Hollands Momentje

door Jelle Westerhuis

Plotseling een ruime week genieten van een ongelooflijk lekkere nazomer. Het was even meermaals een groot pretpakket aan zeebaarsmomenten, echter toen het weer definitief omsloeg naar categorie klassieke herfst, was het uitvaren niet meer mogelijk en zal het zeebaarzen voorlopig niet meer mogelijk zijn. Tussen de soms hevige regenbuien zijn er toch nog wel lekkere fotomomentjes te beleven, onderweg naar een visstekje of zomaar even op een loos momentje rijdend door de natuur.

Voorlopig even geen zout zilver meer... Of zou er zich stiekem nog een momentje voordoen?

Zo was ik van de week onderweg naar een stekje waar we eerder achter de baarzen aan hadden gezeten. Gewoon even kijken hoe de stand van zaken is, kijken of ze er nog wel zijn. Rustig over de dijk langs de Maas rijdend opeens een vogel van knap formaat in de lucht. “Huh… Papegaai?!” Inderdaad, de bont gevederde ara had, bleek later, zich in een moment van onoplettendheid een toegang weten te verschaffen naar de vrijheid.

Bob, zo heet ie, genoot even van zijn vrijheid op een heerlijk zonnige zaterdagmiddag.

Al snel kwam de eigenaar naar buiten gesneld om te zien waar zijn eigenzinnige vogel zich ophield. Hij verzocht me terwijl ik wat foto’s stond te maken, om op het dier te letten zodat hij z’n vriend kon halen… “Tuurlijk”, en hij als een raket de andere gaai halen in de hoop hem zo uit die boom te kunnen lokken. Ondertussen genoot Bob van het uitzicht, knaagde wat aan de takken en leek het geweldig naar zijn zin te hebben.

De eigenaar komt er weer aan. “Bob zit er nog hoor!” “Mooi!” De kreet van de zojuist gehaalde papegaai werd direct beantwoordt door Bob, maar uit de boom komen? Nee hoor, Bob zat er nog wel even prima bij. Heb de boel op een gegeven moment maar de boel gelaten. Had er geen functie meer en wilde naar de baarzen gaan kijken.

Bob’s grote vriend, de 'lokeend'.

Ben al snel op de plaats van bestemming en stap verwachtingsvol naar de stek waar de grote gestekelde slimmerds zich voorheen bevonden. Het was leeg… over de twintigtal meters eerder nog haast vergeven van de dikke rovers, was nu geen schub meer te zien. Besluit de meegenomen dauwpieren los te laten in het natte, hoge gras. “’t Is klaar voor dit seizoen… tot volgend jaar. Snel de grond in jongens.” Terug naar huis, moet nog wat laatste boodschappen doen en hier zou het toch niets meer worden.

Baars van een paar weken geleden die er makkelijk in trapte, maar ook verschrikkelijk snel in de gaten had om zich geen tweede keer te laten foppen.

De lucht betrekt, wordt langzaamaan zwart. Tijd om huiswaarts te keren om het droog te houden.

Thuisgekomen waggelt een ekster op de parkeerplaats rond… blijkt knap vleugellam. Geen idee wat ie heeft, maar dat ie niet meer kan vliegen, dat is duidelijk. Snel huppelt ie hulpeloos alle kanten uit en speel ik tikkertje bij een geparkeerde auto. Uiteindelijk kan ik hem met een knap schepnet vangen en pak ‘m op. Gelijk krult hij zijn sterke klauwen om mijn vingers en pakt een stuk vel van mijn wijzer in zijn bek… Voelt knap sterk aan! Kopschuddend probeert hij er een stukje uit te halen. Voelt knap pijnlijk aan.

Tijdelijke, hulpbehoevende gast.

Besluit hem een tijdelijk onderkomen te geven, de kleedkamer. Een bakje melk zet ik neer en hij lijkt het wel te waarderen. Ondertussen de dierenbescherming gebeld, ze komen er zo aan. De vrijwilligers halen het beestje op en denken dat het wel goed met hem komt. Top, ben er blij mee, beter dan dat de lokale kattenbende er voor de lol mee aan de haal gaat. Goed, dat is dus geregeld voor die prachtige zwart-witte rover. De zon komt inmiddels weer strak door en pak de camera nog even om al wandelend te zien of er wat moois vast te leggen valt.

Kleurrijke taferelen tonen zich wanneer de zon intens schijnt.

Nog geen twintig meter van m’n voordeur… Een kabaal van jewelste, afkomstig van een stel koolmezen die zich tegoed doen aan de bessen. Heerlijk tippelen ze van tak naar tak en plukken de vruchten voor een goede maagvulling. “Kunnen ze goed gebruiken… kon weleens een strenge winter worden”, denk ik vluchtig en schiet een stel platen van het ijverige stel mezen.

Bijdrage aan de wintervoorraad.

Er heerst rust langs de waterkant. Geen visser te zien, hooguit een paar hardlopers en hondeneigenaren die net als ik genieten van het droge, zonnige moment van de dag. Een fuut speelt ook tikkertje met me vandaag, meermaals gaat ie onder het bruggetje door, heen en weer om me uit het zicht kwijt te raken. Uiteindelijk kiest hij ervoor om het wijd op te gaan, lekker met zijn koppie in het zonnetje. Schitterend hoe zijn dieprode ogen in die zon blinken.

Genieten van de laatste zonnestralen van de dag.

Een stel eenden komt wanneer ik door de knieën zak, snel naar me toe. Verwachten kennelijk wat te happen van me. Het koppel kent duidelijk geen vrees voor mensen. Ze hebben vlot door dat ik niets bij me heb, stelletje getrainde rakkers. Toch blijven het mooie, maar ook rare beesten. Loop nog een stukje door het bosgedeelte, schiet nog wat platen van bomen, struiken en een paddestoel, zo’n druipende inktzwam.

In convooi om te kijken of er wat te halen valt.

Eenvoudig maar prachtig lichtspel.

Lekkende paddenstoel.

De vlierbes is kaalgeplukt.

De lucht betrekt. Een donkere partij doemt weer op aan de horizon. Dat betekent hommeles, daar komen zo bakken met water uit zetten. Krijg nog een laatste staaltje zonnekracht te zien in combinatie met zware wolken… “The silver lining…”, heerlijk om te zien hoe de wolken een eigen schaduw krijgen in het lichtspel. Het begint te spatten… te zeiken uit de hemel… Stop m’n camera onder m’n jas. Terug naar huis, lekker aan de hap en avond maken.

The Silver Lining...

De lucht blijkt ’s avonds toch weer wat opgeklaard te zijn, een bijna volle maan toont zich en gooit zijn reflectie door het huiskamerraam.

Blijft een prachtige bol die ons veel vertelt over de visserij.

Hopen dat we snel weer het water op kunnen, al was het nog maar een keertje om achter die zoute baarzen aan te zitten… Zou geweldig zijn… Eerst maar weer eens een weekje werken, terug naar de dagelijkse zaken… Hoe dan ook, het was weer even genieten.

- terug -