intensieve dag. Heerlijk weken en wellen in dat warme, veenbruine water. Typisch zijn ook de ingelijste spreuken die de wanden hier sieren. Zo hangt er een spreuk van Guinness:

“If he can say as you can,
Guinness is good for you.
How grand to a toucan,
just think what toucan do.”

Typisch Engels/Schots als je het mij vraagt. De truttige details in het interieur horen er gewoon bij. Menig gast is ook geschokt wanneer ze terugkeren en er aanpassingen aan het huis zijn gedaan. Je bent tenslotte in een gebied waar de tijd stilstaat, dus verwacht je ook zeker geen veranderingen.

Het washok

In het washok worden (hoe kan het ook anders) de wasjes gedraaid. Ook staan hier twee grote vriezers waar het proviand in ligt opgeslagen. De gevangen en gefileerde zalmen en zeeforellen gaan hier de vriezer in alvorens ze naar de rokerij in Ullapool gaan. Hier worden de vissen netjes leeggehaald en schoongespoeld. De peut staat erin grote jerrycans klaar om meegenomen te worden voor het varen op de zee of een loch. Er liggen reddingsvesten die je op de zee nodig hebt uit voorzorg.

De buitenbankjes

De banken die buiten voor de deur staan worden vooral met mooi weer gebruikt. Zo in de middag, als iedereen terug is van de eerste vissessie, wordt hier een kop koffie gedronken, sigaretje gerookt en even lekker genoten. Het is een mooie plek in het al zo mooie land. Je kijkt over de River Polly heen die in een dal ligt. Vanaf de buitenbankjes zie je ook de piek van Stac Pollaidh en ontzettend veel mooie natuurschouwspelen, zoals biddende ruigpootbuizerds, springende zalmen in de rivier en schapendrijvende honden die hun werk met gedrevenheid en perfectie doen.

Daar op die banken stijgt de spanning wanneer er een auto terugkomt van een vissessie. De auto wordt geparkeerd en de heren stappen uit, lopen naar de kofferbak en… wat halen ze eruit? De ene keer zijn het zalmen, de andere keer niets. Het blijft leuk. Spannend dat soort momenten. Gaat nooit vervelen.

Daar op die banken stijgt ook de spanning wanneer er een auto terugkomt van een vissessie.

Tot slot...

Ieder kijkt op zijn of haar manier vanuit de ogen en beleeft.Dit is mijn kijk op de lodge die al voor vele jaren een onderkomen biedt in september om de zalmen, zeeforellen, bruine forellen en pollakken te belagen. Het is best mooi om te zien hoe een hobby kan verbroederen en mensen bijeenbrengt die elkaar normaal in het dagelijkse leven waarschijnlijk niet zouden ontmoeten.

Ik denk dat het belangrijkste is dat waar je ook bent en met wie je ook bent:

... Als je iets doet en beleeft vanuit integriteit, met respect voor de omgeving en anderen, is het altijd genieten...

Cheers Joost

- terug -