Een gouden eerste.

Vanavond naar een nieuw watertje geweest, had ik al enkele keren bezocht en wat karpers zien draaien… Hier zou ik een kans hebben, dacht ik bij mezelf. Ik moest en zou nu eindelijk eens karper op de vlieg vangen, het lijkt me geweldig.

Had gisteren al met van alles staan gooien en op een paar ruisvoorntjes en baarsjes geen enkele reactie van de in de oppervlakte draaiende karpers. Vanavond dus weer teruggekeerd. Wederom helemaal niets. De vlieg leek de karpers eerder af te schrikken dan enige verleiding te vormen. Ik keerde terug naar huis om de avondmaaltijd te bereiden, lasagne.

Lichtelijk gefrustreerd sta ik de ingrediënten te mixen om vervolgens de gevulde braadslee in de over te gooien. Duurt toch nog een half uur voordat het klaar is… zal ik nog even? Snel naar boven gerend om een namaakmade in elkaar te knopen. Vervolgens een stukje fluorocarbon van 18/100 eraan geknoopt en gaan met die banaan.

Binnen enkele seconden gebonden en nog effectief ook!

Aangekomen bij het water is de zon al relatief ver gezakt. Ik kan met m’n polariserende bril niet echt goed door het water heen kijken en er is eigenlijk nog maar één vis die ik wel goed kan zien; de Koi! Ik werp hem zeker een keer of veertig aan en telkens lijkt hij mijn vlieg te negeren, alhoewel, af en toe denk ik een kleine reactie te zien…

Prachtig klein watertje vol moois.

De vis aast duidelijk zichtbaar op amper een half metertje water en bellen verschijnen in de oppervlakte. Na de weet ik hoeveelste worp ligt de vlieg op nog geen dertig centimeter van hem af en met een staartslag stort de vis zich op de plek waarvan ik denk dat mijn vlieg zal zijn… De staart verschijnt weer in het oppervlak en hij is ergens mee bezig…

Voorzichtig trek ik de lijn wat naar me toe en spanning bouwt zich op. “Het zal toch niet?” Ik hef de hengel verder en de koi blijkt de vlieg te hebben gepakt. Ik geef nog een tikje na en een enerverende dril begint. De vis laat me alle hoeken van het kleine watertje zien en geheel tussen de struiken verscholen kom ik hier niet meer weg, bedenk ik me.

Ik krijg een idee voor de komende dagen; een natuurlijke beetverklikker, twee mastworpjes en klaar is Kees.

Ik kan dus niet bij de camera komen die op de achterbank van de auto ligt… Hmmm, nu eerst maar voorzichtig uitdrillen en landen, dan zien we wel weer. Moet ik de vis laten liggen en snel de camera gaan pakken? Nee, laat maar, ik doe het wel met m’n mobieltje… Na een tiental minuten ligt de vis dan voor me, een pracht van een koi-karper. De imitatiemade een paar centimeter diep in zijn bek. Perfect gehaakt.

Snel een plaatje met de mobiel schieten en weer terug het water in… De vis zwemt rustig weer terug naar dieper water. Zo blij als een klein kind draai ik de boel op en ga terug naar huis. Ik werp nog even een blik op m’n mobiel en schrik me kapot van de belabberde kwaliteit… De mobiel stond op nachtstand en de vis is haast compleet verdwenen! Ach, ik heb m’n moment gehad en het was geweldig, m’n allereerste karper op de vlieg!

Nu snel terug naar de lasagne…

En de volgende dag kwam ik nog deze tegen, het blijft een prachtig gezicht...

- terug -

Indien je hier een link wilt, mail ons.