Even een Hollands momentje...

Tekst en fotografie: Jelle Westerhuis

Even een kort moment in de pauze de auto inspringen, gewoon even weg van die vier muren met enkele ramen. Uiteraard de camera mee. Het waaide hard vanmiddag en de luchten waren contrastrijk. Machtige lichtspeling om wat foto'tjes te schieten.

We rijden zo vaker even weg van kantoor. Op een paar kilometer afstand ligt een rustig gebied met enkele huizen en heel veel grasland, onderbroken door wilgjes. Van alles huist daar; blauwe kiekendieven, buizerds, zilverreigers, torenvalken, kramsvogels en ga zo maar door.

Er zal zeker, omdat er nogal een driftig muizenleven is, veel meer rondwaren, echter dat zal zich dan meer in de schemering of nacht tonen, waaronder een knap bestand aan uilen. Wil ik zeker nog een keer voor teruggaan.

Hoe dan ook laat de lente met al haar gebruiken zich overduidelijk zien; de natuur heeft de kolder in de kop! Zo troffen we vanmiddag... ach, kijk maar naar de geschoten foto's...

Van de week nog zag ik hoe één van de eerste plompebladen zijn kopje opstak om zijn eerste cellen weer boven het wateroppervlak te duwen. Nog een paar dagen en het blad zal zich weer in de herkenbare vorm aan het oppervlak tonen.

Een grote hoeveelheid padden zag ik op een ander water voor m'n neus bewegen. Had het pas laat in de gaten en met name de hoeveelheid verbaasde mij. Vele tientallen zag ik op zowel bodem als in de oppervlakte bezig.

Misschien wel het meest herkenbare begrip van lente; lammetjes. De weides staan er weer vol mee, heerlijk dartelend in de rondte en soms wat onhandig klooiend achter moeder aan.

Enkele dagen geleden nog dik in de knop...

... een fractie later in vol ornaat zoals we de narcis kennen.

Vanmiddag ook deze jonge Schotse hooglander kunnen vastleggen. Dikke wind op de kop en nauwelijks in staat om mij te zien. Wat wil je ook met zoveel haar voor je ogen?!

Bijzonder contrastrijke luchten vlakbij de Maas.

En toen kwamen we bij het zoveelste clubje hazen. Wat een prachtig gezicht! Met z'n zessen zaten ze bij elkaar en leken zich vrij weinig van mij aan te trekken...

... totdat ik te dichbij kwam en ze er als een speer vandoor gingen.

De spreeuwen trokken op herkenbare wijze door de lucht en een enkele kiviet mengde zich op gepaste afstand.

Ook de dag die het roofvisseizoen heeft afgesloten. Snoek mocht al even niet meer en ook snoekbaars is nu voor twee maanden over. Even in de wachtstand en dan weer terug met de vlieg. Het waren een fijne 35 minuten...

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.