'Klein Oostvoorne' en 'ouwe kipjes'…

door Jelle Westerhuis

Vanmiddag weer een keertje richting Sterksel gereden om een paar uurtjes te genieten van ultieme vrijheid op het water. Lekker op dat vlot met elektromotor stappen en wat rondvaren tussen dikke, cruisende beren. Dit keer stapte ik bij Vincent Derks op van 0031flyfishing.com, terwijl Wimsema het rijk voor zichzelf had gekozen op één van de andere vlotten.

Had Vincent eerder eens ontmoet op ‘De Ronde Bleek’, kort gesproken en zo af en toe eens aan de mail gehad. Dit keer dus tijd om samen een vlot te pakken en wat te beppen als twee ouwe kipjes over vliegvissen en alles wat daaromheen hangt. Van een ander vlot even verderop, werd al een keer gekscherend geroepen: “Zouden de kipjes wat minder willen kletsen, jullie verjagen de vissen…”

En inderdaad, hij had gelijk. ’t Is vragen om problemen: stop twee vliegvisidioten - tot dan toe elkaar nog nauwelijks kennend - op een vlot en een overdosis aan vliegvisonzin en evenzoveel -filosfie vindt zijn eigen bereik over het water waar anderen af en toe stiekem glimlachend op reageren. Ook leuk, dat zijdelings meegenieten, ze moeten ons haast zeker voor ouwe kipjes hebben uitgemaakt, kan niet anders.

Genieten van een heerlijke avond aan een prachtig stukje water, gelegen net onder Eindhoven.

Eén visser koos zijn eigen drijvende object, de bellyboot. Prima natuurlijk, ook genieten. Ik vind het een gevalletje 'moeilijk doen' gezien het feit je hier XXXXXXXL bellyboten tot je beschikking hebt waarmee je nog droog blijft ook! Én, je hoeft ook nog eens een keer niet te trappelen! Het kan natuurlijk ook zijn dat ik van nature wat lui ben aangelegd… Ach, ieder ook z’n keuze en plezier! Lekker zelf weten.

Hoe dan ook, ‘bellybootman’ trok wel eventjes een leuk aantal vissen in no-time, waaronder knappe exemplaren. Hij genoot zichtbaar en met volle teugen van zijn diep gebogen vliegenhengel. Eventjes keek ik later om en vroeg Vincent of 'bellybootman' wederom een vis had gehaakt, maar nee, ’t was nog steeds de vis van even geleden. Knappe knokkers dus. Wij moesten nog heel even visloos toekijken.

‘Bellybootman’ trok wel eventjes een leuk aantal vissen in no-time.

Had al een paar volgers gehad die volgens mij ook totaal niet van plan waren een vinnetje harder te bewegen om de vlieg definitief door te pakken. Kijken, kijken, kijken… niet kopen. Kan ik ook wel van genieten, prachtig om die beesten zo achter je vlieg aan te zien waggelen zonder te pakken. Wimsema was intussen al ver van ons verwijderd en als ie dat doet, dan heeft ie bijna altijd snode plannen en gaat er wel wat gebeuren... Maar goed, wij stonden nog steeds als twee ouwe kipjes te kleppen en Vincent haakte ondertussen zijn eerste vis.

“Fotootje maken?” “Hoeft niet hoor.” “Je hebt zo’n beetje een foto van elke vis hier denk ik, of niet dan?”

Dikke grijns verscheen op het gezicht van Vincent. “Maar Jan heeft er van de week nog nieuwe in uitgezet.” Man met een missie dus die hier niet snel zal zijn uitgevist. En logisch ook. Heb nog steeds helemaal niets met forellenputten, maar dit is toch wel het leukste van wat ik tot nu toe heb gezien binnen dit genre.

Niet gek veel later wederom een bizarre beuk op de hengel van Vincent bij het omhoog halen van de lijn bij het vlot. Hij schrok, ik heb het zelf gezien. Wat knalde die vis er onverwacht hard op zeg! Z’n zinklijn was in enkele seconden pleite, de volglijn volgde trouw en de backing kwam even tevoorschijn… “Sh*t, hij is om de ankerlijn heen gezwommen…” Ondertussen klapte de vis al een eind verderop in het oppervlak. En dat terwijl de lijn bij het vlot nog zichtbaar behoorlijke diepte had.

Naast uitstekende visserij - die zeker niet altijd makkelijk is - toch altijd genieten van rustige natuur. Foto: Jos van de Kerkhof.

Ik keek het zo aan en begon me af te vragen hoe dit opgelost ging worden. Heb voor hetere vuren gestaan, maar het is toch altijd lachen om te zien hoe een ander dat aanpakt! Vincent bedacht zich niet en liep als een raket naar de andere kant van het vlot en bevrijdde zijn lijn met kunst en vliegwerk van het ankertouw. “Yes, hij kan weer gaan”, was zijn relatief koele reactie.

De vis had blijkbaar zijn kracht ten volle gegeven en gleed na de haast routinematige verlossing van de ankerlijn, toch rap in het net. Kon het me voorstellen. Als ik zo dik was zou ik het ook niet geweldig lang volhouden. Zou ik trouwens nu ook niet kunnen, m’n conditie laat wat dat betreft zwaar te wensen over. Maar goed, dat is totaal oninteressante info.

“Een plaat van een vis man!” “Jazeker, zie die staart… Gewoon puntgaaf! Mooie vis.” “Maak toch effe een paar plaatjes hoor.”

Inderdaad. Een werkelijk puntgave, dikke regenboog hing in handen bij Vincent en ik kon het niet laten om wat foto’s te schieten van deze beauty. Wimsema hadden we ondertussen ook weer met een kromme hengel gezien. Het was al de zoveelste keer. “Stroper!!!”, riep ik. Geen reactie, enkel een laf zwaaiend handje. Hij was te ver weg om een grijns te zien, die hij ongetwijfeld op zijn gezicht moet hebben gehad na deze uitspraak.

Dikke, goedgevinde beauty.

Regendruppels maakte kringetjes op het water. “Hatchende jonge voorntjes!”, riep een vliegvisser elders op het water. Lachen. Mag die humor wel, getuigd van een heerlijk positieve instelling. Vincent kreeg nog een stel aanbeten en vertelde dat hij dagen had meegemaakt met talloze aanbeten zonder gelande vis. Ook realiteit dus. Weer nieuwsgierig over de schouder kijkend naar Wimsema… Weer een kromme stok… Het kon niet dezelfde vis zijn van net omdat ik hem die vis had zien scheppen.

“Ik bel ‘m op,” zei ik nog tegen Vincent, “Die vreet weer wat uit.” De verbinding was gemaakt en kon horen dat hij het prima naar zijn had. Opgetogen vertelde hij dat hij een leuke visserij beleefde daar aan de andere kant. “Hoeveel?!” “Stuk of zes… zeven…, zoiets.” Vincent sprak lachend: “Had al zoiets begrepen, die komt altijd goed uit de hoek.” Ik vertelde Vincent dat Wimsema ook jarenlang mijn visvinder was… en was en ben daar erg blij mee! Geweldige leraar die het zelf niet weet dat ie dat is.

Ondertussen waren we nog even deelgenoot van een bizar tafereeltje. Een kleine forel werd achterna gezeten door een groter, veel groter exemplaar. Roversgedrag van de eerste orde! Gedurende een kleine minuut werd het kleine forelletje achterna gezeten en geregeld door het water geduwd, zo leek het althans. Binnenkort misschien met dikke snoekstreamers vissen?

Binnenkort deze kneiters bevissen met snoekstreamers?

We visten nog wat en stopten even later. De ouwe kippetjes hadden voor nu genoeg onzin gedeeld. Het werd ook al wat schemerig en we hadden nog een stukje te rijden. We waren terug en Wimsema kwam maar niet terugvaren. Het kostte wat moeite om te zien, maar we begrepen al snel waarom: wederom vis. “Vist die gozer met pellets of zo?”

Dat deed hij niet en wist met een verheerlijkend aantal vissen de avond af te sluiten. Uiteraard nog even met de andere vliegvissers wat nababbelen als ouwe kipjes om vervolgens weer terug te keren naar huis. Ik ging visloos naar huis. Met een paar volgers en een klein aantal aanbeetjes mocht ik het doen! Heerlijk contrast. Niet dat ik erop kick, maar kan ervan genieten dat ook dat kan gebeuren. 'Klein Oostvoorne' had weer gesproken...

- terug -