Hollands Momentje...

door Jelle Westerhuis

Het overgrote deel van Nederland viert vakantie en dat is haast overal wel merkbaar. Voor ons is het zo'n beetje de drukste tijd van het jaar en er is dus ook (te) weinig tijd om langs de waterkant te zijn. Her en der in de afgelopen weken toch nog een loos halfuurtje kunnen pakken, al was het alleen maar om langs het water te lopen, met of zonder hengel, maar in ieder geval wél met camera.

De maisakkers staan hoog en zullen nog even door moeten groeien....

... terwijl de graanakkers inmiddels in deze buurt allemaal zo'n beetje wel geoogst zijn.

Iedere ochtend, wanneer ik naar het werk rijd en 's avonds weer terugkeer naar huis, kom ik langs een paar, tussen de maisakkers gelegen, grasvelden. Bijna iedere keer dat ik er langskom zitten er wel een stelletje hazen en dat blijft een bepaalde aantrekkingskracht op me hebben. Denk dat het komt doordat ik als klein jochie met een oud-familielid meerdere keren langs de dijk stond om 'oren te tellen'. Het water liep haast uit zijn mond als hij die hazen zag, en hij leerde mij deze dieren te spotten. Ik genoot daarvan en deed m'n best er zoveel mogelijk te zien.

Alle oren stonden in het veld prachtig mooi rechtop... "Klap nu maar eens in je handen", zie hij dan, en ik klapte in mijn handen... Plots 'klapte' alle oren als parapluutjes ineen, en er was geen haas meer te zien. Prachtig, ik geniet daar nog steeds van. "Nog even wachten..." En ja hoor... Langzaamaan staken de lange hazeoren weer boven het gras uit.

Prachtig verscholen in het iets hogere gras.

Afgelopen week besloot ik om de auto bij het bewuste plaatsje te parkeren en rustig richting de hazen te lopen, in een afwijkende richting, dus niet direct in lijn naar het dier. Verbazingwekkend te zien hoe relatief dichtbij je dan kunt komen! Langzaam zie je de haas dan verder en verder 'bukken' in de hoop dat ie maar niet ontdekt wordt.

Uiteraard is er dan hét moment dat je toch écht te dichtbij komt, en het machtige dier gaat er op zijn spreekwoordelijke wijze als een haas vandoor. Snel een stel opnamen achterelkaar schieten! Terugkijkend op de camera zie je dan verrassend leuke beelden van hoe de haas haast in de lucht hangt tijdens zijn lange sprongen over het weiland. Heerlijk om te zien. Even verderop gaat hij weer, enigszins tot rust gekomen, zitten en gaat verder met de dingen waarmee hij bezig was.

Als een haas ervandoor.

Aan serieuzere vliegvisserij zijn we niet echt - eigenlijk geheel niet - toegekomen. Her en der een stel kleinere baarzen geplaagd en af en toe in het weekend een paar uurtjes achter de roofblei aangezeten. Wat opviel aan de Waal was dat het waterpeil ten opzichte van ruim een week geleden, weer knap gestegen is. De activiteit op bepaalde stekken is dan ook weer anders en naast het feit dat er nog steeds best wat kleine vis aanwezig is, lijkt het erop dat de roofblei toch meer en meer moeite krijgt om zijn prooi te pakken te krijgen, in ieder geval in vergelijking met een paar weken geleden, toen er nog jonge vis in overvloed aanwezig was.

Klapte de roofblei enkele weken geleden nog maar één keer in het oppervlak, afgelopen weekend zag je meermaals dat de vis meerdere keren op dezelfde plaats klapte in het oppervlak. Ik kan dat vooralsnog niet anders verklaren dan dat deze prachtige sportvis nu meer en meer moeite heeft z'n prooi te pakken te krijgen en meerdere keren uit moet halen om deze definitief naar binnen te krijgen. Ik weet dat het bepaalde stuk waar ik vis zwaar aan dressuur onderhevig is en stel mijn verwachtingen van vangsten daarom ook zwaar bij. Zowel de vlieg als ASP Spinners en andere roofblei-aasjes, konden in die paar uren geen definitieve aanbeet ontlokken, op een enkele, korte beuk na.

Helaas geen prachtig zilveren rover meer.

Jammer, maar zeker niet onoverkomelijk. Had tenslotte twee weekenden geleden een prachtige roofblei gevangen! En niet veel tijd hebben om te vissen en dan tóch veel verwachten, dat is je eigen plezier om zeep helpen. Het is gewoon niet reëel. Sommige visserijen vergen nu eenmaal meer tijd.

Van de week nog meerdere keren naar een zandput geweest, gelegen aan de Maas. Het zijn die heerlijke, rustige avonden waarbij de hengel van mij gerust en ongemoeid in de auto mag blijven liggen omdat de gebeurtenissen genoeg zullen zijn om van te kunnen genieten en weer een beetje opgeladen thuis te komen. Hier had ik even eerder al de uil over me heen zien vliegen. Mede daarom dat ik steeds liever terugkeer naar deze plaats.

Parkeerde de auto op het daarvoor geasfalteerde stukje natuur en stapte samen met de camera uit, gewoon even een kort wandelingetje maken aan een heerlijk, rustig meer dat er als een spiegeltje bij lag. De stalen hekken zijn er een paar weken geleden ingeramd, om jetski's en andere, verstorende zaken weg te houden uit dit natuurgebied.

Een voor mij nog onherkenbare vogel blijft nog eventjes op de stalen pijp zitten en vraagt zich misschien wel af wie er uitstapt. Hij of zij kijkt nog even nieuwsgierig naar de activiteit van het menswezen en besluit vervolgens z'n vleugels het werk te laten doen. Binnen een paar seconden vertrokken in de dichte bebossing... Het was een groene specht... Gaaf zeg, dat is nog eens een machtig mooi welkomstcomité!

Na het treffen met de groene specht voelen ook de ganzen zich geroepen de vleugels te spreiden en een stukje verder te vliegen.

Loop richting de waterkant en vervolgens een lang stuk erlangs. Een hoog geluid opeens... voorbij schietend als een raket... een IJsvogel! Super! Ben zo enthousiast bij het aanzien dat ik Wimsema bel: "Hij zit er nog man!" Hij begreep mijn enthousiasme direct. Op andere plaatsen waren de IJsvogels, waarvan hij wist dat ze er zaten, al lange tijd niet meer gezien, hoogstwaarschijnlijk definitief gegrepen door de veel te lange winter. 't Is heel gek, maar het voelde echt als van: "Ze zijn er nog!"

't Was natuurlijk onmogelijk het dier op plaat vast te leggen. Man, wat vloog dat ding als een raket voorbij. Maakt ook niet uit. Zo te zien zag ie er goed gevuld uit, eigenlijk ook wel logisch met het huidige aanbod van voedsel. Het is te hopen dat ie maar voor veel nazaten mag zorgen zodat de stand weer een beetje wordt hersteld, want het is, zoals gezegd, op veel plaatsen nog erg stil qua IJsvogelleven.

Genoeg voedsel voor de IJsvogel op het ogenblik op deze plaats.

De uil heb ik niet meer gezien. Ben er nog speciaal later op een avond voor teruggegaan. Wilde hem graag nog een keer ontmoeten, beter bekijken en bepalen wat voor een soort het nu was. Kreeg er jammer genoeg niet meer de gelegenheid voor, misschien later nog eens. Ik reed terug, tijd om naar huis te gaan. Op een hoekje toch nog even de auto stil gezet om naar een fazant te kijken... Ook prachtige dieren. Op het moment dat ik de deur open deed was het al hommeles in de keet. De fazant trok een sprint van een kleine honderd meter en speerde de met riet begroeide kant in. Weg. Niet meer te zien.

Ik sta nog even te kijken en opeens komt er een valkachtige - ik denk slechtvalk of kleine torenvalk - komt uit mijn rechter ooghoek aangevlogen en knalt met gigantische snelheid een heg in, om vervolgens een of ander klein vogeltje te grazen te nemen. Echter, het mini-vogeltje was hem te snel af, en na dit zo'n vijf seconden durende schouwspel, vertrok de valk en verliet het open weiland weer om richting de wilgen te vertrekken, hoogstwaarschijnlijk nakwijlend van zijn gemiste snack.

De Maas gaat op en af.

De Maas is afgelopen weken erg onrustig, in tegenstelling tot de Waal, die gedurende de afgelopen week behoorlijk constant weer gestegen is. De ene dag is de Maas weer stromend, de andere weer totaal stil. Het hangt er denk ik maar net van af of er wat regen valt, en gelukkig gebeurt dat wel, na een relatief lange droogteperiode. Geregeld keer ik terug naar een plaats om te zien of er iets gebeurt met het water, kijken of het doorstijgt en er mogelijkheden ontstaan die ervoor zorgen dat er vissoorten opzwemmen. Helaas, de afgelopen weken niets van dat. Het stroomt wel maar de windes en brasems, die een maand geleden nog redelijk aanwezig waren, zijn niet in geen velde of wegen meer te bekennen.

Het water stroomt wel, maar er komt op bepaalde stekken geen vis op af.

Van de week werd door Wimsema - die zich compleet gestort heeft op het kustgebeuren en al een behoorlijk aantal keren de deksel op de neus had gekregen - het idee geopperd om naar de kust te gaan, mede omdat er volop fint aanwezig is... en dát spreekt me bijzonder aan, het is zo'n waanzinnig leuke sportvis op de vlieg! Eigenlijk maakte het me ook geen bal uit; wel of niet vangen interesseert me op het ogenblik niet, gewoon even niet werken en weg zijn van kantoor is al genoeg, een vrije middag is op zich al een uniek ding dezer dagen.

De focus lag op zeebaars, maar dan speciaal - waar staat Wimsema dan ook anders om bekend? Ik heb genoten van een stel fantastische uren, durende tot laat in de avond. Ronduit heerlijk te zien hoe zijn 'dokteren' nu eindelijk uitmondde in regelrecht succes. Je kunt het niet anders betitelen, wetende dat ie naast een andere zeebaarsvisser stond en het vijfvoudige aantal eruit trok... Zeer zeker niet dat ie dat wil - hij zal zeker de laatste zijn - echter je ziet 'm genieten als ie weer het medicijn heeft gevonden tegen een knap aantal frustrerende uren! Zijn de eerste vangsten dan gemaakt, dan is het ook genoeg, de onvrede is bevredigd en het is weer tijd om nieuwe uitdagingen te zien... Harder....! Misschien daarover later meer.

De focus lag op zeebaars...

De eerste zeebaarzen kwamen de kant op en werden weer teruggezet. Een zeer zeker spectaculaire visserij. Meerdere vissen wisten Wimsema de uiteindelijke, lang verwachte, dikke grijns op zijn gezicht te geven. Zeer lang geleden dat ik hem zo heb zien grijnzen... Een pure, uitgedokterde, "yes, i found it-grijns'. Mooi om te zien.

De volgende aanbeet werd feit. De hengel ging krom en kromde nog wat verder, en nog verder. De slip liet meer dan tevoren van zich horen en gaf nog even het gevoel van 'dit kon wel eens misgaan'. Snoeiharde beuken, uithalen, runs en ander gevecht, kwam ie toch binnen; een machtig mooi exemplaar dat de adrenaline knap had laten stromen door het lichaam van de Wimsema. Hij was er ook blij mee, en terecht. Vijf keer hunten had met nauwelijks iets gebracht, en nu eindelijk was het een schot in de zeebaarsroos. Top man. Eentje die het snapt en écht iets doet met 'blanken zet je aan het denken'!

Dikke beloning voor dagen dokteren.

Heb zelf ook mogen ruiken aan deze visserij en een aantal heerlijke vissen mogen landen. Snap de verslaving compleet, het is iets moois dat vliegvismatig absoluut onmogelijk is, maar bij benadering net zo geweldig is. Soms moet je niet zeuren en gewoon genieten en leren van andere benaderingen. Gewoon helemaal top!

We kijken terug op een stel prachtige, maar te korte dagen. Het zeebaarsfestival was subliem, én zeker voor herhaling vatbaar, echter de focus staat nu op Noorwegen met haar prachtige Atlantische zalm. Zeer, zeer, zeer waarschijnlijk kunnen we ernaartoe...

- terug -