Hollands Momentje...

door Jelle Westerhuis

En afgelopen weekend was het weer zover, Chris Strik kwam langs in ‘Hause Westerhause’. Nadat de agenda’s elkaar weer zo vaak hadden gekruist was het er dan nu eindelijk weer eens van gekomen; Strik en ik zouden weer een keer door het Hollands landschap cruisen als een stel hangjongeren, maar dan gewapend met opgetuigde vliegenhengels, worstjes, nootjes en een six-pack op de achterbank.

“Moest even weg, even klaar met alles…”, aldus Chris, direct na binnenkomst op de vrijdagavond. Had amper twee toetsen kunnen indrukken op de laptop en hij stond al voor m’n neus voor ik het in de gaten had. Was ook wel goed, had al genoeg computer gezien van de week en voelde me meer dood dan levend. Met een goed gevoel klapte ik de digitale machine dicht en groette hem hartelijk welkom… “Wilkommen in ‘Hause Westerhause’.“

Wilkommen in ‘Hause Westerhause’.

“Is lang geleden man! Denemarken gemist en eigenlijk teveel dingen weer niet met elkaar gedaan en meegemaakt!” Ja man, zeker weten!” We vertrekken vanuit m’n woonkamertje naar de net nieuw aangelegde tuin, neerstrijkend op de evenzo nieuwe tuinset. Kostte ook knap wat visuren, maar ja, die dingen moet ook een keer gebeuren, de tuin had er al lang genoeg uitgezien als soort van oorlogsgebied. De eerste twee ktssssssssssssssst’s klinken in de tuin; de pintjes zijn opengetrokken en het samenzijn is daar.

Altijd weer heerlijk als Strik er is. De blikken worden intens tegen elkaar gedrukt… zoveel te bepraten, zoveel herinneringen op te halen, zoveel plannen te maken, ook even voor morgen. Ach laat ook maar, we zien wel. “Wanneer we géén plannen maken en géén verwachtingen hebben, komt er altijd het beste uit de dag!”, zegt Chris. En hij heeft gelijk, het komt altijd wel uit én geeft altijd het meeste plezier. Bijna altijd.

Terugblikken op een haast niet te bevatten seizoen dat nog knappe verrassingen gaf.

Het wordt laat, wie had het tenslotte ook anders verwacht? De gesprekken gaan eindeloos terug in de weken van Denemarken en die niet alleen. Heerlijk weer terug te zijn in die keiharde voorjaarsvisserij van dit jaar met ultieme beloningen… gespreksvoer genoeg die reden geeft om nog een aantal blikken open te trekken. Het vuurtje heeft er inmiddels genoeg van, er is geen voer meer… tijd om de hoofden op de kussens te leggen, kijken wat de dag van morgen gaat brengen.

Na een vet vliegvisontbijt stampen we de auto vol met hengels, klaar voor alles wat ons pad zal gaan kruisen. Een drietje voor de baarsjes en voorntjes, een zesje voor roofblei, karper en snoekbaars. We kijken wel, verwachten zoals gezegd niets, maar het ligt in ieder geval wel klaar. Hou daar wel van, gewoon even de achterklep omhoog en kiezen maar.

De eerste plaats die we aandoen zit bomvol met tweemaand oude baars. Nog van klein formaat, maar heerlijk agressief en geeft je direct inzicht in wat wel en niet werkt. Het afstraffen gaat per direct met deze generatie stekelboys. Je kunt het minderwaardig noemen, maar ik vind het nog altijd één van de meest leerzame visserijsoorten. Geen beter moment dan met de kleine stekels, daar zit de reactie nog op de meest ongedresseerde wijze in. Kan je veel van leren.

Wonderlijke rakkers waarvan je eenvoudig veel kan leren.

We hebben enkele baarsjes gevangen en Chris geniet ook van het ‘kleine’ baarzengeweld dat zich zichtbaar onder water afspeelt. Hij bouwt zelfs zijn stokje af tot een nog topdelig exemplaar. Mooi is dat, dat anticiperen op een bepaalde visserij en niet te kinderachtig zijn om ook daar van te kunnen genieten. De verklikker wordt zo preciezer geplaatst en de nimf beter gecontroleerd, hij geniet.

Niet te bang voor kleine vis, niet te trots… gewoon genieten van kleine dingen in letterlijke en figuurlijke zin.

Geef het teken dat we verder gaan, kijken of er andere visserij te beleven valt, kijken wat we uit de dag kunnen halen met meer dan een hand vol aan stekken. De Maas ligt even later voor ons en we mogen kijken naar een troosteloos stuk water dat al enkele dagen visloos lijkt. Moeder eend laat haar jongen spelen in het stromende water en het is een prachtig schouwspel. Langzaam komen we dichterbij en ook Chris zegt: “Wat is dit mooi om te zien gebeuren.” Verder geen vis te bekennen dus ik besluit de ‘shortcut’ te nemen en rijd recht op m’n doel af, waarvan ik denk dat Chris z’n lekkerste moment wil en gaat beleven: een zijstroom van de Waal.

Moeder die de wacht houdt over haar kinderen, spelend in de waterval… Complete, heerlijke eenvoud.

Bij aankomst wil ik mijn spoel wisselen, echter deze blijkt compleet vast te zitten en na wat ongeduldig en lomp gedrag van mijn kant is ie uiteindelijk aan gort. De buitenkant is ontwricht en die gaat geen verschijning meer maken onder de zes. Chris biedt me zijn reservereel aan en ik kan weer verder met m’n vertrouwde lijn, de intermediate glaslijn.

Ook weer zo’n ding dat kan gebeuren op zo’n dag; reel naar de kl*te en toch weer een oplossing vinden. “Let’s go on”, zeg ik na het opspoelen van de lijn en we lopen het prachtige, rustige natuurgebied in om te genieten van stromend water en de klappende, altijd aanwezige roofbleien. Had hier dit jaar al enkele sessies gemaakt zonder succes en verwachtte dit keer dus ook niet veel. Daarnaast bleef de normale activiteit ook ver achterwege waardoor ik nog minder verwachtte.

Rustig water… veel te rustig voor de bekende gang van zaken.

Gingen samen zitten en knoopten onze vliegen eraan, kijkend naar het heerlijk stromende water. Had de boel klaar en maakte al zittende een paar worpen, binnenstrippend met twee handen. Had er één zien draaien en hoopte een beetje zonder hoop. Derde worp… BANG! Hangen? Ja! Hangen! ’t Zal toch niet?! Ja, roofblei. Damn, toch uit het onverwachte hoekje!

Een heerlijke dril volgde op zo’n zesje en de haak zat ramvast. Tangetje moest eraan te pas komen om ‘m eruit te krijgen. Prima, hij ging er heerlijk met een volle staartklap vandoor. We genoten beiden van dit evenementje en de wanhoop was doorbroken, er kon dus zeker nog meer gaan gebeuren, temeer we hadden gezien dat er tijdens de dril vele roofbleien omhoog kwamen!

Glad to meet you dude, go back home.

Op een onverzwaarde mini-big eye minnow. Mini-minnow klinkt wel aardig.

Na dit evenementje stonden we natuurlijk allebei helemaal op scherp en werd er driftig doorgevist. Een uurtje hebben we nog staan werken en besloten toen maar even verder te gaan kijken. Zoeken naar misschien wat winde of andere gevinde jongens en meisjes. De haak bleef voorlopig wel even aan de hengel zitten, want van vissen kwam het niet echt meer, het zag er allemaal wat doods uit en de beoogde jacht mondde uit in een overheerlijke wandeling in de natuur.

Op het moment dat we dan zo door het gebied lopen te banjeren, bewonderen we alles dat om ons heen gebeurt. Een paartje ooievaars zweeft hoog in de lucht, een aparte distel met giga hommels erop, een vijftal lepelaars die over komen vliegen... ach, als je er maar oog voor hebt valt er een hoop moois te zien.

Giga hommel op de giga distel.

En zie hoe het mannetje zich vastklampt aan het vrouwtje, bezig met de aanmaak van nakomelingen.

We merken dat er elders niet veel te halen valt en keren terug op de stek waar we eerder onze verrassing hadden getroffen in de vorm van een heerlijke roofblei. Het water staat laag en iedere keer als er een schip langskomt wordt het water versneld waardoor de roofbleien weer enige activiteit vertonen. Tussentijds blijft het relatief rustig en we laten de boel geregeld rusten om het weer te proberen op de momenten dat we verderop een schip horen passeren.

Normaal vloeit er vol water door deze pijp, echter nu staat ie droog.

Chris pakt nog een mini-snoekbaarsje, prachtig om van dichtbij te kunnen zien. De kleine stekeltjes staan al recht overeind en hij wil terug, terug het water in om groot te worden. Hij krijgt ook nog een paar doffe beuken van roofblei, maar die blijven helaas niet hangen en we besluiten na de zoveelste laatste worp er toch maar de brui aan te geven om naar huis terug te keren.

Zeer jeugdige rover.

De zoveelste laatste worp wordt gemaakt en het is goed zo, we gaan lekker een terrasje pakken en de boel afsluiten.

Het is gezellig én het wordt laat... Comfortabel zittend op het terras, uitkijkend over het water, sluiten we de avond af en Chris gaat de volgende ochtend weer naar huis. De roofblei was mooi en ook meer dan welkom, maar er was weer zoveel meer dan die ene vis alleen. Gewoon even lekker samen op pad en bijpraten over de afgelopen avonturen... geeft weer een hoop nieuwe energie.

Ik zie uit naar het volgende weekendje met Strik.

- terug -