4 x Hoppaaa!

door Jelle Westerhuis

Het is eigenlijk maar een rare titel. M’n vriendin roept het de laatste tijd als ze vindt dat ze een geslaagde actie heeft uitgevoerd. Ook wanneer Nederland scoort klinkt er “Hoppaaa!” richting de televisie. Toen ik dan m’n eerste karper van dit jaar haakte, betrapte ik mezelf erop dat ik dat ook riep. Het bekt gewoon lekker denk ik. Vandaar…

Enfin, de zondag is een prachtige, zeer warme dag. Na vorig pauzemomentje nu de tijd om eens wat langer langs die knollensloot te hangen, kijken of er nog wat te genieten valt van deze heerlijke visserij. Bezoek eerst een aantal andere stekjes waar weinig tot niets gebeurde. Hmmm…

... een paar voorbijzwemmende exemplaren... geen haalbare kaart.

Terug naar de sloot van vorig avontuur… Ook niets te zien! Dit is toch het typische weerbeeld waarbij haast altijd wel een stel karpers aan het oppervlak te vinden zijn?! Andere kant van de weg nog eens kijken, ’t zal toch niet?

Loop op het vers gemaaide gras en vrijwel direct toont zich een stel schimmen onder het oppervlak én, een tiental staalblauwe koppen die in het riet steken. Struisvogelpolitiek? Dit gaat helemaal goed komen denk ik bij mezelf. Besluit niet verder te lopen om de boel zo rustig mogelijk te houden terwijl in m’n ooghoek, op zo’n vijftig meter verder, ook activiteit zichtbaar is, moet ook karper zijn.

Ondertussen zal deze groene kikker blij zijn dat ie verkoeling van de schaduw en het water mag krijgen... De mussen vallen haast dood van het dak.

De lat wordt uit de auto getrokken en de dunne tippet vervangen door 26/00; leren doe je soms heel snel! Sigaartje opsteken en netje mee. Ga vanaf de andere kant vissen, is prettiger. Met korte broek, blote melkflessen en sandalen aan wordt het gegarandeerd geen pretje tussen de aanwezige brandnetels en ander stekelachtig gewas. Die andere kant kijkt toch een stuk ‘plantaardiger’.

Vet ondertussen de lijn wat in en sla de bol door het oppervlak heen, net zolang totdat ie mooi zachtjes afzinkt. Karper blijkt echt all over the place te zijn en de eerste wordt, na het beetje lijn van de reel af te trekken, voorzichtig aangeworpen. Niet goed genoeg, nog een keer… Op het moment dat de bol het water raakt en zachtjes daalt, toont de karper interesse. Eén kleine staartslag brengt hem bij m’n zalmeitje en die slurper zuigt ‘m zo naar binnen. Vette visserij zeg!

Vette, explosieve visserij!

Tik ‘m aan en de explosie volgt, heerlijk! Dit is echt gaaf! Heb m’n camera nog in de auto liggen en eigenlijk boeit het me totaal niet. Komt straks wel, zal best nog iets meer gaan gebeuren, zegt m’n gevoel. De vis gaat prachtig in het kleine netje, dat eigenlijk alleen maar geschikt is voor forelletjes en vlagzalmpjes. Rap het haakje eruit en weer kalm terug laten zakken in z’n bekende domein.

Ga tóch even terug naar de auto, even die camera pakken. Zou het toch wel leuk vinden om wat plaatjes te maken van deze bijzonder leuke manier van vissen met de vliegenlat. Loop weer terug naar de andere kant, maar dan wat verderop. Is iets plantaardiger en minder dik begroeid. Moet het er maar op wagen, kan zo de vis beter zien en aanwerpen.

Ondertussen veel klein moois langs de kant te zien, waaronder ook plantaardig gebeuren.

Een tiental vissen werp ik zonder succes aan. Met name die struisvogels die met hun kop diep in de kant zitten blijken geen interesse te hebben in mijn inmiddels als uitgeplukte ‘smurfenpruik’ uitziende bol. Een karper zwemt ondertussen kalmpjes langs de kant en ik maak weer een nieuwe worp. De smurfenpruik valt en zakt te ver weg en uit m’n zicht.

De vis toont duidelijk zichtbaar interesse, wurmt z’n kop de diepte in en z’n staart komt net niet door het oppervlak heen… Slaan? Maar proberen… Direct is het duidelijk: de vis is gehaakt, maar hoe? Hopelijk toch wel in de bek? Ben er benieuwd naar. De haak blijkt perfect te zitten en ik wordt getrakteerd op heerlijke sport. De dril is merkbaar korter dankzij de dikkere tip, lijkt me ook veel beter voor de vis zo.

Mooie vetkees met dikke kracht.

Grote exemplaren knallen er een prachtig aantal meters vandoor.

Haak nog twee vissen waarvan een jammer genoeg in de staart. De laatste was een kleine, maar hoge spiegel. Een gevalletje apart wat dat betreft, zou je in z’n knollensloot niet zomaar verwachten. Die pakte trouwens wel ontzettend gaaf de vlieg. Kon door een kleine opening in het riet zo de bol laten zakken op amper vijf centimeter langs zijn bekje. Direct zoog ie de bol naar binnen... Heerlijke visserij, grandioos!

Bollepret...

... van een kleine spiegel... rariteitje in deze knollensloot.

Van de week zal het er misschien nog wel een keer van komen, is wel verslavend. Die run en dat grove gebeuk op je stok geven weer een fantastische ‘fish kick’. Heb je eenvoudigweg zo af en toe nodig. In de onderarm staan nog een paar rode streepjes van de butt van de hengel, mooi om te zien.

Het was weer genieten...

- terug -