1000 graden…

Door Theo Bakelaar

Vuurstralen van 1000 graden en meer. Glimmend glas dat een rode gloed verspreidt. Staven van glas waarin geblazen wordt of die smeulen in een vlammenzee, gedraaid met precisievingers. Doorzichtige garnalen zonder knoflook, blauwgestreepte baarzen, brullende motoren en een oogstrelende saxofoon … Welkom in de wereld van een fantastisch glasartiest.

Welkom in de wereld van een fantastisch glasartiest.

Nee, we hebben het niet over de productie van een glaslijn, en ook niet over een 3/0-haak waarop een doorzichtige garnaal gebonden wordt. We hebben het over een staaf transparant glas die verandert in een ongelofelijke creatie door Frans.

Het begon enkele weken geleden op de beroemde dag in Geffen: Jaarmarkt. Het is voor ons een jaarlijks terugkerend feest om de oude (vergeten) ambachten te zien en te genieten van de aloude kunsten op velerlei gebied. Daar ergens midden in het dorp zit een man in een klein kraampje gebogen over een felle, dunne vuurstraal. Uit de losse hand tovert hij schitterende creaties.

Glasartiest Frans in zijn element.

Zijn materiaal hierbij is een mooie, dunne en lange glasstaaf die hij behendig laat draaien in een gloeiende vuurstraal. Bewonderend sta ik een tijdje te kijken wat hij er allemaal mee doet. Niets blijkt onmogelijk te zijn en al snel zie ik een schitterende glazen hanger verschijnen. Voor hem op de tafel worden mijn ogen als een magneet getrokken naar een glazen garnaal die met zoveel precisie is nagemaakt dat ik er alleen maar nieuwsgieriger van wordt.

“Die gaat mee naar huis”, roept een klein stemmetje diep in me en de gedachten gaan onmiddellijk terug naar de uurtjes die versleten zijn achter de vice om deze creaties te binden voor de zoektocht naar The Lost Seatrout in het begin van dit jaar. Dit is knap...

Die ging mee!

Er volgt een klein gesprekje met Frans, zo heet deze glasartiest, en al snel weet hij dat er een foto aankomt van een Blue Striped Bass met het verzoek om deze te maken van die hete glasstaafjes. Het visitekaartje ging mee en thuis ging ik aan het werk om hem een plaatje te sturen van die mooie vis. En dan maar afwachten of dat gerealiseerd kon worden…

Nog geen twee weken later komt er een mailtje binnen met een foto eraan geplakt van een glazen Striper. Geweldig… ben verkocht… wat een meesterwerk van iemand die zoiets nog niet eerder gedaan had! Al snel volgde er voor hem het verzoek om nog een aantal exemplaren te maken en een paar van die mooie garnalen, gewoon als klein geschenk aan medevliegvissers. Denk dat je geen mooier geschenkje kan ontvangen, toch?! We maakten een afspraak dat ik eens langs mocht komen bij zijn atelier om hem aan het werk te zien en onze passies te delen, die van de glasartiest en de vliegvisser.

Een fantastische glazen striper.

Vandaag was de dag aangebroken dat ik Frans zou bezoeken. De ontvangst was hartelijk en we liepen al babbelend naar zijn atelier. Geheel onder de indruk ben ik gaan zitten op een stoel en heb het atelier rondgekeken met ogen zo groot als schoteltjes volgens mij; wat een kleurrijke creaties en variëteiten waren er te zien! Van kralen tot hangers, van beesten tot muziekinstrumenten… Zélfs een heuse Harley Davidson stond op de werkbank alwaar het stuur nog op gemonteerd moest worden.

Hoe is het mogelijk om zoiets te maken vanuit een glazen staaf?! “Frans… hier wordt ik stil van man… cool.” “ Mooi hè. Wil je zien hoe ik het stuur ga monteren van die Harley Theo?!” De brander ging op vol gas en een dunne, blauwe straal siste in het atelier. Langzaam kleurde het glas oranjegeel en het stuur van de motor werd bevestigd met de nodige precisie, zomaar, alsof er met lijm gewerkt werd. Pats... stuurtje vast. Hij zat met glazen steeltjes te werken en nogmaals, mijn ogen stonden ook op steeltjes.

Stuurtje monteren op een superbike.

“Hoe warm is dat eigenlijk wel niet?” “Dat ligt zo ommenabij de 1.000 graden om het te laten hechten en te kunnen bewerken.” Vervolgens pakt Frans een saxofoon van de werktafel en laat zien hoe het in zijn werk gaat om er kleppen en toetsen op te zetten. Je valt van de ene verbazing in de andere; wat een mooie kunst is dit. Rustig legt hij vervolgens uit hoe het allemaal begonnen is en wat hij ermee doet. Gefascineerd luister ik.

Knap staaltje kunst.

Onderwijl schieten er allerlei gedachten door me heen om dit schitterende gebeuren te delen met (vlieg)vissende medemensen in Nederland. Wat is het mooi en bijzonder om je favoriete vis of wat dan ook te laten maken door deze kunstenaar, iets dat zo persoonlijk en onvervangbaar is?! Je kunt het zo gek niet bedenken of het is te maken door hem.

Hij laat me nog een Striper zien die als voorbeeld zou gaan dienen, een Striper die hij als proefmodel gemaakt had. Er zat nog een lange, doorzichtige glasstaaf aan vast om hem makkelijk te kunnen hanteren boven die blauwe vlam. “Zou je deze willen hebben om als hanger te dragen?” “Nou, ja… zou super zijn!” “Geen probleem hoor…” De blauwe vlam gaat voluit en in een oogwenk zit er een oog aan, schitterend om als hanger cadeau te doen. Nou, die persoon is er al hoor, en ik weet dat het zeer gewaardeerd wordt.

De blauwe vlam gaat voluit en in een oogwenk zit er een oog aan...

De glazen Stripers en garnalen gaan mee naar het grote Fly Tying Symposium in november in de States en zullen de tafel tijdens het binden sieren! En als er mensen zijn die interesse hebben in één van die gave exemplaren, dan gaat dat mogelijk zijn ook. Het zal de show stelen daar, dat is zeker… men zal met nét zulke grote ogen deze wonderschone creaties aanschouwen zoals ik dat deed, zeker weten!

Voor mij is de tijd van het bezoek aan zijn atelier te kort geweest, maar één ding weet ik zeker: Frans is nog niet van mij af. Ze zullen smullen in de States van zijn kunst!

Mocht je interesse hebben om iets te laten maken door hem, dan kun je met hem contact opnemen via zijn e-mailadres: kontakt@deglasbel.nl of kijk eventjes voor wat werk op www.deglasbel.nl.

Veel plezier met het genieten in de wereld van het Glas.

Cheers,
Theo

- terug -